อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 987

"พระชายา!"

ชิงอีรีบตามออกไป

ชิ่งอวิ๋นเซียวมองออกไป ก็เห็นเซียวหลันยวนที่สวมหน้ากากค่อยๆ เดินออกมา

เขาเองก็ตกตะลึง ถามออกมาตรงๆ "อ๋องเจวี้ยน ท่านไปยั่วโมโหพระชายาเข้าหรือ?"

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินเขาถามเช่นนี้ก็ตัวแข็งทื่อไป ดังนั้นเซียวหลันยวนถึงได้ยอมออกจากประตูบานนั้นหรือ? นางยังคิดว่าเขาตัดสินใจจะขดอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกมาพบนางเสียอีก

แต่นางตอนนี้ก็ไม่อยากหันกลับไป มันโกรธจัดจริงๆ

เซียวหลันยวนมองแผ่นหลังฟู่จาวหนิง

ตอนนี้ในสายตาเขาก็มีแต่นาง ไม่มีความคิดที่จะหันไปมองชิ่งอวิ๋นเซียวเลย

แต่เขาก็ยังกลับมาตอบชิ่งอวิ๋นเซียว

"คงจะไปทำให้โกรธเข้าแล้วจริงๆ"

ฟู่จาวหนิงงงงัน

ทำไมยอมรับออกมาแล้วล่ะ? ผู้ชายต่ำช้าคนนี้เปลี่ยนมาดีแล้วจริงหรือ

"ดูท่าจะโมโหเอามากๆ พระชายาถึงคิดจะออกไปเสียแล้ว เช่นนั้นก็รีบไปปลอบนางสิ" ชิ่งอวิ๋นเซียวเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่รู้จะปลอบอย่างไร"

เซียวหลันยวนทั้งชีวิตนี้ยังไม่เคยปลอบใครมาก่อน ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด

กระทั่งว่า เขาไม่เคยมีประสบการณ์อยู่กับหญิงสาวคนใดมาก่อนเสียด้วยซ้ำ แต่ก่อนข้างกายเขามีแต่สาวใช้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปปลอบเลย

ดังนั้นอารมณ์ของเขาจึงเป็นอิสระมาโดยตลอด ไม่มีใครที่คุ้มค่าจะไปหึงหวงโกรธเคืองหรือต้องปลอบโยน

เขามองแผ่นหลังฟู่จาวหนิง

นางไม่อยากจะหันมามองเขาด้วยซ้ำ

พรวด

ชิ่งอวิ๋นเซียวมุมปากกระตุก จนเกือบจะพ่นก๊ากออกมา

อ๋องเจวี้ยนตอนนี้ดูไร้เดียงสาจริงๆ

พูดตรงเสียขนาดนี้? ไม่รู้จะปลอบอย่างไร?

เขามีความคิดหนึ่งขึ้น "ข้างนอกมืด ลมก็หนาว ให้พระชายาเข้าไปในห้องก่อนแล้วค่อยว่ากันดีไหม?"

ให้นางเข้าไปในห้องก่อนหรือ?

เซียวหลันยวนตอบกลับเสียงเรียบ

"พรวด" ด้านหลัง ชิ่งอวิ๋นเซียวในที่สุดก็ทนหัวเราะไม่ไหว จากนั้นจึงรีบปิดปากของตนเองขึ้นมา

คนที่ไหนบ้างที่ยอมรับว่าตัวเองบ้าไปแล้ว?

ฟู่จาวหนิงจึงถูกอุ้มเข้าไปที่ห้องอาหาร

หลานหรงพวกเขาพอเห็นก็รีบสั่งให้ขึ้นกับข้าว

เร็วเข้าเร็วเข้า เหล่านายท่านจะหิวท้องกิ่วไม่ได้ ตอนที่หิวจัดจะโกรธง่าย จุดนี้พวกเขามีประสบการณ์อยู่

ก่อนหน้านี้ตอนที่ท้องหิว เขาก็ชอบกำจัดคนของเขาทิ้ง

กินให้ท้องอิ่มก่อน สมองจะช้าลง จะดุด่าก็ช้าตามไปด้วย

เซียวหลันยวนวางฟู่จาวหนิงลงบนเก้าอี้ บอกกับชิงอีว่า "เจ้าไปเอาผ้าคลุมมาให้นางหน่อย"

เมื่อครู่นางตากลมกลางคืนข้างนอกมาพักหนึ่ง ตอนนี้ร่างกายเย็นไปหมดแล้ว

"เขารู้ว่าผ้าคลุมของข้าอยู่ที่ไหนหรือ?" ฟู่จาวหนิงถลึงตาใส่เขา "ของพวกนี้เสี่ยวชิ่นเป็นคนจัดการ"

เซียวหลันยวนชะงักไป ค่อยๆ หมุนตัวมองไปทางชิงอี "ไปพานางกลับมา"