อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 996

หลานหรงพอได้ยินการเคลื่อนไหว ก็ส่งองครักษ์ลับสี่คนแอบตามไป

ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ปกป้องพระชายาให้ปลอดภัยคือเรื่องสำคัญที่สุด

"นางออกไปแล้วหรือ?"

ฟู่จาวหนิงพอออกไป เซียวหลันยวนก็ได้ข่าว

ชิงอีพอมองท่านอ๋อง "ออกไปแล้ว หลานหรงส่งคนตามไปเรียบร้อย แต่เป็นการแอบคุ้มครองลับๆ ไม่ได้ให้พระชายารู้ตัว"

"อืม"

"ท่านอ๋อง แต่พระชายาโกรธขนาดนี้ไม่เป็นไรหรือ?"

"มากไป"

เซียวหลันยวนไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ต่ออย่างเห็นได้ชัด

เมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อตอนนี้คึกคักเอามากๆ จริงๆ คนบนถนนมากมายเต็มไปหมด ไหล่เบียดชนขวักไขว่ไปมาไม่หยุด

ถนนตรอกซอกซอยล้วนมีคนมาวางแผงขายของ ร้านรวงสองฝั่งก็ล้วนธงราวโบกสะบัด เถ้าแก่บริการเข้าออกคอยรับแขกเหรื่อ

สินค้ามากมายหลายประเภท ละลานตาไปหมด ทำเอาดูกันไม่หวาดไหวเลยทีเดียว

ร้านบางส่วนที่ขายดีหน่อย ด้านหน้าก็มีผู้คนล้อมกันจนเดินไม่ได้

เสื้อผ้าที่คนบนถนนสวมก็มีมากมายหลากสี

ผู้คนที่เดินผ่านข้างกายฟู่จาวหนิง มักจะได้ยินภาษาที่แตกต่างกัน นางยังได้ยินภาษาหนานฉือด้วย ดูท่าคนจากแคว้นหนานฉือกู่ก็ยังมากันที่ต้าชื่อด้วย

ในอากาศมีกลิ่นต่างๆ ปนเปกันอยู่

ส่วนมากล้วนเป็นกลิ่นหอม กลิ่นหวาน เพราะมีร้านขายอาหารอยู่ไม่น้อย แล้วยังมีคนแบกน้ำเต้าชุบน้ำตาลที่เสียบอยู่บนก้อนฟางเป็นไม้ไม้อีกด้วย ดูแล้วยั่วน้ำลายสุดๆ

อยู่ในกลุ่มคนก็โดดเด่นชันเจนมาก ดังนั้นประเดี๋ยวประด๋าวก็จะได้ยินเสียงเด็กเรียกร้อง ท่านพ่อท่านแม่ ข้าจะกินน้ำเต้าชุบน้ำตาล

ถึงแม้คนจะเบียดกันบ้าง แต่ฟู่จาวหนิงก็เบิกบานดี เพราะนานแล้วที่นางไม่ได้มาเจอกับความคึกคักเช่นนี้

หลักๆ คือมองกันไม่หวาดไม่ไหว ต้าชื่อทางนี้มีของที่นางไม่เคยเห็นไม่เคยกินมาก่อนอยู่มากจริงๆ

นางดูทางนี้ ไปซื้อของทางนั้นมาชิมๆ ลืมไปแล้วถึงเรื่องที่ทะเลาะกับเซียวหลันยวน

เสี่ยวชิ่นเองก็พูดขึ้น "ใช่ๆๆ คุณหนู หลักๆ คืออาหารของหออันดับหนึ่งไม่มีจุดให้ตำหนิเลย อร่อยมาก ที่นั่นปกติแขกจะเต็มตลอด แล้วในช่วงเทศกาลตอนนี้ น่าจะมีอาหารที่ปกติไม่มีส่งเข้ามาในเมืองหลวงจักรพรรดิด้วย ดังนั้นหออันดับหนึ่งจึงมีรูปแบบอาหารที่พิเศษหน่อย"

ของเหล่านี้เป็นสิ่งที่คนในเมืองหลวงจักรพรรดิปกติหากินไม่ได้ มีเพียงช่วงเทศกาลอวยพรสารทฤดูเท่านั้นที่จะมี

"เช่นนั้นก็ไปหออันดับหนึ่งกัน"

ฟู่จาวหนิงไม่ค่อยอยากจะใช้สิทธิพิเศษนี้เท่าไร

นางคิดว่าตอนนี้ขนาดสวนตระกูลเสิ่นยังถูกจวนทางการยืมไปดื้อๆ ได้ เช่นนั้นหออันดับหนึ่งจะยังมีห้องชั้นสูงไว้ให้กับคนตระกูลเสิ่นหรือ?

นี่ก็เป็นวิธีสืบสถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลเสิ่นอย่างหนึ่ง

หออันดับหนึ่งสูงใหญ่อลังการจริงๆ มีทั้งหมดสามชั้น กินพื้นที่พอควร กำแพงแดงกระเบื้องเขียวหน้าต่างกระจกหลากสี ดูแล้วหรูหราไร้ที่ติ

โถงใหญ่ชั้นหนึ่งเต็มไปด้วยเสียงผู้คนจอแจ

มีบริการหลายคนเข้าๆ ออกๆ ต้อนรับยกอาหาร ดูกิจการดีเอามากๆ

ราวบันไดกว้างทางซ้ายมือยังผูกไว้ด้วยผ้าแพรแดง แล้วยังมีคนที่ดื่มสุรากินอาหารจนหน้าแดงเดินลงมาจากชั้นบนด้วย