พัง กำเนิดไทม์

sprite

สรุปว่าแตงโมปวดท้องคลอด เมื่อสายฝนเห็นน้ำคร่ำแตงโม ถึงกับวิ่งไปอ้วกแตกทันที ฉันพยายามลุกไปประคองแตงโมไปโรงพยาบาล โดยที่สายฝนพยายามตั้งสติโทรหาพี่เอส

เราพยายามกันอยู่พักใหญ่ ลำบากลำบนมาก กว่าจะมาถึงโรงพยาบาลกัน ก็ทำฉันแทบหอบ...

แตงโมเข้าห้องคลอดไปแล้ว ตามด้วยหมอนายวิ่งตามเข้าไป...

"หมอนายนี่หล่อจริงจังมากอ่ะ" สายฝนเกาะประตูพูดเบา ๆ

"แกก็ฝากท้องกับหมอนายสิ" สายฝนตกใจ รีบตีแขนฉันทันที เพราะพี่เอสหันควับมามองแล้ว...

"อย่าเชียวนะสายฝน อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะ" อึ๋ย... ขนลุก พี่เอสคนกวน ๆ ทำไมหวงน้องสาวขนาดนี้ สายฝนได้แต่ทำหน้าบึ้ง... เดินไปนั่งรอ

"เมย์ แตงเข้าห้องคลอดแล้วเหรอ..." คุณเซ็นเข็นรถเข็นณีเวียมาข้าง ๆ ฉัน

"เข้าไปแล้ว... แผลโอเคไหมณีเวีย" ณีเวียทำหน้าเซ็ง

"ทรมานอ่ะ ถ้าไม่ท้องแฝดนะ คลอดเองเถอะ" จบคำพูดณีเวีย ฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาทันที... หรือฉันควรคลอดเอง จะได้หายเร็ว ทำอะไรสะดวก

ฉันนั่งรอนอนรอแตงโมนานสองนาน... สรุปว่าแตงโมผ่าคลอดไม่ได้ เพิ่งกินมา จึงต้องคลอดธรรมชาติ ไม่นานพยาบาลก็ออกมาถามพี่เอสอีกครั้ง... ว่าสนใจเข้าไปให้กำลังใจภรรยาไหม อย่างพี่เอสจะปฏิเสธได้ไง... พี่เอสดีใจใหญ่รีบตามเข้าไปทันที... เห็นท่าทางพี่เอสแล้วฉันอดยิ้มตามไม่ได้จริง ๆ

พี่ทีมาถึงพร้อมพี่ไวท์ เขาไปไหนมาฉันเองก็ไม่ได้ถามหรอก

"เมย์ แตงโมคลอดรึยัง ไอ้เอสล่ะ" พี่ทีนั่งลงข้าง ๆ ฉัน เมื่อพี่ทีนั่งลง สายฝนก็จ้องมาด้วยสายตาจับผิดทันที

เห้อ มีความลับกับสายฝน ทำไมมันยากแบบนี้...

"ยังค่ะ หาว~" ฉันเอามือปิดปากหาวไม่หยุด ฉันง่วงมาก... ง่วงจนเผลอพิงไหล่พี่ทีแล้ว

"กลับก่อนมั้ย ไปนอน เมย์ก็ท้องแก่นะ อย่าลืมสิ" จริงด้วย... ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปบอกสายฝน

"แก กลับก่อนนะ ง่วง พรุ่งนี้จะมาหาแตงโมแต่เช้า ฝากบอกแตงโมด้วยนะ" สายฝนพยักหน้า พร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มให้ฉัน

ฉันจะถูกสายฝนซักไซร้เร็ว ๆ นี่ล่ะ

กลับมาถึงบ้าน พี่ทีก็ช่วยฉันอาบน้ำ ฉันท้องโตจนก้มถูสบู่ไม่ได้ เขาช่วยฉันทำทุกอย่าง... ดีเหมือนกันที่แต่งงานแบบอีสานมา เราไม่ต้องนอนแยกห้องกัน จะทำอะไรกัน ก็ทำสบาย...

