อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 989

หลังจากเข้าใจเรื่องที่สวนตระกูลเสิ่นชัดเจนแล้ว ในใจเซียวหลันยวนก็สำนึกเสียใจขึ้นมา

ดังนั้นเขาที่เขาเพิ่งพูดกับฟู่จาวหนิงไปล่ะ? นั่นมันอะไรกัน?

เซียวหลันยวนรู้สึกว่าหน้าของตนเองเจ็บหน่อยๆ ไม่ใช่เพราะแผลเป็นพิษ แต่รู้สึกเหมือนถูกตบจนชา

"เรื่องนี้" เขามองไปทางหลานหรงที่อยู่ไม่ห่างออกไปนัก

หลานหรงใจสั่นวาบ "ท่านอ๋อง ข้าน้อยจะไปตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น"

"นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ คิดว่าตระกูลเสิ่นคงถูกเล่นงานจนตั้งตัวแทบไม่ทัน" ชิ่งอวิ๋นเซียวเอ่ยขึ้น อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ความสัมพันธ์ของฟู่จาวหนิงกับตระกูลเสิ่น ยังคิดว่าตระกูลเสิ่นเชิญฟู่จาวหนิงให้เดินทางไกลนับพันลี้มาต้าชื่อเสียอีก เพื่อมารักษาไท่ไท่อาวุโส

เรื่องนี้ก็ปกติดี ถึงอย่างไรเสิ่นเสวียนก็ไปแคว้นเจามาแล้ว และวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงก็ดีเสียขนาดนั้น

แต่ว่าตอนนี้จุดสำคัญของเซียวหลันยวนไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเสิ่นเป็นอย่างไร ที่เขาคิดตอนนี้ก็คือ จะขอโทษฟู่จาวหนิงอย่างไรต่างหาก

หนึ่งคือเขาไม่ใช่แค่ไม่สนใจเรื่องตระกูลเสิ่น สองคือเขายังเข้าใจผิดฟู่จาวหนิงด้วยเรื่องนี้อีก

"รีบไป" เขาพูดกับหลานหรง จากนั้นก็เสริมขึ้นอีกคำหนึ่ง "ถ้าหากตระกูลเสิ่นต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็ช่วยพวกเขาอย่างสุดกำลังเสีย"

"ขอรับ"

ฟู่จาวหนิงก้มหน้าดื่มน้ำแกง ยังไม่หันมาสนใจเขา

เซียวหลันยวนกินอะไรก็ไม่รู้รสเลย

ฟู่จาวหนิงกินอิ่มก็ลุกขึ้น พอเห็นการกระทำของนาง เซียวหลันยวนก็ดีดตัวลุกขึ้นตามมา

"กินอิ่มแล้วหรือ?"

"กินอิ่มแล้ว ข้าจะไปรอสาวใช้ข้ากลับมา ทำไมหรือ ท่านอ๋องคิดจะมายุ่งการกระทำของข้าหรือไร?"

"ไม่ใช่ ด้านนอกมันหนาว รอข้างในนี้เถอะ"

"ที่นี่ทำคนอึดอัดจะแย่!"

ชิ่งอวิ๋นเซียวพูดไปด้วยทำไม้ทำมือไปด้วย

"ข้างๆ นางยังมีอาสะใภ้ตระกูลเสิ่นคนหนึ่งกับแม่นางอีกคนหนึ่ง บอกว่าจะไปเรียนรู้เรื่องของว่างน้ำชาของที่นั่นว่าทำอย่างไร อันที่จริงนั่นมันจำเป็นเสียที่ไหนกัน? ก็แค่พระชายาเรียกให้มาเป็นเพื่อนเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากพระชายาถามเรื่องผู้อาวุโสจี้เสร็จก็ออกมาแล้ว ไม่ได้ให้โอกาสซือถูไป๋ได้พูดเรื่องอะไรเลย"

เซียวหลันยวนตะลึงงันอีกครั้ง

เขาคิดมาตลอดว่าฟู่จาวหนิงกับซือถูไป๋นัดไปโรงน้ำชาด้วยบรรยากาศชื่นมื่น ทั้งสองคนได้คุยกระหนุงกระหนิงกัน พูดคุยสัพเพเหระ เริ่มตั้งแต่น้ำชาไปจนถึงสายฝน จากสายฝนลงไปยังเรื่องอื่นต่อ

พอถามสืออีกับสือซานไป พวกเขาก็ไม่ได้พูดละเอียดขนาดนี้ บอกกับเขาว่าพระชายาไม่ได้คุยอะไรกับซือถูไป๋ ตอนนั้นข้างๆ คนเองก็ไม่น้อย เซียวหลันยวนจึงคิดไปตามจินตนาการของตนเอง

ตอนนี้พอได้ยินชิ่งอวิ๋นเซียวเล่าอย่างละเอียด เซียวหลันยวนก็เพิ่งพบว่าตนเองนั้นผิดจนเกินพอดีไปแล้ว

"ท่านอ๋อง แล้วก็ ข้าตอนนั้นสาดน้ำชาใส่เจ้าคนใช้นั่นของซือถูไป๋ด้วย เหอะๆ หลังจากพระชายาออกมาก็ยังชมข้าอยู่เลย ให้ยาข้ามาขวดนึงด้วย"

"เจ้าใช้น้ำชาดสาดใส่คนใช้ซือถูไป๋ แล้วจาวหนิงไม่ได้ตำหนิเจ้าแทนซือถูไป๋หรือ?" เซียวหลันยวนงงงันไป

เรื่องนี้ พวกสืออีก็ไม่ได้พูดเลย