พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC นิยาย บท 226

“แล้วพวกเราจะออกไปอย่างไรดีเพคะ? เพื่อไม่ให้พวกเขาไหวตัวทัน” ฉินเจียวเยี่ยนถามขึ้น “เดิมที ตอนที่พวกข้าเข้ามา ทั้งข้าและลี่เอ๋อร์ต่างใส่ชุดบุรุษ แต่เมื่อกู้ซื่อจื่อหนีเข้ามาสมทบเช่นนี้ เขาจึงต้องสวมรอยเป็นลี่เอ๋อร์แทน ส่วนลี่เอ๋อร์จึงต้องกลายเป็นนางโลมต่างแดนของหออวี่หลิน”

นี่ เจ้าเล่นพิเรนทร์สิ่งใด? ถึงกล้าให้คุณหนูรองเมิ่งแต่งตัวเป็นนางโลม

หากเมิ่งหลี่ปู้ซ่างซูรู้เข้า ทั้งเจ้าและสหายได้โดนโทษโบยกันหลังลายเป็นแน่...

เซียวชิงเฟิงยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้ว “ในเมื่อคุณหนูรองเมิ่งกลายเป็นนางโลมแล้ว ก็คงต้องออกไปเช่นนี้”

ทั้งสามคนในห้องได้แต่สบตากัน แต่ยังไม่ทันได้ถามสิ่งใด เซียวชิงเฟิงก็ส่งสัญญาณเรียกหยางเซิงให้เข้ามา

“ไปตามผู้ดูแลหออวี่หลินมา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากนั้น เซียวชิงเฟิงจึงหันไปมองเมิ่งลี่ ฉินเจียวเยี่ยนพอจะเดาแผนการของสวามีได้ลาง ๆ จึงรีบร้องบอก “ลี่เอ๋อร์ถอดชุดเจ้าให้กู้ซื่อจื่อใส่แทนเจ้าไป”

“อา...” เมิ่งลี่ที่ยังมึนงง ประเดี๋ยวถูกคลุมด้วยชุดบุรุษ ประเดี๋ยวถอดชุดให้เหลือเพียงนางโลม แต่สองมือก็ว่องไว เปลื้องเสื้อชั้นนอกส่งให้กู้เหวย ส่วนตนเองก็ล้วงผ้าโปร่งผืนบางขึ้นมาปิดบังใบหน้าช่วงล่าง

กว่าที่จื่อถังจะรีบวิ่งเข้ามา ทุกคนก็ย้ายตำแหน่งไปนั่งล้อมวงที่โต๊ะอาหาร ประหนึ่งว่าเพิ่งสังสรรค์กันเสร็จเรียบร้อย

“สหายของข้าเมามายเสียแล้ว เจ้าก็จงคำนวณค่าอาหารมา” เซียวชิงเฟิงเอ่ยสั่ง พลางเสมองไท่จื่อเฟยที่ปรือนัยน์ตาแสร้งเมามายอยู่ข้างตัว อีกทั้งยังมีเรอขึ้นเบา ๆ อีกด้วย

เมาได้เหมือนจริงนัก...

“อา พี่ชาย เอิ้ก นางโลมคนนี้ช่างงามนัก” ฉินเจียวเยี่ยนมองไปทางเมิ่งลี่ที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของกู้เหวยอีกครา “ท่านจะพาเขาออกไปด้วยรึ?”

“อะแฮ่ม แน่นอนสิ” กู้เหวยกระแอมลำคอให้โล่ง มือกระชับไหล่บางแน่นขึ้น “ข้าจะพานางออกไปด้วย”

หยางเซิงล้วงถุงเงินมาโยนใส่จื่อถัง โดยที่เขาเผลอรับไว้เต็มสองมือ

“ถือเสียว่า ข้าขอไถ่ตัวนางให้สหายของข้าก็แล้วกัน”

ไท่จื่อกล่าวเช่นนี้ แล้วจื่อถังจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร

“เอาล่ะ กลับกันเถิด” เซียวชิงเฟิงลุกขึ้น พลางจับต้นแขนของสหายรู้ใจให้ลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน

ฉินเจียวเยี่ยนกลอกตาไปมาอยู่สองสามที ก่อนจะบ่น “ท่านไท่จื่ออุตส่าห์เสียเงินตั้งห้าตำลึงทองไถ่ตัวนางโลมมาให้ท่านพี่ของข้า ข้าคิดว่า อาหารและสุราที่นี่รสเลิศไม่น้อย ไท่จื่อยังไม่ได้ลิ้มลองเลย”

ฉินเจียวเยี่ยนใช้สองมือหยิบจานอาหารบนโต๊ะยัดใส่มือของกู้เหวยและเมิ่งลี่ข้างที่ยังว่างอยู่ ส่วนตนเองก็ถือกาสุราไว้ “ห้าตำลึงทองนั้นก็ถือว่าเป็นค่าสุราอาหารเหล่านี้ด้วยแล้วกันนะ เอิ้ก!!”