อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 954

หมอหวางยืนขึ้นดึงเขาไว้ทันที

ตลกเถอะ เขาตาเปล่งประกายมาขนาดนี้แล้ว อยากจะเรียนรู้สิ่งนี้จากฟู่จาวหนิง ตาเฒ่าถังคิดจะขวางหรือ?

"ตาเฒ่าถัง เจ้าอย่ามาเกะกะ แม่นางฟู่เป็นหมอเทวดา! นางทำเช่นนี้คือการช่วยชีวิต มีหนักเบาอยู่แล้ว!"

"คนผู้นี้คือหมอเทวดาฟู่คนนั้นของตระกูลเสิ่นหรือ?"

ดูท่าเรื่องที่ตระกูลเสิ่นหาหมอหญิงคนหนึ่งมารักษาอาการไท่ไท่อาวุโสเสิ่นจะลือกันออกไปแล้ว

"ถูกต้อง"

"ท่านโม่หายใจแล้ว!"

ลุงซูเห็นปฏิกิริยาของท่านโม่ก่อน เขาผ่อนใจโล่งออกมาทันที

"จริงหรือ? ตื่นขึ้นมา ตื่นขึ้นมาแล้ว!"

คนข้างๆ เองก็ร้องลั่นขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงผ่อนมือลง "สืออีพักก่อนเถอะ"

สืออีถอยไปอยู่ข้างๆ

ฟู่จาวหนิงจับชีพจรท่านโม่อีกครั้ง

ชีพจรชัดขึ้นมาแล้ว แต่ยังสับสนอยู่

"หมอหวาง ถัดจากนี้ท่านมาเถอะ" ฟู่จาวหนิงถอยออกมาทันที ให้หมอหวางรับช่วงต่อ

"ได้"

หมอหวางไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น เข้าไปรับช่วงต่อทันที

ฟู่จาวหนิงเดินไปข้างๆ เสี่ยวชิ่นรีบช่วยเปิดกล่องยา หยิบกระดาษพู่กันจากด้านในออกมา

"คุณหนู จะเปิดรายการยาหรือ?"

"พวกเจ้าอยากให้ข้าตายนักหรือ?"

"ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรน่ะ จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร?"

"ถ้าเป็นไปไม่ได้ แล้วเจ้าทำไมถึงมาสลับพระดินเผาสีม่วงที่ข้าเพิ่งซื้อไปกัน?"

อะไรนะ?

คำพูดของท่านโม่ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปแล้ว

คุณชายน้อยโม่สีหน้าลนลาน ถอยออกไปสองก้าวด้วยสัญชาตญาณ

"ท่านพ่อ ท่านพูดอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง"

"ข้าจะตีเจ้าให้ตายเจ้าลูกทรพี! พระดินเผาสีม่วง ข้าสั่งทำกับโถงป๋ออวี้มา ด้านในซ่อนของดีเอาไว้ แล้วเจ้าเอาของปลอมมาสลับ ทำเอาข้าคิดว่าโถงป๋ออวี้เล่นตลกใส่จนต้องมาหาถึงที่แบบนี้!"

ท่านโม่ลุกขึ้นนั่ง มือหนึ่งก็โบกไปทางลูกชาย