พัง พ่อลูกอ่อน

sprite

ฉันตื่นมาในห้องพักฟื้น... ทุกคนอยู่กันครบ ฉันนอนมองพี่ทีอุ้มไทม์พักใหญ่ เขายิ้มไม่หุบ ทั้งหอมแก้มลูกชายซ้ายที ขวาที

"ทีจูเนียร์ชัด ๆ" พี่เอสอุ้มไออุ่นเข้ามาใกล้ ๆ

"หน้าเหมือนลูกตอนเด็กเลย" คุณแม่เดินไปเขี่ยแก้มไทม์เบา ๆ ทุกคนยิ้มแย้มมีความสุข…

"เชื้อพ่อมันแรง" ตาคม ๆ จ้องมองลูกชายเขา… คุณพ่อคนนี้คงภูมิใจสินะ ที่ลูกชายหน้าเหมือนตัวเองขนาดนั้น…

"เอาแค่หน้าตามานะ นิสัยเสือ ๆ ไม่ต้องนะ" คุณแม่แอบแขวะพี่ทีเบา ๆ จนทุกคนขำกันใหญ่

"อ้าวเมย์ตื่นแล้ว" น้ำหวานที่นั่งรถเข็นข้าง ๆ หันมาเห็นฉันตื่น… ก็รีบบอกทุกคน

พี่ทีอุ้มไทม์มาหาฉันทันที เขาค่อย ๆ ส่งลูกชายตัวแสบมาให้ฉันอุ้ม

จริงด้วย… หน้าคล้ายพี่ทีมาก... ฉันมองไทม์กับพี่ทีสลับกัน..โคลนนิ่งกันมารึป่าวเนี่ย…

"ตรวจ DNA ไหมคะ" ทุกคนขำลั่นห้อง… มีแต่พี่ทีที่ทำหน้ามุ่ย...

ไทม์หน้าเหมือนพ่อเขาจริง ๆ ฉันพยายามมองเขา อยากรู้ว่าส่วนไหนเหมือนฉันบ้าง เอ่อ ไม่มีเลย... ทำไมเหรอลูก หรือตอนท้องแม่จะคิดแต่เรื่องพ่อมากไป... ลูกเลยเหมือนพ่ออย่างกับแกะขนาดนี้

ฉันต้องหยุดคิด เพราะอยู่ ๆ น้ำหวานก็จับมือฉัน...

"แข็งแรง ๆ นะ เมย์ ฉันกลับก่อนนะ อึดอัดท้อง ลูกดิ้นหนักมาก" ฉันหันไปยิ้มขอบคุณน้ำหวาน น่ารักจริง ๆ ท้องโตขนาดนี้ยังมีน้ำใจมาเยี่ยมฉัน

"ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะหวาน..." พี่ทีหันไปขอบคุณเธอด้วย น้ำหวานยกมือไหว้คุณพ่อ คุณแม่ ก่อนที่หมอนายจะพาออกไป สักพักคุณพ่อคุณแม่ ก็ขอตัวไปทำธุระด้วย... เหลือแค่เหล่าเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้เฮฮาครึกครื้นกันใหญ่...

"สุดท้ายก็คลอดเองจนได้ สตรองกันจริง ๆ" ณีเวียยังบ่นเจ็บแผลผ่าคลอดไม่หยุด ทั้งที่ตอนนี้แตงโมคลอดทีหลังเดินไปมาอยู่ในห้องฉัน เหมือนคนปกติ...

"รอบหน้าค่อยคลอดธรรมชาติ..." คุณเซ็นลูบผมภรรยาเบา ๆ

ณีเวียหันไปมองค้อนทันที...

"ไม่เอารอบหน้าแล้ว ปิดอู่" คุณเซ็นได้แต่ยิ้มน้อย ๆ เหมือนมีแผนชั่วร้ายอยู่ในหัว จนทุกคนแอบขำ ฉันเดาว่า ไม่นานณีเวียต้องท้องอีกแน่ ๆ

"หิวมั้ย" พี่ทีก้มลงถามฉัน แน่นอน แตงโม สายฝน ณีเวีย มองเราสองคนทันที

"อุแว้ อุแว้" ลูกร้องแล้ว ฉันก้มลงไปมองลูกลืมตอบคำถามพี่ที...

"สงสัยไทม์หิวแล้ว เมย์ลองให้นมจากเต้าสิ" ณีเวียรีบเสนอ ฉันหันไปมองหน้าทุกคน ผู้ชายเต็มห้องเลย

"พี่ที ข้าวต้มหมูสับหน่อยค่ะ" พี่ทีลูบผมฉันเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบ

พาเพื่อนตัวเองออกไปด้วยสิ...