หมายถึงดูแลกันไง... ฉันไม่ได้หื่นตลอดขนาดนั้น

"เมย์จะคลอดอาทิตย์หน้าแล้ว งดมีอารมณ์นะ" พี่ทีพูดไป ใช้สบู่เหลวถูขา ถูตัวฉันไปด้วย... ตอนนี้เขาเองก็เปลือยเหมือนฉัน ทุกครั้งที่อาบน้ำด้วยกัน ฉันทนไม่ไหวเลยสักครั้ง ฉันอ้อนจนเขาต้องจัดการให้ฉันตลอด...

และวันนี้ฉันเห็นเขา ฉันก็น้ำลายไหลอีกแล้ว... เห้อ แต่พอมารู้จากคุณพ่อ ฉันขอพักไว้ดีกว่า เขาคงเหนื่อย...

ฉันจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปบีบไหล่เขา...

"เหนื่อยไหมคะ..." เขาหันหน้าขึ้นมามองฉัน...

"ไม่เหนื่อย" ยังจะปฏิเสธอีก แค่บอกฉัน ฉันไม่เครียดหรอกนะ...

ฉันไม่พูดอะไรต่อ ช่วยเขาถูสบู่ไป...

ขึ้นเตียงมา... หัวถึงหมอนพี่ทีก็หลับไปเลย... นี่เหรอไม่เหนื่อย... น่าสงสารคนทำงานหนัก... รอก่อนนะ... เดี๋ยวเมย์กับลูกจะขอพี่แต่งงานให้ชื่นใจ

เช้ามาพี่ทีพาฉันมาโรงพยาบาลแต่เช้า... มาถึงเห็นแตงโมยังหลับอยู่เลย และณีเวีย น้ำหวาน คุณเซ็น สายฝน พี่เอส และพี่ไวท์อยู่กันเต็มห้อง เขาผลัดกันอุ้มไออุ่นไม่หยุด หืม หลานสาวฉัน ขาวจั๊วะเลย...

"อุ้ย ไออุ่น น่าชังจังเลย" ฉันรีบเดินไปเกาะรถเข็นไออุ่น

"เธอใกล้แล้วนะเมย์ ฮ่า ๆ ผ่าหรือคลอดเอง" น้ำหวานถามขึ้นมา น้ำหวานนั่งรถเข็นเพราะเดินไม่ไหว ท้องลูกตั้งสามคน... ท้องโตมาก... ส่วนณีเวียก็นั่งรถเข็นด้วยเหมือนกัน ผ่าคลอดมา คงกลัวแผลฉีก...

"คลอดเองดีกว่า" พอฉันตอบ ณีเวียก็ตกใจเอามือทาบอก

"พังหมด" ทุกคนหัวเราะโดยเฉพาะพวกผู้ชาย

"สมัยไหนแล้วแก แปปเดียวก็เข้าอู่แล้ว รอฟังรีวิวจากแตงโมสิ" น้ำหวานชี้ไปที่แตงโม จนอยู่ ๆ แตงโมก็ลืมตาขึ้น... อ้าวตื่นแล้ว

เราเยี่ยมแตงโมเล่นกับไออุ่นสักพัก ฉันกับพี่ทีจึงขอตัวกลับ เพราะพี่ทีต้องทำงาน ส่วนฉันงดทำงาน รอคลอด กลับบ้านมานอนสบาย ๆ กิน ๆ นอน ๆ

ฉันนอนสบาย ๆ เกือบอาทิตย์ พี่ทีไปทำงานไม่หยุด เขาบอกจะเคลียร์งานให้เสร็จจะได้ดูแลฉันยาว ๆ เห้อ ได้ดูยาว ๆ แน่... วันนี้… มันมาถึงแล้ว… ฉันเองก็เตรียมใจมาหลายวันแล้ว…

ห้องนั่งเล่น...

‘ตุบ ๆ’ ถีบอีกแล้ว ถีบแม่ตั้งแต่เช้าเลยนะลูก พรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดคลอดแล้ว อยากออกมาแล้วเหรอ

‘ตุบ ๆ’ จุก… ฉันพยายามดันตัวลุกจากโซฟา เพราะเริ่มหน่วงท้องทรมาน มันปวดอย่างบอกไม่ถูก...

