“เชิญคุณชายทั้งสองเจ้าค่ะ” เสียงหวานไพเราะเสนาะหูดังขึ้นทันทีที่ฉินเจียวเยี่ยนและเมิ่งลี่ก้าวเข้าไปในหออวี่หลิน บรรยากาศภายในหอนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำอบของสตรี พร้อมด้วยเสียงเพลงที่บรรเลงอย่างแผ่วเบา
เมื่อนางโลมหน้าประตูหออวี่หลินเห็นแขกผู้มาใหม่ “ข้าน้อยชื่อ ชิงเหลียน ไม่ทราบว่า คุณชายทั้งสองจองห้องไว้แล้วหรือไม่เจ้าคะ?”
“ข้าจองห้องชั้นสองทางทิศเหนือไว้แล้ว” ฉินเจียวเยี่ยนดัดเสียงให้ทุ้มต่ำ
ชิงเหลียนต้อนรับยิ้มแย้ม ก่อนจะผินหน้าไปทางเมิ่งลี่ “มิทราบว่า คุณชายท่านนี้ ฝากหมวกไว้ที่ข้าน้อยดีหรือไม่เจ้าคะ?”
ด้วยฉินเจียวเยี่ยนให้เมิ่งลี่สวมหมวกแบบชาวยุทธ์ที่มีลักษณะเป็นงอบและมีผ้าโปร่งสีขาวหลายชั้นครอบลงมา ทำให้ชิงเหลียนเห็นหน้านางได้ไม่ชัดเจนเท่าใด
“ไม่ต้อง” เมิ่งลี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบา ราวกับกำลังเคร่งเครียดกับชีวิตจนไม่มีแก่ใจจะพูดคุย
ฉินเจียวเยี่ยนจึงได้รีบเอ่ยกลบเกลื่อนอย่างแนบเนียน เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต นางแสร้งยกมือขึ้นป้องปากกระซิบเสียงเบา “ฮูหยินของพี่ชายของข้าค่อนข้างขี้โมโห ดังนั้น เขาจึงต้องปิดบังใบหน้า มิให้ผู้ใดจำได้แล้วนำความไปแจ้งแก่ฮูหยินน่ะ”
“อา...” ชิงเหลียนพยักหน้าเข้าใจในทันใด ก่อนจะรีบเชิญแขกทั้งสองท่านเข้าด้านใน “เช่นนั้น เชิญคุณชายทั้งสองเจ้าค่ะ”
นางเดินนำฉินเจียวเยี่ยนและเมิ่งลี่ขึ้นชั้นสองตรงไปที่ห้องทางทิศเหนือ ซึ่งฉินเจียวเยี่ยนสั่งให้หยางเซิงมาจองห้องไว้ให้เรียบร้อย ด้วยรู้ว่า เมิ่งเหวินมักจะจองห้องติดกับห้องทางทิศเหนือเสมอ
“ห้องนี้เจ้าค่ะ” ชิงเหลียนเปิดประตูให้ ก่อนจะยิ้มหวานถามต่อ “คุณชายทั้งสองจะรับอาหาร สุรา หรือขนมหวานดีเจ้าคะ?”
ฉินเจียวเยี่ยนสบดวงตาแวววับของชิงเหลียนที่ทอดสายตาเชิญชวน พลางเน้นคำว่า ของหวาน อย่างชัดเจน นางจึงเข้าใจความนัยทันทีว่า คำนั้นหมายถึงนางโลมอย่างพวกนางนี่เอง
“เอาอาหารขึ้นชื่อของหอเจ้ามาสองสามอย่าง สุราหนึ่งกา เพียงเท่านี้ก่อน” ฉินเจียวเยี่ยนสั่งอย่างช่ำชอง
“แล้วคุณชายไม่รับของหวานหรือเจ้าคะ?” ชิงเหลียนยังคงพยายามชักชวน
ฉินเจียวเยี่ยนโบกมือเบา ๆ “พวกข้าจะคุยธุระกันก่อน หากเสร็จแล้ว ข้าจะสั่งของหวานอย่างแน่นอน”
“เจ้าค่ะ คุณชาย” ชิงเหลียนยังคงมีรอยยิ้ม แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เรียกให้นางเข้ามาปรนนิบัติก็ตาม
เมื่อชิงเหลียนปิดประตูห้องเรียบร้อย เมิ่งลี่ก็รีบยกผ้าโปร่งตลบขึ้น ยื่นมือเย็นเยียบมาจับมือฉินเจียวเยี่ยนแน่น
“ข้าน้อยขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” ชิงเหลียนกล่าว “หากคุณชายต้องการรับของหวาน สามารถเรียกข้าน้อยได้เลยนะเจ้าคะ”
“อา ได้” ฉินเจียวเยี่ยนพยักหน้า
เมื่อในห้องเหลือกันเพียงลำพังอีกครั้ง ฉินเจียวเยี่ยนก็รีบลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันมาบอกเมิ่งลี่ “เช่นนั้น ข้าจะออกไปสืบความก่อนนะ”
เมิ่งลี่พยักหน้าแล้วรีบบอก “เจ้าระวังตัวด้วยนะ”
“อื้อ”
ข้าไม่เป็นสิ่งใดหรอก องครักษ์ลับของไท่จื่อรายล้อมถึงเพียงนี้
ดีมิดี ท่านพี่คงทราบข่าวของข้าแล้วกระมัง ป่านนี้ น่าจะรีบสะสางงาน เพื่อมารับข้าที่หออวี่หลินเป็นแน่แท้...

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
เมื่อไหร่ตอนใหม่จะมาหรอคะ รอนานจุงเบย อดใจไม่ไหว 🥹...