ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 103

สมุนไพรทั้งหมดที่ใช้ในยาแก้พิษล้วนเป็นยาพิษ บางชนิดยังเป็นสมุนไพรที่มีพิษร้ายแรง

ไม่เพียงเท่านี้ เมื่อนำยาแก้พิษมาบด เผา เทใส่น้ำ หรือใส่เหล้า วิธีที่ไม่เหมือนกันย่อมได้รับผลลัพธ์ที่แตกต่างกันออกไป น่ามหัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง

อย่างเช่น นำยาเม็ดมาบดแล้วเผาในปริมาณเล็กน้อย จักทำให้ปลายลิ้นชา และร้อนรุ่ม

ไป๋โค้วรีบอ้าปากกว้าง แลบลิ้นออกมา มิกล้าปิดปาก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หัวเราะ พลางเดินกดดัน ต้อนจนนางเข้ามุม

“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามา” น้ำเสียงของไป๋โค้วอู้อี้

“หากข้ามิเข้าไป เช่นนั้นก็รู้สึกผิดต่อคำนินทายามปกติของเจ้าน่ะสิ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา “เมื่อสักครู่นี้เจ้ามิใช่ด่าอย่างมีความสุขหรือ? มา ด่าต่อเสียสิ ข้าฟังอยู่”

ไป๋โค้วเบิกตากว้าง

อาการชาที่ปลายลิ้นค่อย ๆ เคลื่อนไปที่โคนลิ้น ก่อนจะเคลื่อนจากโคนลิ้นไปถึงลำคอ ภายในลำคอร้อนรุ่มดั่งไฟเผา ทรมานเป็นอย่างยิ่ง

นางหอบหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาในใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ความรู้สึกร้อนรุ่มไปถึงลำคอแล้วหรือไม่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยถามอย่างแผ่วเบา

“ยาแก้พิษ เอายาแก้พิษให้ข้า!” ไป๋โค้วกุมลำคอ “เจ้ามันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”

“โหดเหี้ยมหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เดินมาอยู่ตรงหน้าของไป๋โค้ว แล้วบีบคางของนางไว้ “ข้าคิดว่าข้าคงจะอารมณ์ดีจนเกินไป ถึงได้ทำให้เจ้าก่นด่าข้าอยู่ซ้ำ ๆ”

“มนุษย์โคลนยังมีอารมณ์โกรธสามส่วน ยิ่งไปกว่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาข้ามิใช่คนที่ยอมเสียเปรียบคนอื่น”

“ไป๋โค้ว เจ้าสำนึกผิดหรือยัง?”

“ยาแก้พิษ” ไป๋โค้วเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาสองคำ

ยังไม่ทันจะสัมผัสโดนฉินเหยี่ยนเย่ว์ นางพลันชะงักอยู่ตรงที่เดิม แล้วอ้าปากค้าง ตาเบิกถลน

นางลูบลำคอด้วยความไม่เชื่อ “คอของข้า?”

ยามที่เอ่ยปากพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็แหบพร่าเป็นอย่างยิ่ง จำต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากกว่าจะกล่าวจนจบประโยค “เจ้า เจ้าให้ข้ากินอะไร? เหตุใดข้าจึงเปล่งเสียงไม่ได้?”

“นี่มิใช่ยาแก้พิษ เจ้ากล้าหลอกข้าหรือ เจ้ามันคนถ่อยที่ชอบคดโกง” นางล้วงลำคอ เพื่อให้อาเจียนออกมา

ยาเม็ดถูกกลืนลงไปนานแล้ว ไม่ว่าจะอาเจียนออกมาอย่างไรก็ไม่ออกมา

“นั่นเป็นยาแก้พิษจริง ข้ามิได้หลอกเจ้า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“เจ้าเป็นคนของตงฟางหลี ข้ามิอาจฆ่าเจ้า แต่ วิธีจัดการกับเจ้า ข้ามีอยู่มากมายเชียวล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็รู้ ว่าหากข้าทำให้เจ้ากลับมาเป็นปกติ เจ้ามิเพียงแต่จะไม่ยอมรับผิดเท่านั้น เจ้ายังจะทำให้แย่ลง ดังนั้น เจ้าหนีโทษตายได้ แต่เจ้ายากจะเลี่ยงโทษเป็น”

นางจ้องมองท่าทีหวาดกลัวของไป๋โค้ว ไอเย็นในแววตาก็สลายไป น้ำเสียงกลับเป็นปกติ “วันนี้ข้าอารมณ์มิสู้ดี เจ้าเองก็มาแตะปลายกระบอกปืนพอดี ข้าจึงตั้งใจมอบยาเม็ดนี้ให้แก่เจ้า ขอให้สนุกล่ะ”