อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 922

"รู้แล้วไม่ต้องพูดแล้ว"

ฟู่จาวหนิงรู้ว่าเขารู้สึกแย่มาก

นางยังไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี หรือควรจะบอกว่าประสบการณ์การแก้เจ้ายาชนิดนี้ของนางมีอยู่เต็มเปี่ยมดี? ให้ตายเถอะ ไม่มีอย่างอื่นบ้างหรือไรกัน ไปที่ไหนก็เจอแต่เจ้าสิ่งนี้

"หลิวหั่ว ประคองผู้นำตระกูลของเจ้าออกไป อาจจะต้องอาเจียน"

เพราะพิษของเสิ่นเสวียนนั้นกินเข้าไป และกินไปไม่มาก ล้างท้องเสียหน่อยจะสะดวกที่สุด

หลิวหั่วรีบเข้ามาประคองเสิ่นเสวียนออกไป

จากนั้นก็มีองครักษ์สองคนพอได้ยินก็เข้ามา พอเห็นอวี๋อวี่เวยบนพื้น จากนั้นก็เห็นฟู่จาวหนิงเดินออกมา องครักษ์ทั้งสองคนก็ยืนนิ่งไป

ไป๋หู่หยิบผ้าเช็ดมือให้ฟู่จาวหนิงเช็ด

อวี๋อวี่เวยถูกสกัดจุดนอนหงายอยู่บนพื้น ตัวแข็งไปหมดแล้ว

แม้จะถูกสกัดจุดใบ้ สกัดจุดสงบนิ่งไป แต่สติของนางยังตื่นดีอยู่

ตอนนี้ทั้งสมองของนางมึนงงไปหมด แล้วก็ยังหวาดกลัวจนอยากตายด้วย

ตอนนี้นางรู้สึกเสียใจจะแย่อยู่แล้ว คิดไม่ออกจริงๆ ว่าก่อนหน้านี้ตนเองไปเอาความกล้าจากไหนมาทำเรื่องเช่นนี้

ทำก็ทำไปแล้ว แล้วยังไม่สำเร็๗ด้ยย ตอนนี้ยังถูกคนตั้งมากมายเห็นอีก โดยเฉพาะฟู่จาวหนิง

"ไป๋หู่คลายชีพจรให้นางเสีย"

ฟู่จาวหนิงเดินมาอยู่ข้างๆ อวี๋อวี่เวย ก้มหน้าชำเลืองมองนางผาดหนึ่ง นางเห็นว่าอวี๋อวี่เวยหน้าขาวซีดไปแล้ว ริมฝีปากกำลังสั่นระริก รู้จักกลัวขึ้นมาแล้วอย่างเห็นได้ชัด

ดูแล้วอวี๋อวี่เวยก็ไม่ใช่คนที่มีความกล้าสักเท่าไรนัก

ไป๋หู่คลายจุดชีพจรให้อวี๋อวี่เวย จากนั้นก็ได้ยินฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นว่า "ปิดประตู"

ประตูลานถูกปิดไปแล้ว กั้นแบ่งกับภายนอก ไม่มีใครมองเห็น

อวี๋อวี่เวยยังนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับตัว เหมือนว่าทำเช่นนี้จะหนีรอด

ฟู่จาวหนิงคว้าชายเสื้อนาง ออกแรงกระชากดึงตัวนางขึ้นมา

"อ๊าๆๆ!"

"เจ้า เจ้ากล้าหรือ!"

อวี๋อวี่เวยไม่อยากเชื่อ

"เจ้าลองดูก็ได้ว่าข้ากล้าหรือไม่" ฟู่จาวหนิงยื่นมือไปที่เข็มขัดนาง ออกแรงเล็กน้อย

ตอนนี้ก็ทำเอาอวี๋อวี่เวยตกใจใจจะวาย

"ข้าบอก ข้าบอกแล้ว ท่านพี่จิ้นอวี๋！เขาให้ข้ามา!" อวี๋อวี่เวยหลับตาลงร้องจ้าขึ้น

ฟู่จาวหนิงมองไปทางไป๋หู่

"รู้จักไหม?"

"รู้จักคนผู้นี้" ไป๋หูพยักหน้าทันที

ฟู่จาวหนิงบอก "แล้วจะรออะไร? ไปจับตัวมาเลย"

"ขอรับ!" ไป๋หู่ชี้ไปที่องครักษ์อีกคนหนึ่ง "ไปจับตัวซุนจิ้นอวี๋มา"