แล้วพี่ทีก็เหมือนรู้ใจฉัน...

"เห้ย พวกมึง ไปเดินเล่นกัน" ผู้ชายทุกคนหันไปถามแฟนตัวเอง ขออนุญาต? ก่อนจะเดินออกไปกันทั้งหมด

เหลือแค่ฉัน ณีเวีย แตงโม สายฝน... ซึ่งสายฝนก็รู้ใจฉันเหลือเกิน รีบเดินไปดูลาดเลาที่ประตูแล้ว...

"ปลอดภัย... มีอะไรจะเล่ามั้ย!" สายฝนเปิดประเด็นถามทันที ณีเวียดูงง แต่ก็ขยับรถเข็นเข้ามาตั้งใจฟังด้วย...

"ดีกันแล้ว?" ฉันค่อย ๆ อุ้มไทม์เข้าเต้า จนลูกเริ่มดูดนม เอ่อ... รู้สึกแปลก ๆ แหะ...

แต่ฉันสนใจลูกได้ไม่นานเพื่อน ๆ ก็เค้นกันใหญ่

"เร็ว ๆ ได้ไหม เล่าสิ อยากรู้" สายฝนขยั้นขยอฉันอีกรอบ

"อืม ดีแล้ว..." ทุกคนยิ้มกว้างทันที

"แต่หายดีเมื่อไหร่ ฉันต้องไปอยู่ภูเก็ตสองอาทิตย์..." ทุกคนเอามือทาบอก แล้วหันมองหน้ากัน

"อะไรกัน แกเพิ่งคลอดลูกนะ... ทำไมห่างจากแฟนล่ะ แล้วจะแต่งงานเมื่อไหร่ ฉันนึกว่าดีกันแล้วจะไม่ไปไหนแล้ว" สายฝนทำหน้าเซ็ง

"ฉันไม่เข้าใจคุณพ่อเหมือนกัน อยู่ ๆ ให้ไปจัดการโรงแรมกับโฮสเทล ส่วนเรื่องแต่งงาน ฉันตั้งใจจะเซอร์ไพรส์พี่ที ที่ถูเก็ต ก็ดีเหมือนกันนะ อยู่นี่ตัวติดกันตลอด... ไม่รู้จะเอาเวลาไหนไปเซอร์ไพรส์เขา" ณีเวียหัวเราะเบา

"ห่าง ๆ แบบนี้ระวังเจอเซอร์ไพรส์กลับ" จริงของณีเวีย

"นั่นล่ะ ถ้าเขาเซอร์ไพรส์กลับนะ ฉันก็จะหายไปจากชีวิตเขาถาวร แต่เขาก็เปลี่ยนไปมากนะ... คงไม่แล้วมั้ง" แตงโมยิ้มกริ่ม

"พี่ทีรู้ยังว่าเธอจะไปภูเก็ต เธอบอกเขายัง แล้วนี่ไทม์ไปด้วยเหรอ?" แตงโมถามฉัน...

"ใช่ไปด้วย... แต่ห้ามบอกพี่ทีนะ ไว้ฉันถึงภูเก็ตฉันจะบอกเขาเอง รู้ตอนนี้เขาคงกักขังฉันแน่นอน... คุณพ่อสั่งห้ามฉันบอกเด็ดขาด..." ทุกคนถอนหายใจ โดยเฉพาะสายฝน ที่ตอนนี้หันมาจ้องไทม์กินนมฉันอยู่

ลูกเพิ่งคลอดก็ห่างลูกแล้ว" เมื่อสายฝนพูดจบ... ฉันก็รู้สึกวูบในใจ... แต่เราไปทำงานนี่หน่า ไม่ได้ไปไหน แค่สองอาทิตย์เอง กลับมาก็อยู่ด้วยกันยาว

"ฉันก็สงสาร แต่สมัยนี้เฟสไทม์ วีดีโอคอลอะไรเยอะแยะไปหมด สองอาทิตย์เอง ฉันจะพยายามอดทน..." ฉันทำหน้ามุ่ย...

เพื่อน ๆ พยายามให้กำลังใจฉัน และให้คำปรึกษาฉัน ทั้งเรื่องแผนเซอร์ไพรส์ เรื่องลูก... แต่ฉันส่งท้ายกำชับทุกคน ห้ามหลุดปากเด็ดขาด... ฉันย้ำไปหลายรอบด้วย...

