อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 795

ฟู่จาวเฟยพอฟังคำพูดของเซียวหลันยวนจบก็นิ่งงันไปนาน

เขานั่งอยู่ที่นั่น ก้มหน้าลงต่ำ มองมือของตนเอง

บนมือมีรอยแผลเป็นเล็กๆ อยู่รอยหนึ่ง

รอยแผลเป็นนั้นสมัยเขายังเด็กตอนที่ท่านพ่อไม่ยอมมาหาท่านแม่อยู่ตลอด จึงจงใจลวกมือของเขา ท่านพ่อจึงยอมมาดูเขา คืนนั้นเขาก็มาอยู่กับท่านแม่ ส่วนเขาถูกคนใช้พาออกไป

ต่อมาท่านแม่มาดูเขา กอดเขาขอโทษเขา บอกว่านางไม่มีทางเลือก

นางบอกว่าความหวังยิ่งใหญ่ที่สุดของนางคือให้กำเนิดน้องชายคนหนึ่งกับเขา

ตอนนั้นฟู่จาวเฟยยังคิดว่านางอยากจะมีลูกเพิ่มอีกสองสามคน แต่ตอนนี้พอคิดขึ้นมาจึงเข้าใจ เพราะว่านางกลัวว่าวันหนึ่งเรื่องที่เขาไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของราชาเฮ่อเหลียนแดงขึ้นมา เช่นนั้นนางก็จะไม่ได้รับการเอ็นดูแล้ว

นางอยากจะตั้งครรภ์สายเลือดของราชาเฮ่อเหลียนจริงๆ ขึ้นมา

และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลายปีมานี้นางก็ทำไม่สำเร็จเสียที

ตอนนี้ก็ยังตายไปเพราะเรื่องนี้

"ข้าให้คนคิดวิธีแฝงตัวเข้าไปในเมืองหูแล้ว จะเอาศพของนางออกมา ถึงตอนนั้นจะหาสถานที่ที่ฮวงจุ้ยดีดีนอกเมืองหูแล้วฝังนางให้ ตั้งป้ายหลุมศพ หลังจากนี้เจ้าก็กลับไปกราบไหว้หรือจะย้ายหลุมศพนางก็ได้ทั้งนั้น"

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวเฟย ไม่ได้ปลอบประโลมเขามากนัก

เป็นชายชาตรีกันแล้ว พูดอะไรที่เร้าอารมณ์ไม่เป็น

ยิ่งไปกว่านั้นเขายิ่งหวังให้ฟู่จาวเฟยเติบโตกลายเป็นชายชาตรีที่จะยืนค้ำฟ้า กล้าหาญแข็งแกร่ง หวังว่าเขาหลังจากนี้จะปกป้องพี่สาวได้ และไม่กลายเป็นจุดอ่อนของพี่สาวไป

"ขอบคุณพี่เขยมาก"

พอได้ยินคำพูดเขา ฟู่จาวเฟยก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำ

"ถ้าอยากจะร้องไห้ก็รอให้ข้าออกไปก่อนแล้วค่อยร้อง แต่ว่าเสี่ยวเฟย สิ่งที่ข้าอยากบอกกับเจ้าคือ นางไม่ได้ตายเพราะเจ้า"

"ไม่ได้ตายเพราะข้า?"

เขาเองก็เป็นองค์ชาย ตอนนี้เขาเองก็อยู่ในสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ โหดร้ายมาก แต่ฟู่จาวเฟยก็ควรจะเข้าใจ

"ขอบคุณพี่เขยที่ปลอบโยน ข้าจะไม่เป็นไร"

ฟู่จาวเฟยยกชายเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา "ไว้คราวหลังข้าจะไปกราบนาง"

"อืม"

เซียวหลันยวนพอใจท่าทีของเขา

"แล้วก็ เจ้าจงจำไว้ เจ้าตอนนี้คือฟู่จาวเฟย ไม่ใช่เฮ่อเหลียนเฟยแล้ว ยังไม่พูดเรื่องที่เจ้ากลับไปไม่ได้ตอนนี้ ต่อให้เจ้ากลับไปได้ ขอแค่เจ้าเข้าไปในเมืองหู คนของราชาเฮ่อเหลียนพวกนั้นไม่มีทางปล่อยเจ้าแน่"

ฟู่จาวเฟยตกตะลึง หลังจากนั้นจึงพยักหน้า

เขากลับไปไม่ได้แล้ว