อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 926

บ้านตระกูลเสิ่นต้องจัดระเบียบเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นคนทั้งหมดคงได้กอดกันตายแน่

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับจาวหนิงเลย เจ้าไปยืนอยู่ข้างๆ เสีย ถ้าไม่ได้เจ้าพูดก็ห้ามส่งเสียง"

เสิ่นเสวียนทำหน้าขรึมใส่เสินหว่าน น้ำเสียงเด็ดขาดลงมา

เสินหว่านพอเห็นสายตาของเขา คำพูดที่คิดจะพูดก็จำใจต้องกลืนกลับลงมา ไปยืนอยู่ข้างๆ

เสิ่นเสวียนมองซุนจิ้นอวี๋

"อวี๋อวี่เวยบอกว่า ยาพวกเจ้าเจ้าเป็นคนให้นาง กระทั่งยังเป็นเจ้าที่ยุยงให้นางวางยาข้าด้วย"

เสินหว่านสูดปาก

นางได้ยินเรื่องอะไรกันเนี่ย?

พริบตานี้ ในที่สุดนางจึงรู้ว่าเรื่องราวไม่ธรรมดาเสียแล้ว

"ข้าไม่มี แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ายาอะไร ลุงเสวียน ข้าไม่รู้ว่าทำไมต้องดึงข้าออกมา แล้วมาคาดโทษใส่ข้าเช่นนี้ เพราะว่าข้าไม่ได้สกุลเสิ่นหรือ? ท่านส่งอวี่เวยออกไปก่อน ไม่ใช่เพื่อไม่ให้ข้าต้องมายันกับนางหรอกหรือ?"

"เฮอะ" เสิ่นเสวียนหัวเราะเย็นชา ""เจ้าคิดว่าข้าจัดการเรื่องนี้ยังต้องการหลักฐานหรือ?

ซุนจิ้นอวี๋หน้าเปลี่ยนสี หมายความว่าอย่างไร?

"หลายปีมานี้ข้าไม่ค่อยได้ดูแลจัดการ จนทำให้พวกเจ้าลืมนิสัยเดิมของข้าไปแล้วกระมัง"

เสิ่นเสวียนพูดพลางส่งสัญญษณมือให้กับหลิวหั่ว

หลิวหั่วเหยียบลงไปบนมือของซุนจิ้นอวี๋อย่างแรง จากนั้นจึงออกแรงขยี้ลงไป

"อ๊า!!"

ซุนจิ้นอวี๋กรีดร้องแหลมออกมา

เสินหว่านร้องเสียงหลงขึ้นมา

อ๊าๆๆ นี่มันจะเหยียบมือของเขาให้หักเลยนี่นา

ถึงตอนนั้นเสิ่นเสวียนหลังจากตัวตนฐานะชื่อเสียงเสียหายคงได้ตายอย่างน่าสมเพช จุดจบน่าเวทนาแน่นอน

คนที่อยุ่เบื้องหลังร้ายกาจขนาดนี้เชียว!

ฟู่จาวหนิงตอนนี้สงสัยถึงความรู้สึกรักใคร่ที่ไม่มีอยู่ในโลกของอวี๋อวี่เวยที่มีต่อเสิ่นเสวียน ว่าจะมีคนแอบสะกดจิตล้างสมองนางมาตลอดหรือเปล่า

หญิงสาวตัวน้อยรู้เรื่องอะไรเสียที่ไหน? บางครั้งก็เข้าใจความรู้สึกนับถือกับการพึ่งพาผิดว่าเป็นความรักได้อย่างง่ายดาย

โดยเฉพาะเหล่าแม่นางที่แทบไม่ค่อยจะได้ออกจากบ้านเหล่านี้

"ใครหรือ?"

"ร...ราชบุตรเขยเหยา..."

ซุนจิ้นอวี๋พูดคำนี้ เสิ่นเสวียนสีหน้าก็สั่นกึก ส่งสายตาให้กับหลิวหั่ว

หลิวหั่วฟาดมือลงไปที่ท้ายทอยของซุนจิ้นอวี๋