พลิกชะตา ล่าหัวใจแม่ทัพ นิยาย บท 146

ร้านอาหารพอถึงเวลาอาหาร ไม่เพียงแต่ห้องโถงใหญ่จะเต็มไปด้วยลูกค้าเท่านั้น ยังมีลูกค้ายืนรอโต๊ะถัดไปอีกด้วย ส่วนลูกค้าของร้านเครื่องประทินโฉมนั้น เพื่อให้ได้สบู่หอมเป็นของแถม ถึงกับกว้านซื้อสินค้าจนหมดสต็อกในโกดังของร้าน

หยิ่นฉู่เคอดีดลูกคิดดังเกร๊งกร๊าง เพียงเวลาห้าวัน รายได้ของร้านค้าทั้งสองแห่งก็เทียบเท่ากับเงินที่หาได้ตลอดทั้งเดือนก่อนหน้านี้

เขาส่งเสียงจิ๊ๆ พลางส่ายหน้า “ตวนมู่หงฮั่นผู้นี้ซ่อนคมไว้ลึก หรือว่าเป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์กันแน่หา? นี่ อวี้เหิง เจ้าว่าบรรพบุรุษตระกูลตวนมู่ล้วนเป็นหมอ เขาเป็นถึงหมอหลวงในสำนักหมอหลวง กลับปิดบังใต้หล้า แอบเลี้ยงดูบุตรชายที่เก่งกาจรอบด้านเช่นนี้ไว้ในห้องหับส่วนตัวเงียบๆ คิดจะทำกระไรกัน?”

ตวนมู่หงฮั่นคิดจะทำอะไร จิ้งอ๋องไม่สนใจ เขาอยากรู้เพียงว่าหลายวันนี้ตวนมู่สวี่ชิงทำอะไรอยู่บ้าง?

นอกจากวันแรกที่ร้านเครื่องประทินโฉมจัดกิจกรรมซื้อแถม และวันแรกที่ร้านอาหารเปิดกิจการใหม่แล้ว หลังจากนั้นนางก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย “ตวนมู่สวี่ชิงอยู่ที่ใด?”

เสี่ยวซงจื่อกล่าวว่า “สองวันก่อน เขาพาสองพี่น้องเฉิงม่ายเฉิงเต้าไป บอกว่าจะไปขนย้ายสิ่งใดสักอย่าง วันนี้ดูเหมือนจะไปดูเก้าอี้อะไรสักอย่างที่เรือนพักนอกเมืองของนายท่านขอรับ”

พูดตามตรง เสี่ยวชิงจื่อดูเหมือนจะยุ่งมากทุกวันจริงๆ!

กิจการร้านค้าทั้งสองแห่ง บวกกับเรื่องของพระมารดา เจ้าตัวเล็กช่วงนี้ลำบากมากจริงๆ “เตรียมม้า ไปเรือนพักนอกเมือง”

นับจากคืนที่เปิดอกพูดคุยกัน คนทั้งสองก็มิได้อยู่ด้วยกันตามลำพังอีกเลย

ถึงแม้เขาจะไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ก็รู้ดีว่า คนสองคนที่มีใจให้กัน ย่อมจะหาเวลาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ เพื่อพร่ำพรรณนาความในใจต่อกัน

แม้แต่คนที่สุขุมเยือกเย็นเช่นตน ก็ยังอยากพบเขาทุกวัน อยากเล่าเรื่องสนุกที่เกิดขึ้นในแต่ละวันให้ฟัง อยากระบายความขุ่นข้องหมองใจในอกให้นางฟัง หากได้ฟังคำปลอบโยนสักสองสามคำก็คงจะดีไม่น้อย

แต่ตวนมู่สวี่ชิงเล่า? หายหน้าหายตาไปทุกวัน จงใจหลบหน้าเขารึ? หรือว่าคำพูดในคืนนั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก? เจ้าคนไม่ดีนั่นจงใจหลอกลวงเขา!

