อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 928

โดยเฉพาะเรื่องที่นางพูดถึงอวี๋อวี่เวย กลับสามารถใจกว้างได้ขนาดนี้ ไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าตกใจเลย และไม่ได้รู้สึกว่าบ้านตระกูลเสิ่นมีแต่คนแย่ๆ ด้วย

เรื่องนี้สำหรับเขาแล้วสำคัญมาก

"ท่านผู้เฒ่าฟู่สอนเจ้ามาดีมาก"

ตอนนี้เอง เสิ่นเสวียนจู่ๆ ก็รู้สึกซาบซึ้งกับท่านผู้เฒ่าฟู่ขึ้นอย่างมาก

แค่เลี้ยงฟู่จาวหนิงให้เติบโตมาขนาดนี้ก็ไม่ง่ายแล้ว ยังสอนนางมาได้ดีขนาดนี้อีก

ฟู่จาวหนิงคิดถึงปู่ของตัวเองขึ้นเสียแล้ว

ท่านปู่เองก็หน้าตาคล้ายกับท่านตาด้วย ในบางแนวคิดพวกเขาเองก็เหมือนกัน ความรักที่มีต่อนางก็เช่นกัน ดังนั้นการที่เสิ่นเสวียนพูดถึง"ท่านผู้เฒ่าฟู่"คนนี้ก็ถือว่าเป็นร่างรวมของท่านผู้เฒ่าทั้งสองคนเลยก็แล้วกัน

"อืม ท่านปู่ดีมากจริงๆ" ฟู่จาวหนิงยิ้มขึ้นมา "แน่นอน ตัวข้าเดิมทีก็ดีอยู่แล้วด้วย"

พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ในใจเสิ่นเสวียนก็ดีขึ้นมาบ้างแล้ว

"ท่านลุงคืนนี้ไปพักผ่อนเถิด ไท่ไท่อาวุโสทางนั้นข้าจะไปดูแลเอง คืนนี้ควรให้ข้าไปดูแล เพราะคืนนี้สำคัญมากเรื่องที่ว่านางจะตื่นหรือไม่ตื่นขึ้นมา"

ฟู่จาวหนิงเตรียมว่าคืนนี้จะไปให้น้ำตากลูโคสกับไท่ไท่อาวุโสเสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีพวกยาลดอักเสบบางส่วนด้วย ใช้แบบฉีดเห็นผลง่ายกว่า

พอนางดูแลตอนกลางคืนก็สามารถฉีดยาน้ำได้พอดี

เสิ่นเสวียนรู้จักนิสัยนาง นางในเมื่อพูดเช่นนี้ก็คือจำเป็นแล้ว

"ได้ เช่นนั้นลุงก็จะไม่เกรงใจเจ้าแล้วนะ ช่วงที่เจ้าเฝ้าตอนกลางคืนก็หาเวลาหลับตางีบด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะชดเชยเวลานอนให้เจ้า"

"ทราบแล้ว ท่านเองอีกเดี๋ยวก็กินข้าวต้มด้ววย จากนั้นก็นอนหลับให้ดี ไม่ต้องกินยาแล้ว"

"จะเชื่อฟังเจ้า" เสิ่นเสวียนคิดๆ แล้วจึงถามต่อ "ก่อนหน้านี้เจ้าเห็นว่าไม่ค่อยดีจึงวกกลับมาดูหรือ?"

"ข้าไม่เข้าใจอวี๋อวี่เวย แต่พฤติกรรมของนางผิดปกติ เอาแต่ปกป้องน้ำแกงฟักหยกขาวอะไรนั่นอยู่ได้ ข้าเดินตามเสินหว่านไปไม่กี่ก้าว เสิ่นหว่านบอกว่าอวี๋อวี่เวยบอกให้นางเรียกข้าแยกออกมา เพื่อให้เสินหว่าช่วยนางขอโทษ พอเอามาเชื่อมกันแล้วก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง"

ฟู่จาวหนิงไม่มีนิสัยที่จะมาสั่งสอนองครักษ์ของเสิ่นเสวียน นางแค่พูดอีกคำสองคำ ก็พาไป๋หู่ออกไปแล้ว

ตอนที่นางออกไป หลิวหั่วก็นั่งชันเข่า

"ลุกขึ้นเถอะ เรื่องนี้ไม่โทษพวกเจ้า" เสิ่นเสวียนถอนหายใจ

หลิวหั่วลุกขึ้นขึ้น "นายท่าน โชคดีที่คุณหนูจาวหนิงเข้ามา"

ฟู่จาวหนิงต่อให้ไม่มา ซุนจิ้นอวี๋กับอวี๋อวี่เวยก็คงทำเรื่องนี้แน่ ตอนนั้นถ้าไม่มีฟู่จาวหนิงอยู่ คงไม่มีใครที่ถอนพิษให้กับเสิ่นเสวียนได้ทันเวลาเช่นนี้

สุดท้ายเกรงว่าต่อให้ตัวเขาจะทนไหว แต่ร่างกายคงจะพังเอาเสียก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น องครักษ์อย่างพวกเขาคงได้รู้สึกโทษตัวเองอย่างหนักแน่นอน นายท่านต่อให้ไม่ลงโทษพวกเขา พวกเขาก็คงไม่ปล่อยตัวเองไว้แน่

ถูกลอบวางแผนใส่ในบ้านของตนเอง พูดออกไปคงได้หัวเราะกันฟันหักหมด