ปวดท้อง... ฉันปวดท้อง…

ฉันจับโซฟาค่อย ๆ ลุกขึ้น หวังจะลองไปนั่งปลดทุกข์สะหน่อย...

ซ่า... แต่น้ำคร่ำไหลลงมาเต็มหว่างขาฉันแล้ว...

‘ตุบ~’ ฉันรีบเอามือประคองท้องไว้ เหมือนไทม์กำลังดิ้นดันตัวออกมา... โอ้ย ฉันปวดท้องมาก ทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะคลอดแล้ว

คุณแม่เดินถือจานผลไม้มาจากในครัว ก่อนจะเห็นฉันแล้วตกใจ ปล่อยจานร่วงตกพื้น

‘เคร้ง’

"หนูเมย์ ทุกคนเตรียมรถ! เร็ว ๆ หนูเมย์ทำไมไม่เรียกแม่ไหวไหม" ฉันเม้มปากแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม พยายามจะก้าวขาเดิน แต่มันทรมานเกินจะก้าวไหว

ฉันปวดท้องมาก... โอ้ย

"คะ คุณแม่เมย์ปวดมากค่ะ ไม่ไหว ฮือ ๆ" คุณพ่อรีบเดินลงมาจากบนบ้าน เมื่อเห็นฉันสภาพนี้ ตกใจรีบวิ่งมาประคองฉันเดินอีกคน...

"จิ๊บโทรแจ้งคุณทีแล้วค่ะ!" พี่จิ๊บวิ่งหน้าตาตื่นออกมา… ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูรถตู้ ที่คนขับรถขับมาจอดหน้าประตู

"ฮือ ๆ เมย์ปวดท้อง โอ้ย" ฉันเข่าอ่อนแทบหมดแรง เมื่อลูกในท้องถีบแรงกว่าเดิม

ๆ ลูก อดทน ๆ" คุณพ่อบีบมือฉันแน่น คุณแม่เอายาดมมาให้ฉันสูด แต่ฉันไม่ไหว ไม่ได้กลิ่น ไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย ฉันจะเป็นลมแล้ว ฉันปวดมาก

"ฮือ ๆ เมย์ไม่ไหวแล้ว! เมย์จะคลอดแล้วค่ะ ลูกจะออกมาแล้ว คุณพ่อคุณแม่ เมย์ไม่ไหวแล้ว!" ฉันเอามือลูบท้องดิ้นทุรนทุราย... น้ำตาไหลอาบแก้ม

คนขับรถเหยียบคันเร่งไม่รีรอ... จนแล้วจนเล่า เราก็มาถึงโรงพยาบาล... ฉันถูกพยุงนอนลงบนเตียง ก่อนจะถูกเข็นไปห้องคลอดทันที...

อยู่ ๆพี่ทีก็วิ่งมาจับมือฉัน เขาเหงื่อซก เหมือนฉันตอนนี้... มือหนาพยายามเอื้อมมาเช็ดน้ำตาฉันไม่หยุด

พี่ทีเมย์ปวดท้อง ฮือ ๆ" ฉันบีบมือเขาแน่นพยายามกัดปาก บรรเทาความเจ็บปวด

"อดทนนะเมย์ อดทนนะ พี่อยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน" เขาวิ่งตามเตียงฉันมาติด ๆ ฉันไม่ได้พูดอะไรกับเขาหลังจากนี้ ฉันปวดท้อง ฉันทรมาน ฉันไม่มีอารมณ์พูดอะไรทั้งนั้น...