แล้วทุกคนก็เกี่ยวก้อยสัญญาเรียบร้อย

เมื่อหนุ่ม ๆ กลับมา ไทม์ก็กินนมเสร็จพอดี พี่ทีไปเทข้าวต้มใส่ถ้วยให้ฉัน ก่อนจะอุ้มไทม์ไปนอน...

เพื่อน ๆ กลับกันแล้ว เหลือแค่เราสามคน พ่อ แม่ ลูก...

ฉันเห็นหน้าพี่ทีแล้วอึดอัด ฉันอยากจะบอกเขามาก ฉันพยายามอดทน หาอะไรทำ จะได้ไม่ต้องคิดเรื่องนี้... และตอนนี้พี่ทีเอง ก็มีความสุขมาก เขาอุ้มลูกบ่อยมาก ดูแลฉันดีมาก เขาน่ารักมาก น่ารักจนฉันอยากจะแต่งงานกับเขาวันนี้เลย

ระหว่างที่ฉันอยู่โรงพยาบาล… หลายต่อหลายคนก็มาเยี่ยมฉัน รวมถึงบอสและครอบครัวด้วย ปลายฟ้าเห็นฉันก็รีบขึ้นมานอนบนเตียงทันที ยังติดฉันอยู่เลย นึกถึงวันแรกที่ฉันกับปลายฟ้าเจอกัน... วันนั้นฉันก็เข้าโรงพยาบาลเหมือนกันนี่น่า...

2 วันต่อมา...

วันนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว... ไทม์เลี้ยงง่ายมาก หรือว่าเขายังร้องไม่เป็นรึป่าวก็ไม่รู้ ฉันกลับมาถึงบ้าน ห้องนอนก็ถูกตกแต่งด้วยของเด็ก

พี่ที ยืนโอบไหล่ฉัน เขายืนมองของเล่น และ เตียงเด็กผู้ชาย

"ชอบไหม…"

"พี่ทีจัดเองเหรอคะ" เขาพยักหน้า ก่อนจะรับไทม์จากฉัน แล้วพาเขาไปวางบนเตียงเด็ก

เมื่อพาลูกไปนอนเขาก็เดินกลับมากอดฉันกลม...

"เจ็บไหม..." มือหนาลูบหัวฉันช้า ๆ อบอุ่นจัง

"ไม่เท่าไหร่คะ พี่ทีล่ะคะ... เหนื่อยไหม" เขาส่ายหน้า และก้มลงหอมแก้มฉัน

"เมย์เหนื่อยกว่าพี่อีก อุ้มท้องตั้งเก้าเดือน..." ฉันหัวเราะเบา ๆ แล้วกอดเขาแน่น

ๆ พี่ทีเอางานกลับมาทำที่บ้าน เขาทำงานด้วย หันมองฉันกับลูกด้วย หน้าคม ๆ ยิ้มตลอด

ช่วงนี้เขาคงเหนื่อยมาก... ทำงานแทนฉันด้วย ไหนจะลูกร้องตอนกลางคืนอีก...

เหมือนวันนี้...

"อุแว้ อุแว้" ฉันปรือตาตื่นกลางดึก ก็เห็นพี่ทีอุ้มไทม์เดินรอบเตียง เขาหลับตาไปกล่อมลูกไปด้วย

ทำไมไม่ปลุกเมย์..." พี่ทีลืมตา แล้วหันมามองฉัน ก่อนจะยิ้มให้เบา

"ไม่เป็นไรเขาแค่สะดุ้งตื่น เดี๋ยวก็หลับแล้ว เมย์นอนต่อเถอะ" ฉันดันตัวลุกจากเตียงเดินไปหอมแก้มเขา

"พี่ทีนอนเถอะ เมย์รู้ว่าพี่ทีทำงานหนัก นะคะ" เขาไม่ตอบ กล่อมลูกต่อ

พัง พ่อลูกอ่อน โดย โนเนจัง

อ่าน พ่อลูกอ่อน ของนิยาย พัง ที่นี่ นวนิยายชุด พัง ประเภท: นวนิยายโรแมนติกของจีนอัปเดตเป็น พ่อลูกอ่อน อ่านนิยาย พัง ฉบับเต็มได้ที่ novelones.com

คำค้นหาที่เกี่ยวข้อง พ่อลูกอ่อน:

พัง พ่อลูกอ่อน

พ่อลูกอ่อน