อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 988

"ไปรับสาวใช้คนนั้นมาหรือขอรับ?"

"ไม่งั้นจะเรื่องอะไรล่ะ?"

เซียวหลันยวนสายตาประดุจใบคมมีด ฟาดผ่าออกไป

"ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้! พระชายาท่านอย่าเพิ่งโกรธเลย ท่านกินข้าวก่อนเถิด"

ชิงอีรีบวิ่งออกไป

คนของตระกูลเสิ่นจะต้องคิดว่าพวกเขาบ้าแน่ๆ ส่งคนไปแปปเดียว ไม่ทันไรก็กลับมารับแล้ว

ก็นั่นล่ะ พวกเขาบ้าไปแล้ว

พอเห็นเซียวหลันยวนให้ชิงอีไปรับเสี่ยวชิ่น ไฟโกรธของฟู่จาวหนิงก็เหมือนจะลดลงมาหน่อยแล้ว

นางมองไปทางเซียวหลันยวน ตอนที่เห็นหน้ากากนั่นก็เกือบจะพูดออกมาอีกแล้ว แต่ก็ยั้งไว้ทัน

ถึงอย่างไรเขากับนางก็ขีดเส้นกั้นแล้วนี่ เมื่อครู่ยังไม่ยอมออกจากห้องทะเลาะกับนางข้ามกำแพงอยู่เลย ถ้านางพูดมากไปจะกลายเป็นยุ่งไม่เข้าเรื่องหรือเปล่า?

เซียวหลันยวนตอนที่นางมองเข้ามาก็เอียงหน้าหน่อยหนึ่ง

แม้จะสวมหน้ากากอยู่ แต่เขาก็ยังคิดจะเบี่ยงครึ่งหน้านั้นออกด้วยสัญชาตญาณ

"ท่านอ๋อง ข้ามาขอข้าวกินด้วย" ชิ่งอวิ๋นเซียวนั่งลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเปิดไหสุราที่กอดไว้นั่นออก กลิ่นสุราที่รุนแรงลอยออกมาทันที

กระทั่งเซียวหลันยวนยังอดเอียงมองไม่ได้ "นี่คือสุราที่พวกเจ้าจะใช้ในพิธีหรือ?"

"ก็แค่สุราที่อยากจะให้องค์หญิงใหญ่ชมออกมาเท่านั้น สุรานี้ยังไม่มีชื่อเลย เตรียมจะให้องค์หญิงใหญ่ได้ลิ้มลองแล้วตั้งชื่อให้กับมัน"

ชิ่งอวิ๋นเซียวเทสุราให้พวกเขา "เอามาให้ท่านอ๋องกับพระชายาลองชิมก่อน"

"สุราแรงแค่ไหน?" เซียวหลันยวนถาม

"ก็พอประมาณ เพราะต้องให้องค์หญิงใหญ่ชิม ดังนั้นจึงเหมาะกับหญิงสาว"

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงนำจอกสุราวางไว้หน้าฟู่จาวหนิง

"ข้าดื่มได้ไหม?" เขาถามฟู่จาวหนิง พอเห็นนางทำหน้าเย็นชา เขาก็เสริมมาอีกคำหนึ่ง "เจ้าเคยบอกว่าต้องทำตามหมอสั่ง"

โอ๋ ตอนนี้ยกมานางเป็นหมอคนหนึ่ง แล้วจะทำตามขั้นตอนเสียอย่างนั้น

ฟู่จาวหนิงตอบแบบไร้สีหน้า "แก้วสองแก้วได้อยู่"

"เช่นนั้นข้าลองชิมหน่อย" เซียวหลันยวนเทลงมาเต็มจอกสุรา ดื่มลงไปรวดเดียว

"ท่าน..."

เซียวหลันยวนยกชามออกไป

"ข้าไม่กินอาหารที่คนอื่นคีบให้ เจ้ากินเองเถิด"

ชิ่งอวิ๋นเซียวมือแข็งไป หันกลับมายัดใส่ปากตัวเอง "ได้ ข้ากินเอง"

ฟู่จาวหนิงไม่พูดจา ก้มหน้าก้มตากิน

เซียวหลันยวนเองก็ไม่รู้ว่าจะควรพูดอะไร หลังจากกินไปหน่อยหนึ่งก็ไม่อยากอาหาร เทสุราลงมาอีกแก้ว แต่ครั้งนี้ค่อยๆ ดื่มแล้ว

เขานั่งอยู่ข้างๆ มองฟู่จาวหนิง

ชิ่งอวิ๋นเซียวระหว่างนี้ก็พูดออกมาหลายคำ

"จริงด้วย พระชายา เรื่องที่สวนตระกูลเสิ่นถูกจวนทางการนำไปใช้ บ้านตระกูลเสิ่นรู้บ้างไหม? เรื่องนี้คงไม่ใช่องค์จักรพรรดิต้าชื่อคิดจะรับมือกับตระกูลเสิ่นหรอกกระมัง?"

ชิ่งอวิ๋นเซียวคิดถึงเรื่องนี้ จึงรีบถามฟู่จาวหนิงขึ้นมา

เซียวหลันยวนตกตะลึงไป

"สวนตระกูลเสิ่นถูกจวนทางการนำไปใช้หรือ?"

"ใช่แล้ว คนตระกูลเสิ่นต่อให้เข้ามาในเมืองหลวงจักรพรรดิ ก็ยังกลับไปพักที่บ้านตัวเองไม่ได้เลย"