ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 152

จวนท่านอ๋องเจ็ด

ตำหนักหมิงอวี้ เรือนนวล

ยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตื่นขึ้นมา ก็พลันเห็นตงฟางหลีนอนหลับตาเอนหลังพิงอยู่บนเก้าอี้เอนตัวงาม

แสงสว่างที่ส่องประกายออกมา ใบหน้าของเขารูปงามราวดั่งหยก เพียงแค่นอนเอนตัวธรรม ท่วงท่ากลับมิต่างกับภูเขาหยก งดงามเสียจนทำให้ผู้คนนึกอิจฉาออกมาเสียได้

เมื่อเปรียบเทียบกับท่วงท่าอันสง่างามของตงฟางหลีนั้น นางที่นอนตะแคงบนเตียงกลับกางแขนขาอ้าซ่าออกมา ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ท่วงท่าในยามที่นอนหาได้งดงามไม่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลูบหัวตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพร้อมกับกวาดสายตาไปโดยรอบ

ห้องนี้หาใช่ห้องของตงฟางหลีไม่

สถานที่แห่งนี้คล้ายกับว่าถูกสร้างขึ้นมาจากหิน ไม่มีแม้แต่หน้าต่างหรือประตู

บนหลังคากลับมีไข่มุกเรืองแสงมากมายฝังอยู่ด้านบนมากมาย จึงทำให้ภายในห้องมีแสงสว่างส่องแสงเจิดจ้ามิต่างกับในยามกลางวัน

“ข้า นอนจนมาถึงยามเย็นเลยหรือ?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่ตบหัวตัวเอง “ที่นี่ที่ไหนกัน?”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้แต่พึมพำกล่าวกับตนเอง

“ตงฟางหลี? ท่านตื่นอยู่หรือไม่?”

ไม่มีการตอบสนอง

ยามที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์กำลังโน้มตัวเข้าไปเพื่อปลุกให้เขาตื่นนั้น จู่ ๆ ตงฟางหลีกลับลืมตาขึ้นมา

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันรีบร้อนชักมือกลับมาในทันที นางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

“เหตุใดตื่นแล้วมิพูดอันใดออกมาบ้างเลยเล่า? ช่างหยิ่งผยองเสียจริง” นางบ่นพึมพำออกมา “ที่นี่มันที่ไหนกัน? นี่มันกี่โมงกี่ยาม? ข้าหลับไปนานเท่าใดแล้วกัน?”

“ที่แห่งนี้คือเรือนนวล ท้องฟ้าภายนอกหาได้มืดมิดไม่ เจ้านอนมาห้าชั่วยามแล้ว” ตงฟางลีกล่าว