“...” สีหน้าของเขามืดมนในชั่วพริบตา
ราวกับทามทอย คาดเดาได้ถึงสีหน้าของเขาในตอนนี้ พูดติดตลก “โธ่เอ๊ยๆ ฉันรู้ข่าวการหย่าของนายจากการค้นหายอดนิยมโดยไม่คาดคิด เป็นไงบ้าง ความรู้สึกที่โดนสวมเขามันดีไหม?”
“...ไปให้พ้น”
“ฮาๆ มายมิ้นท์เป็นผู้หญิงที่ดี นายมันไม่รู้จักเห็นคุณค่า เธออดทนกับความดื้อรั้นของนายมาหกปี ถ้าเป็นคนอื่นคงทิ้งนายไปนานแล้ว”
เปปเปอร์ไม่ชอบใจ “ฉันไม่ได้ชอบเธอ”
“ใช่ๆ นายชอบส้มเปรี้ยวคนนั้นใช่ไหม?”
ทามทอยเคยเจอส้มเปรี้ยวสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
ต่างพูดว่าคนอยู่ในสนามจะมองไม่ทะลุ แต่คนนอกสนามจะมองได้ทะลุปรุโปร่ง เขาแค่มองก็ดูออกว่าคุณหนูตระกูลภักดีพิศุทธิ์นั้นเรื่องเยอะ
แต่เปปเปอร์...
ทามทอยกลับมีความประทับใจต่อมายมิ้นท์มาก เธอเพรียบพร้อมต่อเปปเปอร์ แถมยังดูแลตระกูลนวบดินทร์เป็นระเบียบเรียบร้อย อดทนต่อความยากลำบากและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ น่าเสียดาย
เปปเปอร์หน้าบึ้งเล็กน้อย “นายแค่โทรมาเพื่อถากถางฉัน?”
“ฉันน่ะ แค่จะมาบอกนายว่า เมียเก่าของนายใช้เงินจำนวนมากเหมาทั้งชั้นของโกลเด้นทาวน์ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ถูกเธอเชิญไปร่วมงานเลี้ยง เอาล่ะไม่คุยแล้ว ฉันจะไปดูเต้น”
ปลายสายวางไป
เปปเปอร์มองมือถือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นจึงยุ่งกับเอกสารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ในเวลาต่อมา ผู้ช่วยเหมันตร์ก็เข้ามาอย่างกะทันหัน “คุณผู้ชาย ท่านย่า กลับมาแล้วครับ”
…
ภายในโกลเด้นทาวน์
การที่มายมิ้นท์เชิญทามทอยมา แท้จริงแล้วมีจุดประสงค์
รอยยิ้มมุมปากของมายมิ้นท์จืดจางลง “เขาเป็นอดีตไปแล้ว จะพูดถึงเขาทำไม”
“ก็จริงนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะดีเป็นที่หนึ่งของโลก! ถ้างั้นคุณมายมิ้นท์คนสวย เต้นกับผมได้ไหมครับ?” ทามทอยยิ้มแก้มปริต่อ เพิ่งจะยื่นแขนออกไป ก็ถูกเสียงหนึ่งขัดจังหวะ
สิ่งที่ทำให้ทามทอยประหลาดใจคือ ไม่คาดคิดว่ามายมิ้นท์จะไม่ปฏิเสธเลยสักนิด รับแก้วน้ำผลไม้มาโดยปริยาย
เขาหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง ชะงักงันไป
ชายหนุ่มคนนี้หน้าตาดี บุคลิกยอดเยี่ยม คู่ควรกับการเป็นนายแบบยอดนิยมที่มีชื่อเสียงมาก
ดี...
ดูเหมือนเขาจะคาดการณ์ความน่าเวทนาของเปปเปอร์ในภายภาคหน้าได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: รักหวานอมเปรี้ยว
โดนสาดกรดก็รีบล้างออกสิ กว่าจะขับรถไปถึงก็กัดกร่อนไปถึงกระดูกแล้ว วางเรื่องมาให้พระนางฉลาดมาก แต่ดันไม่รู้ว่าต้องล้างด่วน...
ก็แค่บอกอีธานว่านังส้มเน่าอาจจะเป็นคนวางแผนฆ่าแฟนเก่า แล้วให้อีธานสะกดติตมันให้สารภาพ ก็จบแล้ว จะง่าวอะไรขนาดนั้น...