อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 956

นางอันที่จริงก็ดีใจอยู่ เพราะสามีก็หลงใหลการลงหมากรุกกับขบคิดกลยุทธ์หมากจริงๆ ไม่ค่อยจะออกไปสรวญเสเฮฮากับคนอื่น เวลาส่วนใหญ่จึงอยู่แต่ในบ้าน

แต่ตอนนี้ดูท่าเหมือนมีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?

ฟู่จาวหนิงให้ท่านโม่นอนคว่ำ

"เพราะท่านนั่งระยะยาวไม่ถูกต้อง แล้วยังก้มหน้าอยู่ตลอดอีก กระดูกสันหลังส่วนคอมีแรกกดทับมาก จึงป่วยเป็นโรคกระดูกคอ"

ฟู่จาวหนิงพูดไปด้วยพลางกดลงไปที่กระดูกสันหลังคอของท่านโม่ พอออกแรงหน่อย ท่านโม่ก็ร้องเจ็บออกมา

"กระดูกสันหลังคอนี้พอถูกกดทับ เลือดไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพ จึงเกิดอันตรายอย่างการเป็นลมเมื่อครู่ได้ แต่เส้นเลือดสมองของท่านโม่น่าจะอุดตันอยู่บ้าง ดังนั้นเมื่อครู่หมอหวางหมอถังพวกเขาจึงเกือบจับชีพจรไม่ได้"

อันที่จริงเมื่อครู่นี้ที่ทำการผายปอดช่วยหายใจเมื่อครู่ไม่ใช่วิธีการรักษาโรคกระดูกสันหลังส่วนคอ

แต่นางสงสัยว่าส่วนสมองของท่านโม่ยังมีปัญหาอยู่

"ท่านต้องนอนพักผ่อนหลายวันหน่อย ขณะเดียวก็ต้องตรวจส่วนสมองอย่างละเอียดด้วย"

ฟู่จาวหนิงพูดจนพวกเขาถลึงตาอ้าปากค้าง

เพราะนางพูดเรื่องการฆ่าเวลาในยามปกติของท่านโม่ได้ถูกต้อง ทำเอาคนในบ้านของท่านโม่ไม่อาจคัดค้านได้เลย

กระทั่งเสิ่นเสวียนเองก็ยังตกตะลึง

ฟู่จาวหนิงทำให้เขาแปลกใจอีกแล้ว พลังการสังเกตของนางร้ายกาจจริงๆ

ฟู่จาวหนิงไม่รู้สึกว่าเป็นอะไร นางเคยมีคนไข้แบบนี้แล้ว สมัยก่อนก็เคยรับและวินิจฉัยรักษาคนแก่เช่นนี้มาแล้วหลายคน จึงมีความเคยชินเช่นนี้

ดังนั้นทั้งหมดนี้จึงเป็นประสบการณ์ที่นั่งสั่งสมมา

สถานการณ์สมองของท่านโม่ถ้าไม่ตรวจสอบรักษาอย่างละเอียด โอกาสที่เขาจะเป็นโรคหลอดเลือดสมองมีสูงมาก

และโรคหลอดเลือดสมองก็ตายได้ง่ายด้วย

นี่จึงเป็นสาเหตุที่นางยังไม่เตรียมจะจัดรายการยาชั่วคราว ต้อตรวจสอบอย่างละเอียดก่อน

เสิ่นเสวียนตอนนี้ก็ถามพฤติกรรมวันนี้ของท่านโม่

"ท่านโม่ ตอนนี้บอกหน่อยว่าวันนี้ที่มาหาเรื่องถึงโถงป๋ออวี้นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

ท่านโม่นอนคว่ำอยู่ มองไม่เห็นสีหน้าของทุกคน แต่น้ำเสียงดูมีความละอายอยู่

"วันนี้ข้าพบว่าพระดินเผาสีม่วงนั้นไม่ถูกต้อง ตอนนั้นกำลังอยู่ด้วยกันกับเพื่อนๆ หลังจากพบข้าก็พูดขึ้นมาคำหนึ่ง ว่าของที่ทำจากโถงป๋ออวี้ไม่น่าจะมีปัญหานี่นา? เพื่อของข้าคนนั้นพอได้ยิน ก็ถามข้าว่าปัญหาอะไร"

"ตอนนั้นข้าก็บอกไปว่า ตอนที่ได้ยินว่าพวกเขารู้ว่าข้าซ่อนไท้ส่วยชั้นสูงชิ้นหนึ่งเอาไว้ในท้องของพระ ก็พูดจาเลอะเทอะใส่ข้า บอกว่าของล้ำค่าอย่างไท้ส่วยมันเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งเลยนะ แล้วถ้าข้าเอาไปที่โถงป๋ออวี้ ให้พวกเขาซ่อนไว้ในท้องพระ เช่นนั้นก็ต้องคนที่โถงป๋ออวี้นั่นล่ะที่เก็บไป"

"พอข้าได้ยินข้าก็ร้อนรน พวกเขาก็ยุให้ข้ารีบมาที่โถงป๋ออวี้ แล้วก็อาละวาดเสียหน่อย ไม่เช่นนั้นจะไม่รู้สึกกดดันกัน คนของโถงป๋ออวี้จะไม่ยอมรับแน่ ข้าก็เลยออกมาอาละวาดน่ะสิ"

เสิ่นเสวียนมองไปทางลุงตง

ลุงตงพยักหน้า "ท่านโม่ส่งไท้ส่วยมาชิ้นหนึ่งจริงๆ ให้ช่างของพวกเราซ่อนเอาไว้ในท้องพระ เรื่องนี้ข้าคอยจับตาดูโดยเฉพาะ ข้าเห็นกับตาตอนที่ช่างนำของใส่เข้าไปแล้วปิดผนึกท้อง และข้าก็เป็นคนส่งเทวรูปพระให้กับท่านโม่ด้วยมือตัวเอง"