หยูอันไม่ได้พูดอะไรอีก พยักหน้าเข้าสู่กระบวนการการประชุมต่อ
คืนนั้นไป๋ซู่เย่หลับไปโดยการพิงกระจกหน้าต่าง
สองวันต่อจากนั้นไป๋ซู่เย่ไม่ได้โทรหาเย่เซียวอีก
คืนนี้…
ในที่สุดเธอก็หลับได้สักทีแต่กลางดึกกลับตื่นมาเพราะอาการปวดจากการบิดตัวของท้องน้อย เริ่มแรกที่ตื่นนั้นยังพอทนเจ็บได้ เธอเลยไม่ได้เก็บมาคิดมากคิดแค่ว่าหลังไปคงไม่เป็นไร แต่ไม่นานความเจ็บนั่นกลับทวีคูณ เจ็บจนเธอเหงื่อแตกพลั่กทั้งตัว
สถานการณ์แบบนี้เธอต้องไปโรงพยาบาลเท่านั้น!
ไป๋ซู่เย่เลิกผ้าห่มไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดด้วยซ้ำใส่แค่ชุดนอนกระโปรงยาวกุมหน้าท้องน้อยลงจากเตียง เธอเดินออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล เดินไปไม่กี่ก้าวความเจ็บที่ถาโถมเข้ามาทำให้หยุดเดินพร้อมหายใจหนักหน่วงมากขึ้น
“คุณผู้หญิง ไม่เป็นไรใช่มั้ย?” รปภที่เฝ้าเวรตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพบความผิดปกติของเธอเลยถลาเข้ามาถาม
“ช่วยฉัน…เรียกรถพยาบาลที…” ไป๋ซู่เย่หอบหายใจแล้วพึมพำออกมาไม่เป็นประโยค
อีกฝ่ายเห็นใบหน้าเธอขาวซีดราวกับพร้อมจะสลบเหมือดตลอดเวลาเลยไม่กล้าชักช้ารีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา “ครับ คุณอดทนหน่อยนะครับ ยืนพิงกำแพงไปก่อน”
อีกฝ่ายรีบโทรขอความช่วยเหลือเร่งด่วน จากนั้นไป๋ซู่เย่ก็ถูกพนักงานที่ทราบข่าวช่วยพยุงเข้าไปในลิฟต์ลงไปชั้นล่างในสภาพที่สติพร่ามัว
…………………………
เย่เซียวเพิ่งลงจากเครื่องบิน
หลี่สือขับรถมารออยู่ข้างนอกเสร็จสรรพ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็แผดเสียงดัง
“ฮัลโหล”
“นายท่าน!” เสียงกระวนกระวายของอีกฝ่ายดังแว่วมา “คุณไป๋ถูกพาส่งโรงพยาบาลไปแล้วครับ!”
เย่เซียวหน้านิ่ง “เกิดอะไรขึ้น?”
“ผมก็ไม่ทราบ รู้แค่ว่าคุณไป๋ถูกคนหามลงจากชั้นบน ท่าทางเจ็บปวดมาก”
“โรงพยาบาลไหน?”
หลังอีกคนบอกที่อยู่ไปเย่เซียวไม่ไปรับแม้แต่กระเป๋าเดินทาง แค่สับเท้าย่ำเดินตรงไปที่ประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“นายท่าน!” หยูอันเรียกขานทีหนึ่งตามหลังมาอย่างไม่เข้าใจ แต่เขาไม่หันกลับมาด้วยซ้ำราวกับไม่ได้ยินเสียงของหยูอัน
ข้างนอกมีขบวนรถรออยู่แล้ว
หลี่สือเห็นเขาเดินออกจากประตูทางออกมาแต่ไกล รีบลงมาแล้วเปิดประตูเบาะหลัง
“กุญแจ” เย่เซียวไม่ได้เข้าไปกลับปิดประตูที่เขาเพิ่งเปิดให้แทน
หลี่สือชะงักไปครู่ เย่เซียวเอ่ยซ้ำอีกรอบอย่างหมดความอดทน “กุญแจรถ!รีบเอาให้ฉัน!”
“อ้อ ครับ” หลี่สือรีบส่งกุญแจให้ ไม่รอให้เขาถามมากไปกว่านั้นก็ได้ยินเสียงรถเก๋งคันดำพุ่งทะยานสู่ความมืดไวปานลูกกระสุน
“พี่สือ นี่…เราต้องตามไปมั้ย?” มีคนถาม “ดูจากสีหน้าของนายน้อยแล้วน่าจะเจอเรื่องอะไรเข้า”
เดิมทีทุกคนมารับเขาแต่ผลปรากฏว่าเจ้าตัวกลับไปก่อนโดยที่ทิ้งทุกคนไว้ที่เดิม
หลี่สือส่ายศีรษะ “ไม่ต้องตาม”
พวกหยูอันเข็นกระเป๋าออกมาจากประตูทางออก
“นายท่านล่ะ?” เขาถามหลี่สือ
“ขับรถไปแล้วคนเดียว รีบร้อนมาก น่าจะเกิดเรื่องบางอย่าง”
หยูอันเงียบไปอึดใจและรู้แจ้งแก่ใจทันทีว่าไปอย่างร้อนใจขนาดนั้นเกรงว่าน่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับไป๋ซู่เย่สินะ ผู้หญิงคนนั้นอย่างไรเสียก็ยังส่งผลต่อหัวใจเขาอยู่ดี ไม่ว่าเขาจะขัดขืนอย่างไรก็ไร้ความหมาย
………………
เย่เซียวพุ่งมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
เมื่อเขามาถึงห้องพักผู้ป่วยก็เห็นเธอกำลังนอนสลบอยู่บนเตียงโดยที่ตรงแขนมีสายให้น้ำเกลืออยู่ นอนบนเตียงสีขาวด้วยชุดนอนสีขาวยิ่งขับให้ใบหน้าดวงเล็กของเธอดูซีดเซียว
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!