อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 927

ซุนจิ้นอวี๋ถูกลากออกไป

เสินหว่านอ่อนยวนลงไปกองอยู่บนพื้น

นางได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก สีหน้าขาวซีดไปแล้ว

"เจ้าไปอยู่เป็นเพื่อนอวี๋อวี่เวยที่วัดสดับสนเถอะ" เสิ่นเสวียนมองนาง "ไปคิดดีดีว่าควรจะสงบปากสงบคำอย่างไร"

ถ้าปล่อยนางไว้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะหลุดปากออกไปอีก

รอจนหลังจากจัดการล้างความกำเริบเสิบสานในบ้านตระกูลเสิ่นออกแล้ว ค่อยมาพิจารณาว่าจะให้พวกนางกลับมาหรือไม่

"พี่รอง" เสินหว่านตกตะลึง รีบมองเสิ่นเสวียนอย่างลนลาน "เสี่ยวเวยต้องถูกคนล่อลวงแน่ๆ นางไม่มีทางทำหรอก!"

เสิ่นเสวียนไม่พูดอะไร

เสินหว่านร้องไห้พูดต่อมาอีก "ก่อนหน้านี้มีครั้งหนึ่งที่นางกลับบ้านตระกูลอวี๋ ย่าของนางบอกว่านางไม่ทำตัวอยู่ในกฎเกณฑ์ จึงลงโทษให้นางคุกเข่าอยู่ที่ลานบ้านครึ่งวัน แล้วตอนนั้นท่านไปที่นั่นพอดี พอเห็นแล้วจึงแบกนางขึ้นมา บอกกับย่าของนางว่า นางมีสายเลือดตระกูลเสิ่นอยู่ครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งของตระกูลเสิ่นนี้นั้นดีงาม แต่ก็ถูกสายเลือดตระกูลอวี๋ทำให้เลวร้ายลง แล้วให้นางตอนที่จะลงโทษเมื่อครั้งนั้นก็ต้องเรียกพวกผู้ชายตระกูลอวี๋มาลงโทษด้วย"

เรื่องนี้ เสิ่นเสวียนจำไม่ได้แล้ว

แต่เขาจำได้ ว่าหลายปีก่อน ตระกูลอวี๋เองก็ชอบตีวัวกระทบคราด ชอบถือโอกาสเอาเรื่องของแม่ลูกเสินหว่านมาด่าบ้านตระกูลเสิ่น

เรื่องเหล่านั้นมีมากเหลือเกิน เขาบางครั้งจึงไปเดินๆ ที่บ้านตระกูลอวี๋บ้าง เพื่อไม่ให้พวกเขาลืมฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ยิ่งไปกว่นั้นก็ยังคิดจะไปหนุนหลังให้เสินหว่านด้วย

น่าเสียดายที่เสินหว่านรู้สึกว่าการทำเช่นนี้เหมือนนางไม่ให้เกียรติสามี จะอย่างไรก็ยังรู้สึกว่านางต้องปกป้องหน้าตาของบ้านสามีไว้ ทำให้เขาผิดหวังมาก ต่อมาจึงไม่ได้ไปอีก

เสินหว่านตอนที่ส่งอวี๋อวี่เวยเข้ามาเขายังอยากจะปกป้องหลานสาวคนนี้อยู่เลย

ต่อมาอวี๋อวี่เวยชอบเอาของของบ้านตระกูลเสิ่นไปให้กับคนตระกูลอวี๋ แล้วก็มักจะถูกหลอกอยู่เสมอ เขาจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายความคิดเรียบง่ายเกินไป ไปพบกับนางน้อยหน่อยจะได้เลี่ยงเรื่องที่นางถูกคนอื่นหลอกใช้งาน

มีเหตุผลต่างๆ นานา จนเดินมาถึงวันนี้

"พี่รอง หลังจากครั้งนั้น เสี่ยวเวยก็เอาแต่บอกว่าท่านดีกับนางมากที่สุด ท่านคนคนที่นางชอบที่สุด นางมีแต่ความรู้รักใครเช่นนั้นให้กับท่าน นางไม่มีทางทำอะไรเลอะเทอะแน่ แต่เป็นเพราะซุนจิ้นอวี๋ จะต้องเป็นซุนจิ้นอวี๋ที่พูดอะไรเลอะเทอะแล้วยุยงนางแน่ๆ!"

"จาวหนิง ให้เจ้าต้องมาเห็นความน่าขันของลุงเสียแล้ว"

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นยืน เดินมาอยู่ข้างหลังเขา กดนวดบ่าให้เขา

"ท่านลุง ข้าไม่ได้รู้สึกขันในตัวท่าน ใจคนเป็นสิ่งที่ซับซ้อน ยิ่งไปกว่นั้น คนอื่นไม่รู้แต่ข้าเข้าใจ พิษที่ท่านได้รับอาการป่วยที่ท่านเจอในตอนนั้น มันทำให้ท่านรู้สึกแย่เอามากๆ"

เสิ่นเสวียนหลายปีนี้น่าจะเจอกับความทรมานที่คนปกติยากจะรับไหว

พอบวกกับที่องค์จักรพรรดิคอยกดขี่โจมตีตระกูลเสิ่น เขาเองก็ไม่ง่ายเลย คนเดียวจะไปมีกำลังวังชามากขนาดนั้นได้อย่างไร?

"ดังนั้น ไม่ต้องโทษตนเองนัก ตระกูลหนึ่งพอใหญ่โต เดิมทีก็เกิดความดำมืดได้ง่ายอยู่แล้ว เรื่องปกติ ตอนนี้สุขภาพของท่านดีแล้ว ก็สามารถเริ่มชะล้างความเน่าเฟะกับพวกพิษร้ายได้แล้ว ไม่เป็นไรหรอก"

ฟู่จาวหนิงน้ำเสียงสบายๆ "จะว่าไป ที่อวี๋อวี่เวยพูดมาก็เป็นแค่คำพูดของหญิงสาวอายุยังไม่ถึงยี่สิบ รอนางโตขึ้นอีกหน่อย พอตนเองหันกลับมามองก็จะรู้สึกว่าตนเองผิดจนเกินอภัยไปเอง มนุษย์หนา ตอนที่หนุ่มสาวก็มักจะทำอะไรโง่ๆ อยู่เสมอ"

จิตใจที่หนักอึ้งแต่เดิมทีของเสิ่นเสวียน ผ่อนคลายลงมามากทันที