อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 921

เสิ่นเสวียนตอนนี้เองก็สัมผัสได้ถึงความไม่ถูกต้องของตนเองแล้ว

เพราะตอนที่อวี๋อวี่เวยกอดเข้ามา เขารู้สึกถึงปฏิกิริยาร่างกายของตนเอง ความรู้สึกสูญเสียการควบคุม

เขาคิดถึงน้ำแกงฟักหยกขาวนั่นขึ้นทันที

"อวี๋อวี่เวย ถ้าเจ้าปล่อยตอนนี้แล้วออกไปทันที ข้าจะปล่อยเจ้าไปสักครั้ง"

"ข้าไม่ ข้าไม่ ท่านลุง ข้ามองท่านมาตั้งแต่เด็กแล้ว นอกจากท่าน ชายคนอื่นก็ไม่อยู่ในสายตาข้าทั้งนั้น ท่านลุง ข้าไม่ขออะไรอีก แค่อยากจะอยู่ข้างกายท่านเท่านั้น"

มือของอวี๋อวี่เวยถูกเสิ่นเสวียนกำจนเจ็บไปหมด แต่ว่านางก็ไม่สนอะไรแล้ว มาถึงขั้นนี้แล้ว นางไม่มีทางเลือกต้องยืนหยัดถึงที่สุดเท่านั้น

"ฟู่จาวหนิงดูแล้วอายุไม่ต่างจากข้านัก ท่านยังไม่รังเกียจที่นางอ่อนกว่า ข้าเองก็ทำได้เหมือนกัน..."

"เจ้ารู้ความสัมพันธ์ตัวตนฐานะของเจ้ากับข้าไหม?" เสิ่นเสวียนสมองเริ่มวิงเวียน แต่อุณหภูมิร่างกายกลับไต่เพิ่มขึ้นมาทีละระดับๆ เขาอยากจะออกแรงสะบัดอวี๋อวี่เวย แต่นางกับกอดเขาไว้สุดชีวิต "อวี๋อวี่เวย สิ่งที่เจ้าคิดมันไม่อาจย้อนกลับมาได้อีกแล้ว!"

เขาไม่เคยคิดในด้านนี้มาก่อน

คนปกติใครเขาคิดกันบ้าง?

ถึงอย่างไรพวกเขาปกติก็อยู่ด้วยกันไม่มากนัก และไม่เคยมีการกระทำที่ออกนอกลู่นอกทางด้วย

อวี๋อวี่เวยสมัยก่อนตอนที่พูดกับเขาน้ำเสียงก็ดูชื่นชมศรัทธาอยู่เหมือนกัน เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไร แค่รู้สึกว่าน่าจะเพราะเป็นการชื่นชมของสาวน้อยเท่านั้น

เช่นนั้นเขาก็เหมือนทำตัวเหินห่างกับนางแล้ว แต่ใครจะไปคิดถึง!

"ท่านลุง ท่านไม่พูดข้าไม่พูด ข้าแค่บอกว่าข้าจะไม่แต่งงาน ท่านก็แค่บอกว่าสุขภาพของท่านไม่ดีไม่อยากให้แม่นางคนอื่นลำบาก แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเราก็อยู่ด้วยกันไปในบ้านนตระกูลเสิ่น ไม่มีใครรู้หรอก"

อวี๋อวี่เวยกอดเขาแน่น แต่นางต่อจากนี้ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเช่นกัน เพราะเสิ่นเสวียนแรงเยอะ ถ้าหากนางปล่อยล่ะก็ เสิ่นเสวียนจะต้องสะบัดนางออกไปแน่

หลังจากถูกสะบัดก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว

"หลิวหั่ว!"

เสิ่นเสวียนร้องเรียกขึ้นอย่างสะกดกลั้นความโกรธ

อวี๋อวี่เวยใจสั่นกึก ปล่อยเขาออกในพริบตา หมุนตัวไปอยู่ด้านหน้าเขา กระชากเสื้อผ้าตนเองออกดังแควก

หลิวหั่วพอเข้ามา ก็เจอเข้ากับความขาวนวล รีบหมุนตัวกลับไปทันที

"ท่านลุง ข้าขอร้องล่ะ"

หลิวหั่วใบหน้าร้อนผ่าน รีบพุ่งเข้ามา สะกดจุดชีพจรใบ้กับอวี๋อวี่เวย แล้วแบกตัวนางออกไป โยนไว้ในลานบ้าน

เขาพลาดไปแล้ว

นี่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นคนนอก เป็นคุณหนูทางญาตินะ ถ้าหากนายท่านยังคิดจะดูแลนาง ไม่ยอมทำร้ายนางจะทำอย่างไร?

แต่ในใจเขาก็ตกตะลึงพรึงเพริดไปถึงศาลบรรพบุรุษแล้ว

ฟู่จาวหนิงด่ากราดหลิวหั่วแล้วก็หันไปมองเสิ่นเสวียน

นางเม้มริมฝีปาก ยกมือขึ้น ยัดยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งส่งไปที่มุมปากเขา

เสิ่นเสวียนตอนนี้สมองไม่ค่อยแจ่มชัดแล้ว แต่ก็ยังกลืนยาลูกกลอนนี้ลงไปทันที ประคองตัวนั่งลงบนโต๊ะ

"ท่านลุง โชคดีที่ท่านกินไปไม่เยอะ"

ฟู่จาวหนิงหยิบเข็มออกมา ดึงเสื้อผ้าเขาออกแล้วปักลงไป

"จาวหนิง"