อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 923

รอจนเสิ่นเสวียนสำรอกออกมาจนหมดแล้ว ฟู่จาวหนิงจึงไปนั่งว่างๆ อยู่ในโถง กำลังดื่ม ชาที่ไป๋หู่ให้เสี่ยวชิ่นต้มมา

อวี๋อวี่เวยนั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ หน้าขาวซีด

และตรงหน้านาง ชายหนุ่มคนหนึ่งถูกไป๋หู่กดบ่าไว้ กำลังดิ้นรนอย่างไม่ยินยอม

ชายหนุ่มคนนี้ เป็นหลานชายของครอบครัวลูกสะใภ้รองของท่านลุงรองของนาง

สกุลซุน อวี๋อวี่เวยเรียกเขาว่าพี่ชาย จะบอกว่าเป็นพี่ชายห่างๆ ก็ยังไม่ได้ ไม่รู้ว่าอ้อมวงศาคณาญาติกันไปกี่ตลบ

บ้านฝ่ายหญิงของอาสะใภ้รองเสิ่นแม้จะเกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่นสาขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังห่างไกลหลายขุม ไม่เช่นนั้นนางคงไม่มีทางได้แต่งกับตระกูลเสิ่นแน่นอน

เพียงแต่ซุนจิ้นอวี๋คนนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับอาสะใภ้รองเสิ่นอยู่ ตอนเด็กๆ ก็ไปอยู่ที่บ้านพวกเขาหลายปี ตอนที่อาสะใภ้รองเสิ่นกับท่านลุงรองเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่น เขาเองก็มาช่วยย้ายของอยู่ ช่วงไม่กี่ปีนี้ก็ไปๆ มาๆ อยู่บ้าง

ดังนั้นคนของตระกูลเสิ่นจึงยังถือว่าคุ้นเคยกับซุนจิ้นอวี๋คนนี้อยู่บ้าง

ซุนจิ้นอวี๋ก่อนหน้านี้ก็ดูซื่อสัตย์มาโดยตลอด พอองครักษ์ได้ยินว่าให้ไปจับเขาเข้ามาก็ยังรู้สึกประหลาดใจ

แต่อวี๋อวี่เวยพูดถึงเขา ก็คงไม่น่าจะใส่ร้ายเขาหรอกกระมัง?

"คุณหนูฟู่ ท่านหมายความว่าอย่างไร? ทำไมจึงจับตัวข้ามา? ที่นี่คือบ้านตระกูลเสิ่น ข้างสกุลซุนส่วนท่านสกุลฟู่ ท่านจะทำตัวเป็นนายของตระกูลเสิ่นไม่ได้สิ? ถ้าพูดถึงเรื่องความใกล้ชิดแล้ว ความสัมพันธ์ของข้ากับตระกูลเสิ่นยังใกล้กว่าเลย แล้วท่าน..."

ซุนจิ้นอวี๋ยังไม่ทันพูดจบ เสียงของเสิ่นเสวียนก็ดังขึ้น

"ให้นางมาเป็นนายตระกูลเสิ่นแล้วจะทำไม? เจ้าน่ะเป็นใครกัน?"

อวี๋อวี่เวยกับซุนจิ้นอวี๋หน้าเปลี่ยนสี

ฟู่จาวหนิงลุกยืนแล้วเดินเข้าไป รับหน้าที่ประคองตัวเสิ่นเสวียนจากมือของหลิวหั่ว ประคองเขาไปนั่งที่เก้าอี้ราชครู

"อาเจียนออกมาหมดแล้วใช่ไหม?" นางถามหลิวหั่ว

หลิวหั่วตอบ "คุณหนูจาวหนิง อาเจียนออกมาจนหมดแล้ว นายท่านอาเจียนจนอาการแย่มาก"

ที่กินไปตอนมื้อค่ำอาเจียนออกมาหมด

พอดูตอนนี้ สีหน้าของเสิ่นเสวียนก็แย่ลงพอควร อ่อนระโหยโรยแรงไปทั้งตัว

"ท่านเองก็เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ"

เหมือนกับตาเซียวหลันยวนเลย

ในสมองฟู่จาวหนิงมีใบหน้าของเซียวหลันยวนลอยขึ้นมา

ไม่รู้ว่านางออกมาตั้งนานขนาดนี้ เซียวหลันยวนจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนก่อนที่จะมาเจอนางไหม ไม่คิดถึงนางอะไรแบบนี้?

จะรู้สึกไหมว่าแยกกับนางแล้วก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน?

นางดูเหม่อไปหน่อยๆ จนกระทั่งมือของเสิ่นเสวียนมาโบกอยู่ตรงหน้านาง "จาวหนิง?"

"อา" ฟู่จาวหนิงได้สติกลับมา "ต้องกินให้ดีพักผ่อนให้ดี ชีพจรของท่านทั้งอ่อนแอทั้งแผ่วเบา ก่อนหน้านี้ดีขึ้นมากแล้วแท้ๆ พอกลับมาต้าชื่อกลับถอยหลังไปอีกแล้ว"

"อืม เรื่องมันประดังเบซากันเข้ามาน่ะ"

"ไม่ว่าจะเรื่องอะไร สุขภาพก็ยังสำคัญที่สุด ถ้าไร้ซึ่งความแข็งแรงก็ไร้ซึ่งชีวิต แล้วจะไปจัดการเรื่องอะไรได้กัน?"