อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 998

"คุณหนู" สีหน้าเสี่ยวชิ่นไม่ค่อยดีนัก "โหวผิงเอินเป็นพวกสืบทอดบรรดาศักดิ์ โหวผิงเอินคนแรกเป็นลูกพี่ลูกน้องกับจักรพรรดิองค์ที่แล้ว นับเป็นสมาชิกอาวุโสของราชวงศ์ น้องสาวของโหวผิงเอินเป็นพระชายาหมิ่นในวังอยู่ตอนนี้"

"ได้รับการโปรดปรานหรือ?"

"โปรดปรานเอามากๆ"

เดิมทีบรรพบุรุษก็เป็นเชื้อพระญาติในราชวงศ์ เป็นขุนนาง ตอนนี้ในบ้านยังมีพระชายาคนโปรดอีกคนหนึ่ง ไม่แปลกที่โหวผิงเอินนี่จะกำเริบเสิบสานได้ขนาดนี้

ด้านหลังพวกเขามีคนกระซิบกระซาบ เถ้าแก่ของหออันดับหนึ่งมีบริกรไปอ้อนวอน จึงรีบวิ่งตรงเข้ามา

สมกับที่เป็นเถ้าแก่ใหญ่ของหออันดับหนึ่ง สวมเสื้อผ้าไหมหรูหราสีน้ำตาล ดูแล้วยังทรงสง่ายิ่งกว่าพวกนายท่านผู้ดีมีเงินทั่วไปเสียอีก

เขาพอมาถึงก็รีบคารวะให้กับโหวผิงเอิน

"ท่านโหวมาหรือ? แล้วยังมีเหล่ารัฐทายาทกับคุณชายอีก มากันหมดเลยหรือ? เห็ดเชียนเสวี่ยอีกครู่หนึ่งก็ทำเสร็จแล้ว ทุกท่านรีบขึ้นไปด้านบนเถิด อย่าเพิ่งยุ่งกับคนเหล่านี้เลย อารมณ์ดีเข้าไว้ อีกเดี๋ยวร่ำสุรากินอาหารจะได้ยิ่งเบิกบาน"

เขาเข้าง้อพวกของโหวผิงเอินทันที

พี่ชายบริการอีกคนก็รีบส่งสัญญาณมือพูดกับพวกไป๋หู่

"พวกท่านก็รีบเลี่ยงออกไปเถิด ออกจากที่นี่ไปก่อน ถ้ายังอาละวาดต่อพวกท่านไม่ใช่แค่จะเสียเปรียบนะ"

เกรงว่าแม้แต่ชีวิตก็จะหาไม่

"พวกเราจะเข้าไปทานข้าว" ไป๋หู่พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ไม่ไปไหนหรอก"

คุณหนูของพวกนางไม่ได้รับความเป็นธรรมแล้ว ตอนนี้ถ้ายังต้องเลี่ยงคนพวกนี้ แล้วไปหาข้าวกินที่อื่น มันก็ยิ่งไม่ได้รับความเป็นธรรมเข้าไปใหญ่น่ะสิ?

บนถนนมีแต่คน ถ้ายังต้องไปหาโรงสุราใหม่ก็ยังต้องเบียดเสียดยัดเยียดอีก ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่แน่ว่าจะมีที่ด้วย

"หวา ท่านแขกที่เคาระ พวกท่านฟังที่ข้าเตือนเถิด นี่ก็หวังดีกับพวกท่านนะ" พี่ชายบริกรร้อนรนขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงดูแล้วเถ้าแก่ใหญ่กับบริกรก็หวังดีกับพวกนางจริงๆ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ก็ไม่แน่ว่าจะกล้าผิดใจกับโหวผิงเอินได้ไหม จึงถอนใจ "ช่างเถอะ พวกเราไปกันดีกว่า"

เสี่ยวชิ่นเองก็ตกตะลึงไป

ไป๋หูสีหน้าเย็นชา "แล้วท่านคิดจะเอาอย่างไรกัน?"

"อย่างไร? ข้าไม่ใช่บอกแล้วหรือ คนที่ผลักให้ออกมานี่ ทิ้งแขนไว้ข้างหนึ่งก็พอ！"

สือซานกำหมัดแน่นแล้ว

ฟู่จาวหนิงถอนหายใจ "ทำอย่างไรได้กัน? อยากจะทำตัวสงบเสงี่ยมเสียหน่อย แต่คนเขาก็ไม่ให้โอกาส"

เสี่ยวชิ่น "เอ๋?"

"ท่านโหว โปรดระงับโทสะด้วย เอาอย่างนี้ พวกเราจะมอบสุราชั้นดีให้ท่านไหหนึ่ง ท่านโหวก็ให้พวกเขาออกไปเถิด ถือว่าให้เกียรติกับเถ้าแก่อย่างข้าหน่อย ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นหอสุราอันดับหนึ่ง ถ้าเลือดตกยางออกคงค้าขายไม่ได้พอดี"

เถ้าแก่ใหญ่แอบขมขื่นในใจ โค้งเอวลงมาอีก

"ใครต้องการสุราของพวกเจ้ากัน? คิดว่าพวกข้าซื้อสุราชั้นดีไม่ไหวหรือ?" โหวผิงเอินเอียงตามอง