ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 106

ซูเตี่ยนฉิงแววตาเป็นประกาย พลางพยักหน้า “พวกเจ้าพูดได้มีเหตุผล ฟางเฉ่า เจ้าไปเชิญพระชายาออกไปอยู่อีกฝั่งเสีย”

แม้ปากจะพูดว่าเชิญ ในแววตากลับประกายลำแสงร้ายกาจและเหี้ยมโหด

สาวใช้นามว่าฟางเฉ่าเห็นแววตาของเจ้านาย ก็เข้าใจทันที นางเชิดหน้าขึ้น เดินตรงไปยังฉินเหยี่ยนเย่ว์

“สุนัขดีไม่ขวางทาง หากเจ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ถอยออกไปเสียดี ๆ” นางใช้คางเผชิญหน้ากับฉินเหยี่ยนเย่ว์ รูจมูกเชิดขึ้นฟ้า “คุณหนูของพวกเรามาเยี่ยมท่านอ๋อง ไม่ได้มาเยี่ยมเจ้า เจ้าอยู่ที่นี่มิจำเป็นต้องมาชี้นิ้วสั่ง”

“แล้วก็ หยุดคิดจะเอาตำแหน่งพระชายามากดดันพวกเราเสีย หากเจ้ามิได้ใช้วิธสกปรก ตำแหน่งพระชายาคงมิหลุดไปจนถึงเจ้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองท่าทียโสโอหังของสาวใช้ด้วยสายตาเย็นชา

เกรงว่าซูเตี่ยนฉิงคงจะถูกตามใจมากเกินไปเสียแล้ว กระทั่งสาวใช้ที่พามาล้วนหยิ่งผยอง คิดว่าโลกทั้งใบเป็นมารดา ที่ต้องตามใจนางเช่นนั้นหรือ?

นางมองสาวใช้เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ก็หลุบตาลง รอยยิ้มมุมปากฉีกกว้างขึ้นต่อเนื่อง

หนี้ของเมื่อวาน ก็ทวงคืนจากสาวใช้ที่แสนจะยโสคนนี้ก่อน

ฟางเฉ่าเห็นว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่หลบ แววตาเปล่งประกายความร้ายกาจวาบขึ้นมา นางเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ ทั้งยังแข็งแรง และยังเป็นวรยุทธ์ ขอเพียงกระแทกเบา ๆ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ผอมแห้งไร้เรี่ยวแรงก็จะถูกชนจนกระเด็นไปอีกฝั่ง

หากได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยโดยมิได้ตั้งใจ ทำได้เพียงแค่โทษนางที่ยืนขวางทางเสียแล้ว

“พระชายา โปรดหลีกทางเพคะ” ขณะที่นางกล่าว ร่างกายกลับพุ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ลอบกำหมัดแน่น เตรียมที่จะต่อยฉินเหยี่ยนเย่ว์สักหมัดตอนที่ชนกัน

ขณะที่กำลังจะชนเข้ากับฉินเหยี่ยนเย่ว์

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับหมุนกายไปอีกด้าน ฟางเฉ่าจึงชนกับอากาศ ภายใต้ผลของแรงเฉื่อย ร่างกายจึงคะมำไปข้างหน้าโดยที่ควบคุมไม่ได้

ขณเดียวกันนั้นเอง ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้ยื่นเท้าออกไปหนึ่งข้าง เดิมฟางเฉ่าที่จุดศูนย์ถ่วงไม่ดีอยู่แล้ว จึงล้มหกคะมำ หน้าทิ่มพื้นดิน

ใบหน้ากระแทกลงบนแผ่นหินแข็งแกร่ง ผิวหน้าหลุดลอกไปหนึ่งชั้น

หลังจากเจ็บปวดอย่างรุนแรง นางนิ่งชะงักอยู่ที่เดิม ยังไม่ทันจะได้ตอบโต้ ร่างกายก็แปรเปลี่ยนชา มือเท้าทั้งสองข้างไร้ความรู้สึก และตัวฟางเฉ่าก็ล้มฮวบลง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นประสิทธิภาพการทำงานของยาชาแล้ว มือข้างหนึ่งจับฟางเฉ่า มืออีกข้างยกขึ้นมา

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

“ผู้ใดให้เจ้ามาชนข้า”

“ผู้ใดให้เจ้าไร้มารยาทต่อข้า”

“ผู้ใดให้เจ้าพูดคำหยาบคายกับข้า ผู้ใดให้เจ้าลอบทำร้ายข้า”

เสียงตบหน้าดังอย่างชัดเจนก้องในสวนอวี้ถัง ตามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบของฉินเหยี่ยนเย่ว์ แรงตบโหดขึ้นกว่าเดิม และเสียงดังยิ่งกว่าเดิม

มือของนางตบใบหน้าฟางเฉ่าไม่หยุด จนกระทั่งใบหน้านั้นบวมฉุกลายเป็นหมูถึงได้หยุด