ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา นิยาย บท 22

เจ้าสารเลวผู้นี้รู้ทั้งรู้ว่าตนไม่กล้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ยังจงใจยั่วโมโหตนด้วยคำพูดเช่นนี้!

“เจ้า…ไอ้คนสารเลว เป็นถึงองค์ชาย แต่ไม่รักษาสัจจะ!”

เดิมทีเฝิงมู่หลานก็เป็นคนพูดไม่เก่งอยู่แล้ว คำพูดของฉู่หนิงยั่วโมโหนางจนหน้าแดง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

แม้เสิ่นหว่านอิ๋งจะรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แต่นางก็รู้ว่าที่จริงเรื่องนี้โทษฉู่หนิงไม่ได้

พระบัญชาของฮ่องเต้ ฉู่หนิงไม่กล้าขัด!

“มู่หลาน พอแล้ว พวกเราไปกันเถิด ”

เสิ่นหว่านอิ๋งไม่คิดที่จะคุยกับฉู่หนิง และไม่อยากเห็นหน้าฉู่หนิง

แต่เฝิงมู่หลานกลับกัดฟัน และจ้องเขม็งฉู่หนิง “จะไปก็ต้องเป็นเขาที่ไป!”

ฉู่หนิงน่ารังเกียจเช่นนี้ นางจะยอมถอยไม่ได้!

เหอชิงอวิ๋นไม่เคยเห็นเฝิงมู่หลานสนใจบุรุษผู้ใดเช่นนี้มาก่อน ความหึงหวงครอบงำจิตใจทันที

คนตรงหน้าผู้นี้อ้างตนว่าเป็นอ๋อง แต่เขารู้จักท่านอ๋องที่อยู่ในเมืองหลวงทุกคน มีเพียงคนเดียวที่ไม่รู้จักก็คือองค์ชายตัวตายตัวแทนฉู่หนิง!

โอกาสที่ดีเช่นนี้ ย่อมต้องสร้างความประทับใจต่อหน้าหญิงงาม!

เหอชิงอวิ๋นเผยอมุมปาก ก้าวออกไปกล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ “ที่แท้เผิงไหลจวิ้นอ๋องนี่เอง กระหม่อมเหอชิงอวิ๋นผู้บังคับการเมืองหลวงคำนับองค์ชาย!”

จ้าวอวี๋ที่อยู่ด้านข้างกระซิบข้างหูฉู่หนิง “คนผู้นี้เป็นคนสนิทขององค์รัชทายาท บุตรชายของเสนาบดีกรมโยธาธิการเหอเผิงพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉู่หนิงพยักหน้าเบาๆ สายตากวาดมองเหอชิงอวิ๋นกับเฝิงมู่หลานแวบหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผู้บังคับการเหอไม่ต้องมากพิธี เจ้าต้องดูคุณหนูเฝิงดีๆ ไม่ใช่เอะอะก็โมโห ผู้หญิงขี้โมโหมักจะแก่เร็วนะ”

“เจ้า…เจ้าว่าใครแก่?”

เฝิงมู่หลานโมโหจนจะชักกระบี่!

จ้าวอวี๋กล่าวเสียงเย็น “ชักกระบี่ต่อหน้าองค์ชาย ข้าสามารถมองว่าเจ้าเป็นมือสังหารได้!”

เฝิงมู่หลานโมโหจนร่างกายสั่นเทา

เหตุใดเจ้าสารเลวฉู่หนิงถึงต้องเกิดมาเป็นองค์ชายนะ!

ตนชักกระบี่ก็จะถูกมองว่าเป็นมือสังหาร!

เมื่อเหอชิงอวิ๋นเห็นสตรีที่ตนเองชอบถูกรังแก บนใบหน้าก็พลันฉายแววไม่พอใจ

เหอชิงอวิ๋นพุ่งมาที่ตรงหน้าเฝิงมู่หลาน หรี่ตาลงก็กล่าวเสียงเย็น “ฮึ่ม เป็นแค่ทหารรักษาพระองค์ ก็กล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าข้าหรือ? ยังไม่ถอยไปอีก!”