ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 112

หน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์เต้นตุบ ๆ อยู่หลายครั้ง

นางกำลังสับสน

นางคิดอยู่เสมอว่าตงฟางหลีไม่ลังเลเลยที่จะตัดเอ็นข้อมือของตนเพื่อปกป้องซูเตี่ยนฉิง

เมื่อได้ฟังคำพูดบางคำของซูเตี่ยนฉิงแล้ว ก็ราวกับมีสายฟ้าสีน้ำเงินฟาดเข้าที่หน้าผาก

หาก...

หากยามนั้น ตงฟางหลีไม่ตัดเอ็นข้อมือจนขาด นางอาจจะถูกซูเตี่ยนฉิงผลักตกจากศาลาไปแล้ว

ตกลงมาจากที่สูงปานนั้น จะต้องตายอย่างแน่นอน

กระนั้น ตงฟางหลีกลับเอ่ยขึ้นในช่วงเวลาคับขันและขัดขวางเรื่องทั้งหมดนี้

ครั้นมองเช่นนี้แล้ว จุดประสงค์แท้จริงที่ตงฟางหลีเลือกตัดเอ็นข้อมือ บางทีมันอาจจะไม่ง่ายอย่างที่นางคิดก็เป็นได้

บางทีอาจเป็น...เป็นตงฟางหลีที่ช่วยชีวิตนาง?

ทว่า ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ตัดเอ็นข้อมือ ก็ยังสามารถให้ตู้เหิงออกหน้าช่วยคนได้นี่

กระนั้นตงฟางหลีกลับเลือกเส้นทางที่เกือบจะเป็นการทำร้ายตนเอง

เมื่อมีความคิดชุดหนึ่งผุดเข้ามาในใจ นางยังคงไม่เข้าใจเจตนาของตงฟางหลี แต่ที่น่าแปลกก็คือ ลมหายใจที่ติดขัดอยู่ในหัวใจสลายไปอย่างยากจะอธิบาย

“ข้ารู้สึกว่ามันน่าเสียดาย” เสียงของซูเตี่ยนฉิงน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก “เห็นได้ชัดว่าอีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น”

“อย่างไรก็ตาม โชคดีของท่านต้องมาสิ้นสุดลงที่นี่แล้วล่ะ” นางเดินไปหาฉินเหยี่ยนเย่ว์ “ท่านเพิ่งทุบตีสาวใช้และแม่นมของข้า ข้าเองก็จะดูแลท่านอย่างดีแน่นอน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มเย้ยหยัน “เจ้าถือสิทธิ์อันใด?”

ซูเตี่ยนฉิงมิได้พูดพล่าม นางยกมือขึ้น ลมจากฝ่ามืออันรุนแรงก็กระทบฉินเหยี่ยนเย่ว์

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หลบเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงการตบใบหน้า

“ถ้าเสด็จพี่หลีเห็นท่าทางที่น่าสังเวชของฟางเฉ่าและแม่นมหลี่ ท่านว่าเขาจะเชื่อผู้ใดกัน?”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ใกล้ชิดกับซูเตี่ยนฉิงเช่นนี้

ระยะห่างระหว่างพวกนางเพียงนิ้วมือเดียว

นางสามารถมองเห็นใบหน้าที่เกือบจะบิดเบี้ยวของซูเตี่ยนฉิงได้อย่างชัดเจน รวมถึงดวงตาที่เหมือนคนสติฟั่นเฟือน

“เมื่อข้าลงมือกับสาวใช้และแม่นมของเจ้า เจ้ายืนอยู่ข้าง ๆ และไม่ได้หยุดข้า อยากให้ข้าทุบตีพวกนางกระทั่งน่าสังเวชกว่านี้หรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เยาะเย้ย “ใช้อาการบาดเจ็บของพวกนางเป็นเครื่องต่อรองเพื่อมาจัดการกับข้า?”

“แล้วอย่างไรเล่า? พวกนางกลายเป็นแบบนี้ก็ต้องขอบคุณท่าน” ซูเตี่ยนฉิงหรี่ตาลง “แม้ว่าพวกนางตาย ก็เป็นท่านที่ลงมือ”

นางบีบมันอย่างแรงแล้วเอ่ยชิดหูของฉินเหยี่ยนเย่ว์ด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว “ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ฆ่าท่าน ข้าจะทำให้ท่านอยู่มิสู้ตาย”

ใบหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์ซีดลงในทันที ข้อมือของนางเองก็เจ็บจากการถูกบิดรุนแรง

นางมองใบหน้างามล่มเมืองของซูเตี่ยนฉิง ซึ่งบิดเบี้ยวและน่าเกลียดเพราะความโหดเหี้ยม