อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 991

กอดความคาดเดาต่างๆ นานาไว้ เสี่ยวชิ่นทั้งตกตะลึงทั้งหวาดกลัวไร้ที่พึ่ง ร้องไห้ไปหนึ่งชั่วยามจนตอนนี้ปวดตาไปหมดแล้ว

จนกระทั่งฟู่จาวหนิงกุมมือนางมั่น บอกกับนางว่าไม่ต้องกลัว นางจึงรู้สึกว่าใจของตนเองสงบลงมาแล้ว

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองชิงอีที่ก้มหน้าม่อย จากนั้นก็หันไปมองเซียวหลันยวน "แล้วข้าจะยังอยู่ที่นี่ต่อได้ไหม?"

ไม่สนแล้ว ถึงอย่างไรนางในตอนนี้ก็คือพระชายาอ๋องเจวี้ยน

"แน่นอน"

"เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านอ๋องมาก"

ฟู่จาวหนิงดึงเสี่ยวชิ่นออกไป "ไปเถอะ กลับไปจะจัดการดวงตาเจ้าให้"

เสี่ยวชิ่นถูกนางดึงจึงรีบเดินตามไป

ตัวตนอ๋องเจวี้ยนอยู่ตรงนั้นอย่างแรงกล้า ยืนอยู่ที่นั่นแม้จะไม่พูดจา แต่นางก็มองข้ามไม่ได้เลย

ทว่าตอนนี้นางหวาดกลัวอ๋องเจวี้ยนอยู่หน่อยๆ กระทั่งจะเหลือบมองเขาก็ยังไม่กล้า ทำได้แค่ก้มหน้าเดินอยู่ข้างๆ ฟู่จาวหนิง

พอเห็นว่านางตกใจเสียขนาดนี้ ตาก็ยังร้องไห้จนดูไม่ได้ ฟู่จาวหนิงก็ยิ่งรู้สึกว่าเซียวหลันยวนนี่แย่จริงๆ

กระทั่งชิงอี นางเองก็ไม่สบอารมณ์ไปด้วย

"เสี่ยวชิ่น เจ้ากินอะไรมาหรือยัง?"

เสี่ยวชิ่นส่ายหัว นางจะกินลงได้อย่างไรกัน?

ไม่ใช่แค่กินไม่ลง ตกใจอยู่นานสองนาน ขนาดน้ำก็ยังไม่ได้ดื่มเลยสักอึก

"สืออี เอากับข้าวมาให้หน่อย" ฟู่จาวหนิงร้องขึ้นโดยไม่หันหน้า

สืออีรีบขานรับเสียงดัง "ขอรับ จะส่งไปทันที"

เขากับสือซานรู้สึกหนังตึงเปรียะ กลัวว่าพระชายาจะย้ายโทสะมาลงกับพวกเขา จะคิดว่าพวกเขาเป็นคนของท่านอ๋อง ดังนั้นจึงไม่สบอารมณ์กับพวกเขาทั้งคู่ไปด้วย

สืออีแอบดอดเข้าไปข้างๆ หลานหรง กดเสียงต่ำ ถามถึงคำถามที่ลอยวนอยู่ในสมองเขาไม่หยุดในช่วงหลายวันนี้

"หลานหรง เจ้ารู้สึกว่าข้ากับสืออีคอยติดตามพระชายาแบบนี้ ท่านอ๋องจะตัดพวกข้าสองคนออกไหม?"

เซียวหลันยวนมองฟู่จาวหนิงเดินจากไป ยืนสับสนอยู่ท่ามกลางสายลมใต้แสงจันทร์

เขายื่นมือลูบๆ หน้ากาก ใจก็ขมขื่น นางกระทั่งไม่ถามว่าขาของเขาเป็นอย่างไรบ้าง ใบหน้าของเขาเป็นอย่างไรแบ้างเลย

ก่อนหน้านี้นางห้ามไม่ให้เขาสวมหน้ากาก ตอนนี้พอเห็นเขาสวมหน้ากาก นางกลับไม่พูดอะไรเลย

ไม่ได้สนอกสนใจเป็นห่วงกังวลเขาเลยสักนิดหรือ?

สาวใช้คนนั้นยังไม่ได้กินข้าวนางยังเป็นห่วงเลย

"ท่านอ๋อง?"

ชิงอีเดินเข้ามา อารมณ์เองก็ค่อนข้างดิ่งวูบ "ทำอย่างไรดี? พระชายาเหมือนจะไม่ยอมให้อภัยข้าน้อยแล้ว เพราะข้าน้อยเอากระบี่ไปพาดคคอเสี่ยวชิ่นคนนั้น"

เขารู้ทั้งรู้ว่าฟู่จาวหนิงเป็นคนที่ถือหางพรรคพวก ตอนนั้นทำไมถึงคิดไม่ออกกันนะ

เซียวหลันยวนไม่พูดอะไร หมุนตัวกลับเข้าห้อง

"ไปหามาหน่อยว่าเมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อมีอะไรที่น่าไปชมน่าไปเที่ยว" พรุ่งนี้พานางออกไปเที่ยวเสียหน่อย บางทีอารมณ์ของนางอาจจะเบาลงบ้าง