จิ้งอ๋องตัดสินใจ จะไปจับตัวคนผู้นั้นกลับมา ถามให้รู้เรื่อง

เดิมทีหลงจิ้งซิวตั้งใจจะไปเรือนพักนอกเมืองคนเดียว แต่ทั้งหยิ่นฉู่เคอและเสี่ยวซงจื่อต่างก็ยิ้มแย้มตามมาอย่างเป็นธรรมชาติ เขาได้แต่ลอบถอนใจ บางครั้งการมีคนข้างกายมากเกินไป ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป

อันที่จริง สวี่ชิงมิใช่ไม่อยากพบจิ้งอ๋อง ตรงกันข้าม เมื่อชอบผู้ใดแล้ว ย่อมมีแต่เขาเต็มหัวใจเต็มสองตา อยากจะพบหน้ากันทุกวัน

แต่นางทำไม่ได้ ตอนนี้สถานะของนางไม่ถูกต้อง หากเข้าใกล้เกินไปย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเผยพิรุธออกมา

อีกอย่าง ถึงแม้การเปลี่ยนใจชายแท้ให้หันมารักชอบบุรุษเพศเดียวกันจะเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมาก แต่หากภายภาคหน้าเปลี่ยนกลับไม่ได้ แล้วนางจะไปร้องไห้กับใคร?

ดังนั้น สู้ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินดีกว่า ทำให้ชีวิตยุ่งๆ เข้าไว้เวลาจะได้ผ่านไปเร็วๆ รอเพียงแค่วันหน้าได้ออกจากเมืองหลวง ก็จะสารภาพกับเขาตามตรง

แต่เพราะไม่ได้แจ้งให้ท่านอ๋องทราบล่วงหน้า เขาจึงไม่กล้าเอ่ยปากเรื่องเพิ่มส่วนแบ่งเงินให้ตวนมู่สวี่ชิง

คาดไม่ถึงว่าตวนมู่สวี่ชิงราวกับล่วงรู้ความคิดในใจเขา นางยิ้มพลางกล่าวว่า “สองส่วนสำหรับข้าก็เพียงพอแล้ว ท่านอ๋องทำเพื่อบ้านเมือง เพื่อราษฎร มีเรื่องต้องใช้เงินทองอีกมาก วันหน้าหากต้องไปยังแคว้นฉู่ หากเกิดศึกสงครามขึ้น ยิ่งจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาล ดังนั้น การช่วยท่านอ๋องหาเงินให้ได้มากขึ้น ถือเป็นหน้าที่ของสวี่ชิง”

คำพูดนี้ จิ้งอ๋องฟังแล้วรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง มองไปยังเฉิงม่ายและเฉิงเต้าที่อยู่ข้างๆ แล้วถามนางว่า “คนทั้งสองนี้ใช้การได้คล่องมือหรือไม่? โม่ยางช่วงนี้อยู่ในจวนตลอด ต่อไปให้นางมาติดตามเจ้าดีหรือไม่?”

คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของคนหลายคนที่อยู่เบื้องหลังจิ้งอ๋องก็เปลี่ยนไป

โชคดีที่ตวนมู่สวี่ชิงรู้จักกาลเทศะ คนเหล่านี้ล้วนเป็นมือซ้ายมือขวาของจิ้งอ๋อง “ขอบพระทัยท่านอ๋อง ลิ่วจื่อและสองพี่น้องเฉิงม่ายเฉิงเต้าล้วนดีมาก มีพวกเขาช่วยข้าทำงานก็เพียงพอแล้ว”

นี่คือคำพูดจากใจจริง สองพี่น้องเฉิงม่ายเฉิงเต้ามีกำลังวังชามาก พูดน้อย ให้ทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น ไม่เคยถามไถ่มากความ ส่วนลิ่วจื่อนั้นยิ่งเหมือนศิษย์ของเสี่ยวซงจื่อ ช่างใส่ใจยิ่งนัก เรื่องที่นางสั่งไว้เมื่อวันก่อน บางครั้งนางเองยังลืมไปแล้ว ลิ่วจื่อก็ยังจำได้และคอยเตือนนาง

จิ้งอ๋องพยักหน้า กล่าวกับสองพี่น้องตระกูลเฉิงว่า “ต่อไปความปลอดภัยของคุณชายมอบหมายให้พวกเจ้า หากคุณชายเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ พวกเจ้าจงปลิดชีพตนเองเพื่อชดใช้ความผิดเสีย”

ทั้งสองคุกเข่าประสานมือ “บ่าวจะพยายามสุดความสามารถเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคุณชายชิงขอรับ”