อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 977

"ไม่ใช่ว่านายท่านหลิวหาข้าหรอกหรือ?"

นายท่านหลิวหลิวเฉิง ไป๋หู่เองก็พยักหน้าให้นางว่ารู้จัก

แต่นายท่านหลิวจะพบนาง จะมาเจอในเรือนที่เป็นส่วนตัวและเงียบสงบแบบนี้หรือ?

"จาวหนิง"

เสียงหนึ่งดังขึ้น มีคนออกมาจากด้านใน

ฟู่จาวหนิงแหงนตามองซือถูไป๋ที่สง่างามดุจไม้หยกอวี้หลานค่อยๆ ย่างเดินออกมา รู้สึกจำใจขึ้นมาทันที

"คุณชายซือถู"

ทำไมถึงเป็นซือถูไป๋อีกแล้ว?

นางยังคิดว่าผ่านเรื่องครั้งที่แล้วไป ซือถูไป๋ก็ไม่น่าจะยินดีมาเจอนางแล้วเสียอีก

ถึงอย่างไรชิ่งอวิ๋นเซียวแม้จะไม่ใช่คนที่นางต้องดูแล แต่นางเองก็ไ่ได้ห้ามพฤติกรรมของชิ่งอวิ๋นเซียว กระทั่งยังแสดงความขอบคุณต่อชิ่งอวิ๋นเซียวด้วย นั่นก็เท่ากับเป็นการยอมรับกลายๆ ว่าการกระทำของเขานางพอใจที่จะเห็นแล้ว

สาดน้ำชาใส่หน้าอาเพียน ก็เกือบจะเท่ากับตบฉาดเข้าที่หน้าซือถูไป๋แล้ว

"ท่านอย่าเพิ่งโกรธ" ซือถูไป๋รู้สึกขอโทษ ดูจริงจังอย่างมาก "ข้ารู้ว่าวันนี้คนเข้าแถวที่ประตูเมืองเยอะมาก เข้าแถวจนท่านเหน็ดเหนื่อยเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้นถ้าไม่ทัน รอจนประตูเมืองปิด คืนนี้ต้องไปพักอยู่ด้านนอกอีก"

เขาพูดขนาดนี้แล้ว ฟู่จาวหนิงยังพูดอะไรได้อีก

"เช่นนั้นก็ขอบคุณคุณชายซือถูมาก"

"หลายวันนี้เร่งเดินทางเหนื่อยเลยกระมัง? พอดีเลย ตอนนี้เป็นช่วงอาหารค่ำพอดี ข้าให้คนทำกับข้าวไว้ และต้องในเมืองหลวงจักรพรรดินี่เท่านั้นที่จะหากินได้ ลองชิมดูไหม?"

"ไม่ต้องหรอก ข้าไปหากินที่โรงเตี๊ยมเอาก็ได้" ฟู่จาวหนิงหมุนตัวคิดจะไป

"จาวหนิง"

ซือถูไป๋ยังเรียกนางไว้ "ท่านอาจจะไม่รู้ ตอนนี้โรงเตี๊ยมที่ดีหน่อยทั่วทั้งเมืองหลวงจักรพรรดิล้วนเต็มหมดแล้ว ต่อให้ที่โรงสุราโรงน้ำชาก็เช่นกัน ตอนนี้ถ้าจะไปกินข้าว เกรงว่าคงต้องรอนานมาก"

ไป๋หู่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว

"ไม่ต้องรบกวนคุณชายซือถูให้เป็นห่วงหรอก ตระกูลเสิ่นของพวกเรามีเรือนอยู่ในเมืองหลวงจักรพรรดิ"

ใครจะไปคิด ว่าองค์จักรพรรดิยังมาไม้นี้ด้วย? ถูกต้อง ถ้านี่ไม่บอกว่าเป็นรับสั่งจากองค์จักรพรรดิแล้วใครจะเชื่อ?

ไม้นี้ขององค์จักรพรรดิคิดจะทำให้ตระกูลเสิ่นรู้สึกรังเกียจจริงๆ !

สถานที่ตั้งมากมาย เรือนอุทยานวังตั้งเยอะแยะ ไม่เอามารับแขกคนสำคัญ แต่จะเอาสวนตระกูลเสิ่นมารับรองเสียให้ได้อย่างนั้นหรือ?

"นายท่านหลิวเป็นคนบอกหรือ?"

"ใช่ ที่ข้าใช้ชื่อของนายท่านหลิว ก็ไม่ใช่ว่าจงใจหรอกนะ ฮูหยินของนายท่านหลิวมีความสัมพันธ์กับพวกเราอยู่บ้าง" ซือถูไป๋เอ่ยขึ้น

"ทั้งสวนตระกูลเสิ่นถูกยืมไปหมดแล้วหรือ?" ไป๋หู่ไม่อยากเชื่อ

สวนตระกูลเสิ่นนอกจากเรือนรับรอง ยังมีห้องนอนของเจ้านายอีกหลายคน ที่นั่นมีกำหนดเวลาให้คนใช้เข้าไปทำความสะอาดตลอด

"จากที่ข้ารู้คือใช่ ดังนั้นตอนนี้พวกท่านต่อให้ไปที่สวนตระกูลเสิ่น ก็น่าจะเข้าไปพักไม่ได้" ซือถูไป๋เอ่ยขึ้นอย่างจำใจ

"เช่นนั้นก็ไปที่โรงเตี๊ยม" ฟู่จาวหนิงตัดบท หันหน้าไปพูดกับไป๋หู่ "เจ้าไปที่โรงเตี๊ยมก่อน ข้าไม่สนใจว่าต้องพักแย่ๆ หรอกนะ ดังนั้นถ้าหากที่สิ่งแวดล้อมดีเต็มหมดแล้ว เลือกที่ด้อยกว่าหน่อยก็ได้"

นางไม่เชื่อหรอกว่าจะหาโรงเตี๊ยมไม่ได้เลย