อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 844

อันที่จริง ตั้งแต่ที่อ๋องเจวี้ยนกลับเมืองหลวง ทุกคนก็อยากจะรู้ว่าสิ่งที่ไท่ซ่างหวงทิ้งไว้ให้เขาคืออะไร

เพียงแต่ว่า องค์จักรพรรดิไม่ยอมถาม ใครก็จะกล้าเข้าไปถามกัน?

แต่ว่าตอนนี้พระสัสสุระเสนอออกมาแล้ว องค์จักรพรรดิก็ถือว่ามีข้ออ้างที่จะถามอ๋องเจวี้ยนพอดีใช่ไหม?

มิน่าองค์จักรพรรดิถึงดูสีหนาแช่มชื่นนัก พระสัสสุระถามขึ้นมาตรงจุดพอดี

"ดูท่าพระสัสสุระกับเหล่าขุนนางจะสนอกสนใจกันมาก อยากรู้ว่าไท่ซ่างหวงทิ้งอะไรไว้หใ้กับอ๋องเจวี้ยนสินะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็รอให้อ๋องเจวี้ยนมาก่อน ข้ากับเหล่าขุนนางก็ร่วมกันถามเขาดีไหม?"

องค์จักรพรรดิพูดออกมาอย่างผ่อนคลาย

ในใจเหล่าขุนนางกลับกำลังคิด เช่นนั้นก็ดูหน้าไม่อายสิ คำพูดนี้พูดออกมาเหมือนพวกเราอยากรู้ เป็นสิ่งที่พวกเขาอยากถามเสียอย่างนั้น

ยิ่งไปกว่นั้นยังบอกว่าจะถามร่วมกับพวกเขาอีก ทำอย่างกับตัวเองไม่อยากรู้

แต่เขาเป็นองค์จักรพรรดิ พวกเขาจะพูดอะไรได้? แน่นอนว่าทำได้แค่ทยอยกันรับคำไป

อันเหนียนเหลือบมององค์จักรพรรดิผาดหนึ่ง รู้สึกว่าองค์จักรพรรดิดูจะลูบไม้ลูบมืออยากริอยากลองจริงๆ อยากจะถามถึงความลับบางส่วนของอ๋องเจวี้ยนออกมา

"อ๋องเจวี้ยนมาถึงแล้ว!"

องค์จักรพรรดิสีหน้าแช่มชื่น นั่งตัวตรงขึ้นมา "เชิญ!"

ทั้งโถงราชสำนักลุกขึ้นยืน รอจนอ๋องเจวี้ยนเข้ามาในตำหนัก

หลายปีมานี้ จำนวนครั้งที่อ๋องเจวี้ยนมาประชุมเช้า แทบจะนับนิ้วได้เลย น้อยครั้งมากจริงๆ

อ๋องเจวี้ยนยังคงถูกแบกเข้ามาในตำหนัก

"เร็ว ประคองตัวอ๋องเจวี้ยนมาทางนี้ เอาที่นั่งให้ด้วย" องค์จักรพรรดิจะมากน้อยก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาทันที

ทุกคนเห็นอ๋องเจวี้ยนถูกยกไปอยู่ด้านหน้าสุด ประคองตัวลงมานั่งบนเก้าอี้นั่น

พระสัสสุระยืนอยู่ไม่ไกลนัก ตอนที่อ๋องเจวี้ยนถูกประคองลงจากเกี้ยวเบาเขาก็จ้องไปที่ขาของอ๋องเจวี้ยน

พระสัสสุระดึงสติกลับฉับพลัน เก็บสายตาลงไป

ในใจเขารู้สึกกลัดกลุ้มหน่อยๆ ต้องโทษอ๋องเจวี้ยนที่ทำตัวน่ารังเกียจเสียจริง ทำให้เขาพอเห็นก็ควบคุมตนเองไม่อยู่

"อ๋องเจวี้ยน ท่านมองผิดแล้ว ข้าแค่กังวลกับขาของท่าน นี่มันพิการแล้วหรือเปล่า?"

พระสัสสุระพอพูดออกมา ตนเองก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาด้วย

พอคิดจะควบคุมเสียหน่อย แต่พอพูดออกไปก็ดันมีหนามทิ่มออกไปด้วย ตอนนี้คนอื่นคงไม่เชื่อแล้วว่าเขาไม่มีอะไร

แล้วก็ตามคาด พอได้ยินคำพูดของพระสัสสุระ ขุนนางในโถงก็ตกตะลึงกันขึ้นมา

พระสัสสุระกล้าขนาดนี้เชียวหรือ? ถามอ๋องเจวี้ยนตรงๆ เลยว่าขาพิการหรือยัง? ฟังแล้วเหมือนเป็นการสมน้ำหน้าอย่างไรอย่างนั้น?

องค์จักรพรรดิก็กลัวว่าอ๋องเจวี้ยนตอนนี้จะอาละวาดเอา เดี๋ยวจะไม่มีโอกาสถามเรื่องทางการ จึงรีบไกล่เกลี่ยขึ้น