ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา นิยาย บท 31

“หากใต้เท้าเหอลำบากใจ ก็คิดเสียว่าข้าไม่เคยพูดเรื่องนี้”

ฉู่หนิงแสดงสีหน้าเจ็บปวดกะทันหัน “โอ๊ย ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ ข้าก็รู้สึกไม่สบาย จ้าวอวี๋ เจ้ารีบไปเชิญหมอหลวงที่พระราชวังมาดูหน่อย”

พูดอะไรไม่ถูกใจก็ทำทีเจ็บป่วย

เจ้าบัดซบที่ต่ำช้าไร้ยางอาย!

เหอเผิงโมโหจนมือสั่น

หากไม่ใช่กลัวว่าเรื่องราวจะบานปลาย เขาคงกระโดดเข้าไปตบหน้าแล้ว

เป็นแค่องค์ชายที่ไร้อำนาจและอิทธิพลคนหนึ่ง กล้าดีอย่างไรมาโอหังต่อหน้าเขาที่เป็นถึงขุนนางขั้นสอง!

โมโหก็ส่วนโมโห เรื่องนี้จะไปถึงหูฮ่องเต้ไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นฮ่องเต้ไม่ละเว้นตนแน่ๆ แม้แต่องค์ชายทั้งสิบเจ็ดคนก็จะไม่ปล่อยตนไว้

ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ฉู่หนิงเป็นตัวตายตัวแทนเพียงคนเดียวของเรื่องนี้!

เหอเผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนในใจ แล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

“องค์ชายอย่าเพิ่งเชิญหมอหลวง แม้เรื่องโยกย้ายช่างฝีมือจะลำบากอยู่บ้าง แต่กระหม่อมยินดีหาวิธี!”

เมื่อฉู่หนิงได้ยินก็ยิ้มในใจ ตาเฒ่านี่เจ้าเล่ห์จริงๆ ไม่ให้บทเรียนสักหน่อย เขาก็ไม่รู้ถึงความร้ายกาจของตนเอง

ฉู่หนิงโบกมือสั่งให้จ้าวอวี๋ถอยออกไป แล้วกล่าวเสียงเรียบ “ใต้เท้าเหอต้องคิดให้ดีก่อนนะ ข้าต้องการช่างฝีมือสามพันคน นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ”

เหอเผิงฝืนหัวเราะเบาๆ “ช่างฝีมือสามพันคน จะบอกว่าเยอะก็ไม่เยอะเท่าไร แต่กระหม่อมอยากรู้ว่าท่านจะเอาช่างฝีมือมากมายเช่นนี้ไปทำอะไร?”

ราวกับกลัวฉู่หนิงเข้าใจผิด เขารีบกล่าวอธิบายเพิ่มเติม “เพราะเรื่องใหญ่เช่นนี้คงปิดบังฝ่าบาทและองค์ชายท่านอื่นไม่ได้ กระหม่อมจำเป็นต้องมีคำอธิบายให้พวกเขา”

แม้การโยกย้ายช่างฝีมือไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก แต่สามพันคนมันเยอะกันไป หากมีคนสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา ก็จำเป็นต้องมีเหตุผลที่เหมาะสม

ยิ่งกว่านั้นเหอเผิงก็สงสัยเช่นกัน ฉู่หนิงจะเอาช่างฝีมือสามพันคนไปทำอะไร?

ฉู่หนิงถอนหายใจยาว บนใบหน้าเต็มไปด้วยแววห่วงใยบ้านเมือง “ใต้เท้าเหอก็รู้ว่าข้ากำลังจะไปแนวหน้า ในฐานะองค์ชาย หากไปมือเปล่า เกรงว่าไม่สามารถทำให้ทหารแนวหน้ายอมรับข้า

ข้าขอช่างฝีมือสามพันคนจากท่าน เพื่อจะให้พวกเขาช่วยผลิตธนูและอาวุธบางส่วนก็เท่านั้น”