ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 101

”ช่างเถิด” ความคิดของตงฟางหลีหมุนตลบไปหลายรอบในระยะเวลาอันสั้น เขาปกปิดความเย็นชาในแววตา ก่อนจะเอ่ยว่า “ตู้เหิง ปิดข่าวที่เกี่ยวข้องกับนางเสีย”

“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อตูเหิงเห็นท่าทีไม่กล่าวโทษ ก็ผ่อนลมหายใจ

หมอหลวงหลินจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและนั่งตัวตรงที่ตำหนักนอก

เขาพิจารณาเทียบยาที่เพิ่มสมุนไพรสองสามตัวที่พระชายาเขียนอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง นัยน์ตาทั้งข้างก็เปล่งประกาย

เทียบยานี้ แม้จะเป็นยาที่ปรับจากยาแก้พิษ ทว่าความเป็นพิษลดลงจนเหลือต่ำสุด และประสิทธิภาพของยาเพิ่มขึ้นสูงสุดผ่านการเกิดปฏิกิริยาของสมุนไพร

เขาเป็นแพทย์มานานหลายปี แต่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเทียบยามหัศจรรย์เช่นนี้

เดิมอารมณ์กระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข ก็แปรเปลี่ยนเป็นขยันขึ้นมาเนื่องจากได้เปิดความรู้ใหม่ ๆ เขาวิ่งเข้าห้องยาด้วยความลิงโลด และลงมือจัดยา ต้มยาด้วยตนเอง

มีพื้นฐานการรักษาของฉินเหยี่ยนเย่ว์อยู่ การฝังเข็มและการปรับปรุงยาแก้พิษของหมอหลวงหลิน จากผลการรักษาในหลาย ๆ แง่มุม อาการของตงฟางหลีก็คงที่ในที่สุด

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็ได้นอนสบาย ๆ อย่างที่หาได้ยาก

หลังจากนางตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลายามบ่ายแล้ว

ประสิทธิภาพของน้ำแกงจื่อซูไม่เลว หลังจากนอนได้หนึ่งตื่น อาการสั่นไปทั้งร่างลดลงไปไม่น้อย อาการปวดศีรษะก็บรรเทาลง

เพียงแค่ร่างกายอ่อนแอมากเกินขีดจำกัด หลับไปนานเสียขนาดนั้น ยังคงรู้สึกเหนื่อยล้าเป็นอย่างยิ่ง

ร่างกายนี้ ช่างอ่อนแอมาก มาก มากเสียจริง

นางเคยวินิจฉัย ถึงสาเหตุที่ร่างกายนี้อ่อนแอคือความเย็นเข้าสู่ร่างกายเป็นเวลานาน เลือดจึงชะงัก เป็นสาเหตุของอาการป่วยในวัยเด็ก

สาเหตุขอองอาการป่วยนี้ น่าจะเป็นเพราะได้รับความเย็นอย่างรุนแรง

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์นึกถึงจุดนี้ ก็นึกถึงความฝันแปลกประหลาดนั่นขึ้นมาได้ จึงชะงักไปชั่วครู่ “เฝ่ยชุ่ย”

“พระชายา” เฝ่ยชุ่ยยกน้ำแกงร้อนถ้วยหนึ่งเข้ามา “ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว มีตรงไหนไม่สบายบ้างไหมเพคะ?”

“ข้าดีขึ้นเยอะแล้ว มานี่ ข้าถามเจ้าสักเรื่องสิ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว “เจ้าจำได้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าจึงมีต้นตอของโรค หรือเป็นโรคพร่องอย่างที่หมอเอ่ยบ่อย ๆ?”

“หืม?”

“อีกสามวัน จักเป็นวันที่นายท่านผู้เฒ่ากลับจวนเพคะ นายท่านผู้เฒ่าโปรดปราณท่านมาตั้งแต่เด็กเพคะ” เฝ่ยชุ่ยกล่าว “มีนายท่านผู้เฒ่าอยู่ พวกเขามิกล้าทำอันใดเพคะ หากนายท่านผู้เฒ่ามิอยู่ พวกเขา... พวกเขาที่เป็นสุนัขจนตรอก ไม่แน่ว่าจะก่อเรื่องอันใดออกมาก็ได้เพคะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้ว หัวเราะเบา ๆ “เจ้ากล่าวได้มีเหตุผลยิ่งนัก เฝ่ยชุ่ย แบบนี้ถึงจะถูกต้อง จักต้องแข็งข้อขึ้นมาอย่างแน่นอน

เฝ่ยชุ่ยใบหน้าแดงซ่าน “พระชายาทรงเสวยสักหน่อยไหมเพคะ?”

“ข้ายังไม่หิวเท่าใดนัก ไปต้มบะหมี่สักหน่อยเถิด” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลุกขึ้นยืน เดินเล่นอยู่ภายในห้อง

ผ่านไปไม่นาน ประตูพลันถูกเปิดออกอย่างรุนแรง จากนั้นไป๋โค้วก็วิ่งเข้ามาด้วยความลิงโลด

ปลายจมูกของนางแดงก่ำ หน้าผากมีเหงื่อไหลโชก ท่าทางที่ดูตื่นเต้น พลางจ้องมองฉินเหยี่ยนเย่ว์ราวกับจะยั่วยุ “พระชายาอสรพิษ แม่นางซูมาแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ประตูแล้ว”

“แม่นางซูเป็นคนในใจของท่านอ๋อง ในที่สุดเจ้าก็จะถูกหย่าแล้ว ช่างสะใจเสียจริง สมน้ำหน้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกตะลึง ซูเตี่ยนฉิงมาแล้ว?”