ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 129

ชื่อเจี้ยนรู้สึกกังวลมาสักพักแล้ว หลังจากเตะประตูเปิดออก ก็รีบวิ่งไปด้านข้างของไป๋โค้ว

ไป๋โค้วถูกสุนัขกัดจนสาหัส แม้จะสวมชุดผ้าฝ้าย ทว่าร่างกายก็ถูกกัดเละหลายแห่ง บาดแผลลึกมาก เลือดไหลทะลักออกมา

หลังจากที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นเลือด ร่างกายของนางก็สั่นเทา และก็ไม่กล้ามองอีกต่อไป นางหันหลังกลับ ก่อนจะเปล่งเสียงสูงออกมา “เฟ่ยชุ่ย”

ประตูเปิดออกจนมีเสียงเอี๊ยด เฟ่ยชุ่ยมองออกไปอย่างระมัดระวังด้วยสีหน้าซีดเผือด

ครั้นเห็นว่าสุนัขตัวใหญ่ทั้งสามตัวถูกปรามหมดแล้วจึงโล่งใจ

“พระชายา ท่านกลับมาจนได้” มีเสียงร้องไห้ในน้ำเสียงของนาง “ไม่รู้ว่าสุนัขตัวใหญ่มาจากที่ใด ทั้งเห่าและไล่กัดคนอยู่ในลานบ้านของพวกเรา บ่าวกลัวแทบตายเพคะ”

“ไม่เป็นไรแล้ว ทำความสะอาดสถานที่เสีย เตรียมสุราเข้มข้น เทียน และน้ำเดือด เอามารักษาบาดแผลของไป๋โค้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น “ชื่อเจี้ยน ห้ามเลือดให้นางก่อน”

เมื่อเฟ่ยชุ่ยเห็นเสื้อผ้าขาดวิ่นบนร่างของไป๋โค้วก็ตกใจสุดตัว รีบไปเตรียมข้าวของ

ไป๋โค้วพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองฉินเหยี่ยนเย่ว์เท่านั้น

สายตานั้นมีการตักเตือน มีความสงสัย และยังมีอารมณ์ที่ซับซ้อนบางอย่าง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจหนัก ไป๋โค้วก็นับว่าทำตัวเองทั้งนั้น ฉวยโอกาสไม่สำเร็จยังขาดทุนเสียอีก

นางไม่ควรที่จะต้องไปสนใจ

อย่างไรก็ตามไป๋โค้วปากไม่ดี กระทำการโดยประมาท อีกทั้งยังทำตัวแบบเด็ก ๆ แต่ก็ไม่ได้ลอบกัดลับหลัง และไม่มีทางที่จะมีแผนชั่วร้ายลับใด ๆ อีกทั้งมีอะไรก็จะตรงไปตรงมา

นางคิดจะให้มาเป็นฝ่ายตัวเองเสมอ

ในทางกลับกัน ผู้หญิงคนนี้ดื้อดันเกินไป เช่นเดียวกับก้อนหินในห้องส้วม ทั้งเหม็นและแข็ง วิธีการทั่วไปเกรงว่าจะไม่สามารถปราบนางได้

ตอนนี้ก็ทำได้เพียงพนันเท่านั้น

“พูดช้า ๆ สิ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ย “บอกทุกสิ่งที่ท่านรู้กับข้า”

“พ่ะย่ะค่ะ” ชายชราสงบลงแล้วพูดว่า “สองเดือนก่อน หลานชายของข้าจากบ้านเกิดมาเยี่ยมข้า ไม่ทันระวังก็ถูกสุนัขกัดเข้า เดิมทีคิดว่ามันไม่เป็นไร จึงทำความสะอาดแผลไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ใครจะรู้ ต่อมาหลานชายของข้าก็กลัวแสง กลัวน้ำ กลัวลม มีเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จะตะโกนโหวกเหวกโวยวาย และซ่อนตัวอยู่ในบ้านโดยไม่ออกไปข้างนอกเลย”

“ตอนแรกพวกเรานึกว่าเขาป่วยก็เลยเชิญหมอมาดูอาการ และดื่มยาไปบ้าง ทว่าอาการไม่ดีขึ้นกลับแย่ลงอย่างมาก ต่อมาหลานชายคนนั้นของข้าก็เสมือนเป็นคนบ้า มีคนเข้าใกล้ก็กัดคน”

“พอหมอเข้าไปตรวจชีพจรให้ก็ถูกกัด พอภรรยาข้าเอาอาหารไปส่งให้นางก็ถูกกัดเช่นกัน”

“ไม่นานหลังจากนั้น หลานชายของข้าก็อาการบ้ากำเริบจนตาย”

เขาแทบจะนอนอยู่บนพื้น ขณะที่ร่ำไห้ไปก็พูดไป

“ว่าต่อ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูด “หมอคนนั้นและภรรยาของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

ชายชรารู้สึกเศร้าโศกอย่างยิ่ง เขายกมือกุมหน้าอก ใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อสงบสติอารมณ์ “ไม่นานนัก หมอและภรรยาของข้าก็มีอาการกลัวน้ำกลัวแสง จากนั้นพวกเขาก็เริ่มบ้า และในที่สุดทุกคนก็ตาย ห่างกันเพียงไม่กี่วัน ทุกคนตายหมดแล้ว”