ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 126

เส้นเลือดบนหน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันกระตุกขึ้นมาในทันที

นี่ มันอะไรกันเนี่ย?

เดิมทีสนามหญ้าที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยนั้นกลับกระจัดกระจายเละเทะยุ่งเหยิงยิ่งนัก แม้แต่ประตูห้องบานใหญ่ที่นางอาศัยอยู่ก็ยังถูกเปิดออก ด้านในเองก็เต็มไปด้วยข้าวของกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด

แจกันล้มระเนระนาด โต๊ะเครื่องแป้งที่พังลงมา หน้าต่างมุ้งลวดที่ฉีกขาดจนดูไม่ได้...

เสมือนกับหมาฮัสกี้ตัวใหญ่ที่ทำการรื้อบ้านก็ไม่ปาน

ไป๋โค้วที่ยืนอยู่ในสนามลานบ้านนั้น สองมือพลันยืดกอดอกด้วยท่าทีภาคภูมิใจ

ไป๋โค้วพลางทำสัญลักษณ์มือชี้ไปที่ข้างล่าง พร้อมทั้งเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยท่าทียั่วยวน

ใบหน้าของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันซีดเผือดไปในทันที

ถึงแม้ว่าในยามนี้ไป๋โค้วจักไม่อาจเอ่ยวาจาออกมาได้ ทว่า สีหน้าของนางนั้นบ่งบอกออกมาหมดทุกอย่างแล้วว่า นางจักทำให้สนามลานบ้านของตนเละเป็นหน้ากอง

ไก่กำลังโบยบิน สุนัขกำลังกระโดดไปมา

วิธีการแก้แค้นแบบเด็ก ๆ เช่นนี้ สมกับเป็นวิธีการของไป๋โค้วยิ่งนัก

“เจ้านี่มัน…” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ส่ายหัวไปมาอย่างช่วยไม่ได้ “หมาฮัสกี้ที่ตงฟางหลีส่งมา”

ไป๋โค้วทำลายเรือนของนางได้ดีเสียยิ่งกว่าพวกหมาฮัสกี้เสียอีก

ไป๋โค้วพลางเชิดหน้าขึ้น นางมิอาจเปล่งวาจาออกมาได้ จึงได้แต่ด่าทอผู้คนโดยไร้เสียง พร้อมทั้งแสดงท่าทียโสโอหังออกมาแทน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันเดินมาหยุดที่ข้างกำแพง

เพื่อป้องกันไม่ให้ทั้งไก่และสุนัขวิ่งออกไป ไป๋โค้วจึงทำการลงกลอนล็อกประตูเอาไว้

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงทำได้เพียงมองลานสนามบ้านผ่านทางผนังดอกไม้ ถึงแม้ว่านางจักมองมิเห็นสภาพลานบ้านทั้งหมด แต่นางก็พอจะจินตนาการได้ว่า เรือนโยวหลานในยามนี้มีสภาพเป็นเช่นไร

“ไป๋โค้ว ที่ข้าทำการลงโทษเจ้ามันยังไม่รุนแรงพอใช่หรือไม่ ถึงทำให้เจ้ารู้สึกว่าตนเองสามารถมาต่อกรกับข้าได้?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“ข้าคิดว่าตนเองวางยาพิษให้เจ้าเป็นใบ้เพียงแค่สามวันนั้น มันคงน้อยเกินไปสำหรับเจ้ากระมัง อย่างน้อยต้องทำให้เจ้าเป็นใบ้สักสามเดือน เจ้าถึงจักได้หลาบจำเสียที”

ไป๋โค้วเพียงกลอกตาไปมา พร้อมประท้วงขึ้นมาอย่างไร้เสียง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียฉากใหญ่

ไป๋โค้วที่ลอบภูมิใจในตนเองอยู่นั้น

นางที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับฉินเหยี่ยนเย่ว์​มาหลายครั้งหลายหนนั้น ในที่สุดก็ได้แก้แค้นคืนเสียที เมื่อได้ระบายความแค้นออกไปเช่นนี้ ภายในใจของไป๋โค้วนึกมีความสุขยิ่งนัก

เมื่อเห็นสุนัขตัวใหญ่ทั้งสามตัวกระโจนเข้ามาจากคนละทิศคนละทางกันนั้น ไป๋โค้วหาได้สังเกตเห็นความผิดปกติอันใดไม่

“ระวัง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ร้องตะโกนออกมา

“ระวังอะไรกัน ข้าหาได้อ่อนแอเพียงนั้น อย่าได้คิดตีตนไปก่อนไพร่เชียว” ไป๋โค้วพลันเชิดหน้าขึ้น พลางลอบคิดอยู่ภายในใจ “ข้าจักทำให้ลานบ้านพวกนี้มิได้พบเจอความสงบสุข ข้าจักทำให้เจ้าต้องเป็นทุกข์”

ในขณะเดียวกัน จู่ ๆ ก็มีสุนัขตัวหนึ่งลุกขึ้นมา พร้อมกระโจนเข้าใส่ไป๋โค้วในทันที

ยังมิทันที่ไป๋โค้วจักได้สติกลับมานั้น สุนัขอีกสองตัวก็กรูเข้ามาแล้ว

ทำเอาไป๋โค้วตกตะลึงไปในทันที ยามที่คิดจะโต้ตอบกลับไปนั้น สุนัขอีกตัวหนึ่งก็กัดเข้าที่ไหล่ของนางเสียแล้ว พร้อมกับสุนัขอีกตัวนึกที่เข้ามากัดที่น่องขาของนางแทน

ใบหน้าของไป๋โค้วพลันซีดเผือดไปในทันใด

นางรู้วรยุทธ์ อีกทั้งนางหาได้อ่อนวรยุทธ์ไม่ หากว่าเป็นสถานการณ์ที่นางมีการเตรียมพร้อมเอาไว้รอแล้วละก็ เจ้าสุนัขทั้งสามตัวนี้ ย่อมมิอาจใช่คู่ต่อสู้ของนาง