ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 151

แมงป่องงามขยายตัวใหญ่ขึ้นกว่าตอนแรกเริ่มเป็นเท่าตัว และกำลังแหวกว่ายในน้ำมันหอมอย่างมีความสุข

เขามองตามหมอหลวงหลินอยู่พักใหญ่ ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างมึนงง “ท่านกำลังมองอะไรอยู่หรือ?”

หมอหลวงหลินที่กำลังอยู่ในภวังค์ ถูกตู้เหิงตะโกนถามก็สะดุ้งตกใจ “ใต้เท้าตู้ อย่าจู่ ๆ ก็เอ่ยออกมาเช่นนี้สิ ข้าตกใจหมด”

“ข้าอยู่ตรงนี้มานานมากแล้วนะ” ตู้เหิงสีหน้าทะมึนพลางเอ่ยขึ้น “แมงป่องว่ายน้ำมีอะไรให้น่ามองกัน?”

“มิใช่แมงป่องว่ายน้ำหรอก ท่านดูนี่สิ” หมอหลวงหลินชี้ที่ก้นชามน้ำมันหอม

ตู้เหิงคิ้วขมวด แล้วเพ่งมองดูอย่างละเอียด เมื่อเห็นบางอย่างที่อยู่ก้นชามอย่างชัดเจนแล้วก็ต้องสูดไอเย็นเข้าหนึ่งเฮือก “นี่...นี่อะไรกัน”

บางอย่างสีขาว ๆ ดูคล้ายกับเมล็ดงา แต่ก็ไม่คล้ายกับเมล็ดงาเสียทีเดียว เคลื่อนไหวได้ เห็นแล้วน่าขยะแขยงยิ่งนัก

“นี่เป็นของที่แมงป่องเอาออกมาจากตัวของท่านอ๋อง น่าจะเป็นพิษที่ท่านอ๋องโดน” หมอหลวงหลินกล่าวต่อด้วยความเลื่อมใสมาก “เดิมทีข้าคิดว่าวิธีของพระชายาป่าเถื่อนเกินไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นข้าที่ความรู้น้อย”

เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับถ้วยน้ำมันหอม “ใต้เท้าตู้ ในเมื่ออาการป่วยของท่านอ๋องมั่นคงขึ้นแล้ว ข้าก็คงมิอาจอยู่รบกวนต่อไปได้อีก วานท่านไถ่สุขภาพท่านอ๋องและพระชายาแทนข้าด้วย ข้าขอตัวก่อน”

หมอหลวงหลินกล่าวจบ ก็ถือถ้วยจากไปด้วยความลิงโลด

ตู้เหิงสีหน้าซีดขาว เจ้าสิ่งน่ารังเกลียดอยู่ก้นถ้วยนั้นยังคงลอยไปลอยมาผ่านตา เขาทนเคี้ยวแอปเปิลต่อไม่ไหว วิ่งมาจนถึงลานก็ขย้อนออกมา

หลังหมอหลวงหลินออกจากจวนอ๋องเจ็ดแล้ว เขาไม่ได้กลับวังหลวง ทว่าอ้อมเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ แทน

ลึกเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ เขาเดินอ้อมไปอ้อมมา จนมาหยุดที่หน้าประตูบานเล็กบานหนึ่ง แล้วเคาะเบา ๆ

เด็กน้อยอายุราวเจ็ดถึงแปดขวบคนหนึ่งเปิดประตู เมื่อมองเห็นเขา ก็คิ้วขมวด “ท่านอาจารย์หลินมาแล้ว”

“เจ้านายเจ้าอยู่หรือไม่?”

“กำลังตกปลาอยู่ขอรับ” เด็กน้อยตอบ

หมอหลวงหลินยื่นของว่างให้เขาหนึ่งห่อ แล้วเดินเข้าไปในเรือนพลันมองเห็นชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีขาวคนหนึ่งกำลังนั่งตกปลาอยู่

คันเบ็ดห้อยลง ทว่าตะขอเบ็ดกลับลอยเหนือแผ่นน้ำแข็ง

“หลินยวน” หมอหลวงหลินเอ่ยเสียงสูงออกมาด้วยความดีใจ “มานี่เร็ว ข้ามีการค้นพบครั้งสำคัญ”