อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 924

พูดถึงเรื่องเหล่านี้ ฟู่จาวหนิงจะมากน้อยก็ยังมีความเข้มงวดเคร่งขรึมของคนเป็นแพทย์อยู่ ต่อให้เผชิญหน้ากับลุงของนาง นางก็ยังไม่เกรงใจ

ไม่เสียดายสุขภาพอาการป่วยของตนเอง นางเองก็สีหน้าไม่ค่อยดีนัก

เสิ่นเสวียนรู้นิสัยนี้ของนาง จึงทำได้แค่ยิ้มขืนๆ ตอบรับไป

ซุนจิ้นอวี๋ในใจตกตะลึงกว่าเดิม

ฟู่จาวหนิงเป็นใครกันแน่? ทำไมทำให้เสิ่นเสวียนที่เย่อหยิ่งและเย็นชามาโดยตลอดเชื่อฟังนางขนาดนี้? น้ำเสียงนางไม่มีการเกรงใจเลย แต่เสิ่นเสวียนกลับไม่มีอาการชักสีหน้าด้วยซ้ำ

อวี๋อวี่เวยกลับได้รับผลกระทบอย่างหนัก และรู้สึกเสียใจมาก

นางมองออก ในใจของเสิ่นเสวียนนางเทียบกับฟู่จาวหนิงไม่ได้เลย

ท่านลุงพูดกับนาง แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

"เอาล่ะ ดื่มน้ำให้ใจเย็นลงหน่อย"

ฟู่จาวหนิงให้เขาดื่มน้ำอุ่น เสิ่นเสวียนยกน้ำขึ้นดื่มสองอึก สายตาเหลือบไปทางอวี๋อวี่เวย อวี๋อวี่เวยขาอ่อน ทิ้งตัวลงคุกเข่าเสียงดังตุบ

"แง!" นางร้องไห้จ้าขึ้นมา

เสิ่นเสวียนพูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง

เขายังไม่พูดอะไร

แต่ว่าพอคิดถึงเรื่องที่อวี๋อวี่เวยทำเมื่อครู่ ในตาเสิ่นเสวียนก็มีจิตสังหารขึ้นมาแล้ว

เขาไม่เคยถูกคนใช้ยาพวกนี้มาก่อน องค์จักรพรรดิแอบลงมือมาหลายครั้งก็ยังไม่สำเร็จ แต่เขาก็ไม่ได้ระวังหลานสาวที่เลี้ยงในบ้านมาตั้งแต่เด็กคนนี้เลย

ดังนั้นความสัมพันธ์ทางครอบครัวที่เดิมทีมีน้อยอยู่แล้วในตอนนี้ก็มอดดับไปเรียบร้อย

"ท่านลุง ข้าผิดไปแล้ว ท่านยกโทษให้ข้าด้วย!"

อวี๋อวี่เวยร้องไห้จนตาบวมเป่ง พังพาบอยู่บนพื้นจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเสวียน

และไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เป็นอะไรไป นางถึงได้มึนๆ งงๆ คิดแต่จะอยู่ข้างกายเสิ่นเสวียน ไม่ยอมให้เขาแต่งงานกับหญิงสาวคนอื่นเด็ดขาด นางรู้สึกว่าขอแค่ตนเองแสดงความรู้สึกออกมา เดินออกมาก้าวหนึ่ง เสิ่นเสวียนจะมากน้อยก็คงต้องสงสารนางอยู่บ้าง คงไม่บีบให้นางออกไป

แค่คำว่าลุงอีกคำเดียวก็ไม่ให้นางเรียกแล้วจริง! อวี๋อวี่เวยร้องไห้จนตัวกระตุก

"ข้า ข้า ข้าแค่จะอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นไม่ได้แล้วหรือ?"

วัดสดับสนอยู่ไกลมากๆ รอบๆ ร้อยลี้ไม่มีคนอยู่เลย นอกจากแม่ชี ไม่มีใครอยู่ที่นั่นได้เกินสามวันเลย แล้วนางต้องไปอยู่ตั้งครึ่งปี

"หลิวหั่ว ให้คนไปเก็บข้าวของของนาง แล้วส่งคนออกไปทันที" เสิ่นเสวียนไม่ให้โอกาสนางได้ต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

"ขอรับ!"

อวี๋อวี่เวยร่วงลงไปกองบนพื้น ร้องไห้จนสลบไป

ท่านลุง ท่านลุงใจร้ายเหลือเกิน

ฟู่จาวหนิงไม่สอดปากเข้ามา

นางจู่ๆ ก็คิดถึงเซียวหลันยวน ถ้าหากเซียวหลันยวนเจอกับเรื่องนี้ล่ะ? เขาจะใจร้ายกว่านี้ไหม?