“มิทราบว่า กู้ฮูหยินหมายความว่า มีคนตั้งใจผลักคุณหนูรองเมิ่งอย่างนั้นรึ?”
“ก็ต้องจริงน่ะสิ คุณหนูรองเมิ่งมิได้ตั้งใจตกน้ำเองเสียหน่อย”
“แล้วผู้ใดกัน ช่างกล้าผลักคุณหนูรองเมิ่งตกน้ำกลางเหมันต์ฤดูเช่นนี้”
เสียงพูดคุยดังเซ็งแซ่อีกครา ก่อนที่ปู้หมัวมัว คนสนิทของกู้ฮูหยินจะผลักแม่นางน้อยนางหนึ่งออกมาจากฝูงชนจนมาล้มอยู่ตรงหน้ากู้ฮูหยินและเมิ่งฮูหยิน
“คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงนี่!” คุณหนูที่รู้จักแม่นางที่ถูกผลักให้ล้มอยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้น ทำให้ทุกคนได้รู้จักนางโดยพร้อมเพรียงกัน
“เหตุใดจึงถูกหมัวมัวคนสนิทของกู้ฮูหยินผลักออกมาเล่า?”
“หรือว่า นางจะเป็นผู้ผลักคุณหนูรองเมิ่ง?” คุณหนูท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย
“มีความเป็นไปได้ หากนางมิใช่คนผลัก หมัวมัวของกู้ฮูหยินจะผลักนางออกมาด้วยเพราะเหตุอันใด?”
“คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงมิใช่บุตรสาวอนุของท่านชายรองตระกูลหลิงหรอกหรือ?”
“บุตรอนุ... เช่นนั้นก็ไม่น่าแปลกใจที่นางจะกล้าลงมือโหดร้ายเช่นนี้”
“เป็นเพียงบุตรอนุ แต่กล้าลงมือกับคุณหนูสายตรงของจวนเมิ่งหลี่ปู้ซ่างซู อีกทั้งยังเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของกู้ฮูหยินอีก” ฮูหยินท่านหนึ่งส่งเสียงดังขึ้น หวังสร้างความประทับใจให้แก่กู้ฮูหยิน “ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย”
“ไม่! ไม่ใช่! ข้าไม่ได้ทำ!” หลิงหลัน คุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงร้องขึ้นด้วยใบหน้าซีดเผือด ส่งเสียงกรีดร้อง “พวกท่านปรักปรำข้า!”
ปู้หมัวมัวตวัดสายตามองด้วยความขุ่นเคือง ที่หลิงหลันบังอาจมาผลักว่าที่ฮูหยินน้อยของนาง “ข้าไม่ได้ปรักปรำ ท่านจะยอมรับเสียโดยดี หรือให้สาวใช้ของท่านมายืนยัน”
เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า ท่านดุดัน โมโหเอาเรื่องมากกว่าข้าผู้เป็นแม่ของลี่เอ๋อร์อีกเล่า?
“ข้าทราบดีว่า คำขออภัยของข้าคงไม่อาจบรรเทาความไม่พอใจของกู้ฮูหยินและเมิ่งฮูหยินได้” หลิงอี้ชวนกล่าว “เพราะฉะนั้น ข้าขอชดเชยความผิดนี้ ด้วยการส่งหมอของจวนจงเซิ่งโหวไปดูแลคุณหนูรองเมิ่งจนกว่าจะหายดี นอกจากนี้ ข้าจะจัดเตรียมของกำนัลเพื่อปลอบขวัญคุณหนูรองเมิ่ง ถือเสียว่าเป็นการขอขมาจากจวนจงเซิ่งโหว”
“ส่วนคุณหนูเจ็ดตระกูลหลิงนั้น ข้าสัญญาว่านางจะได้รับการลงโทษตามกฎของตระกูล ด้วยการกักบริเวณสามเดือนและคัดบทสี่คุณธรรมสามร้อยบท” หลิงซื่อจื่อกล่าวบทสรุปออกมาอย่างรวดเร็ว “ข้าหวังว่า การชดเชยและการลงโทษเหล่านี้จากจวนจงเซิ่งโหว กู้ฮูหยินและเมิ่งฮูหยินจะพึงพอใจ”
กู้ฮูหยินและเมิ่งฮูหยินต่างหรี่ตา เมื่อเห็นว่า หลิงอี้ชวนเอ่ยถึงชื่อของจวนจงเซิ่งโหว เพื่อขอให้พวกนางเลิกแล้วต่อกัน ยุติความบาดหมางไว้เพียงเท่านี้
“ได้” เมิ่งฮูหยินตอบตกลง “ข้าเห็นแก่หลิงซื่อจื่อที่แสดงความจริงใจของจวนจงเซิ่งโหวมากมายถึงเพียงนี้ หากข้าดึงดันต่อไป ก็คงจะใจแคบเป็นยิ่งนัก”
“ส่วนเรื่องหมอจากจวนจงเซิ่งโหว ข้าคงไม่กล้ารับไว้ เพราะจวนของเราก็มีหมอที่คอยดูแลนางได้อยู่แล้ว” เมิ่งฮูหยินบอกเสียงเรียบ “ข้าขอเพียงแต่อย่าให้น้องสาวของท่านมายุ่งวุ่นวาย ปรากฏตัวต่อหน้าบุตรสาวของข้าอีกก็พอ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
เมื่อไหร่ตอนใหม่จะมาหรอคะ รอนานจุงเบย อดใจไม่ไหว 🥹...