"ใครคือพ่อเด็กคะ เชิญทางนี้" เมื่อถึงห้องคลอด พยาบาลคุยอะไรกับพี่ทีไม่รู้ ส่วนฉัน... ถูกเข็นเข้ามาข้างในเรียบร้อย

ความเจ็บปวดมันกำลังกัดกินฉัน ลูกชายในท้องถีบท้องฉันไม่หยุด ใจเย็น ๆ นะไทม์ ใจเย็น ๆ แม่ปวดท้องเหลือเกิน

"คลอดได้เลยไหมคะ ขอคลอดธรรมชาติค่ะ ไม่ไหวแล้วค่ะ" พยาบาลเริ่มตรวจฉันตามขั้นตอน ก่อนที่จะเขียนอะไรบางอย่างลงแฟ้มประวัติ

"รอคุณหมอ... อ้าว คุณหมอมาพอดีค่ะ" หมอนายวิ่งหอบเข้ามา ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาเปิดดูช่องคลอดฉัน...

ไม่เขิน ไม่อะไรทั้งนั้น... นอกจากพี่ทีแล้ว คนที่เห็นน้องสาวฉันอีกคน ก็คือหมอนายนี่ล่ะ...

"เมย์ ปากช่องคลอดเปิดเยอะแล้วนะ... คลอดเองใช่ไหม... คุณภาความดันคนไข้เป็นยังไง" เมื่อฉันพยักหน้าตอบ พยาบาลก็รีบรายงานหมอนายทันที

ฉันนอนร้องไห้ กัดปากแน่น ฉันอยากคลอดเต็มทีแล้วได้โปรด!

"พาไปที่เตียงคลอดเลย พ่อเด็กเปลี่ยนชุดแล้วใช่ไหม พาตามเข้ามา" พ่อเด็กเหรอ พี่ทีเข้ามาด้วยเหรอเนี่ย?

ก่อนจะถูกจับขึ้นขาหยั่ง... แล้วไม่นานพี่ทีก็เดินมานั่งข้าง ๆ หัวฉัน... ฉันปรือตามองเขาช้า

มาให้กำลังใจเมย์เหรอ" เขาพยักหน้า ตาคม ๆ มีน้ำตาคลอเหมือนจะร้องไห้ และมือหนา ๆ

"พี่ไม่อยากเห็นเมย์เจ็บเลย... เห้อ อดทนนะคนดีของพี่ อดทนนะ" เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากฉัน

ฉันสะดุ้งหลับตาปี๋ เมื่อถูกเข็มยาชาจิ้มตรงน้องสาว... พี่ทีเห็นแบบนั้นรีบหันไปทางอื่นทันที

"คุณพ่อไหวไหมคะ" จนพยาบาลถามพี่ทีขึ้นมา... ตอนนี้เขาเริ่มหน้าซีดแล้ว

"ไหว ไม่ได้เป็นลม ผมแค่กลัว กลัวจะทนเห็นแฟนเจ็บไม่ไหว..." เขาพูดเบา ๆ แล้วหันกลับมาจ้องหน้าฉัน ฉันกัดปากแน่น ไม่กล้าร้องฟูมฟายอะไร

พยาบาลดันท้องฉันลงช้า ๆ จนฉันเอง...

คุณแม่" ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“อื้อ...” ไทม์ถีบท้องดันตัวไม่หยุด ฉันปวดท้องหนักไปกว่าเดิม ปวดจนทนไม่ไหว เผลอร้องไห้ออกมาแล้ว

"ฮือ ๆ เจ็บจัง ฮือ ๆ" พี่ทีน้ำตาหยดเพาะลงแก้มฉัน

ฉันเองก็ด้วย...

"อีกค่ะ" พยาบาลดันท้องฉัน เร่งให้เบ่งอีกรอบ

“ฮึบ อื้อ…” ฉันจึงเบ่งอีกครั้ง

อัปเดต กำเนิดไทม์ ของนิยาย พัง โดย โนเนจัง

นวนิยาย พัง ได้อัปเดต กำเนิดไทม์ พร้อมรายละเอียดที่น่าสนใจมาก หาก พัง นวนิยายโดย โนเนจัง ทำให้ผู้อ่านตกหลุมรักทุกคำ กำเนิดไทม์ เป็นตอนความรักที่ผสมผสานกับการสมรู้ร่วมคิดและความตั้งใจ อ่านบทต่อไปของนิยาย พัง ที่ novelones.com วันนี้

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง กำเนิดไทม์:

พัง กำเนิดไทม์

พัง โดย hinovel