ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 191

เช่นเดียวกับหลายครั้งก่อนหน้านั้น ที่ทำร้ายนางเพื่อนางแพศยาซูเตี่ยนฉิง?

“ตงฟางหลี ท่านก็เป็นเหมือนมู่เหยี่ยที่มีถุงฟางอยู่ในหัวหรือ? มือขวาของท่านยังไม่หายดี ก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะเสียมือซ้ายแล้ว?” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์เต็มไปด้วยความอารมณ์คุกรุ่น “หม่อมฉันเตือนท่านแล้ว หากท่านบีบคอหม่อมฉันอีกครั้ง หม่อมฉันจะทำลายมือซ้ายของท่าน”

“แม้ว่าท่านจะบีบคอหม่อมฉันจนตาย อย่างไรก็ไม่มียาถอนพิษ และฉิงเอ๋อร์ของท่านก็จะตายไม่ดีเช่นกัน”

มือของตงฟางหลีก็ลดลงไปในที่สุด

นิ้วเรียวของเขาลดลงอยู่ใต้ลำคอของนาง ก่อนหยิบหยกสีขาวที่นางสวมอยู่ขึ้นมา “ทำไมหยกของอิงเอ๋อร์ถึงอยู่กับเจ้า?”

นิ้วของเขาเยียบเย็น เมื่อสัมผัสหยก ก็สัมผัสเข้ากับผิวของนางด้วย

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตัวสะท้าน

“ตงฟางอิงมอบมันให้หม่อมฉัน” นางฉวยหยกไปก่อนจะขยับตัวอยู่ห่างจากเขา “เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย?”

“คืนมันกลับไป” ตงฟางหลีพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “ต่อไปอย่ารับของจากบุรุษตามใจชอบอีก”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ได้ยินก็โกรธมาก “เขายังเด็กอยู่ ตงฟางหลี ท่านอย่าคิดสกปรกขนาดนี้ได้ไหม?”

“คิดสกปรก?” ตงฟางหลียกยิ้มอย่างเยือกเย็น “เจ้ารู้ไหมว่านี่คืออะไร?”

“นี่เป็นของขวัญขอบคุณจากเด็กน่ะสิ หม่อมฉันก็แค่ช่วยเก็บไว้ให้เขาชั่วคราวเท่านั้น เมื่อเขาโตขึ้น หม่อมฉันย่อมคืนให้เขาอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ท่านมากังวล” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ซ่อนหยกไว้อย่างดี

“ หยกมังกรหงส์เพลิงชิ้นนี้เป็นจักรพรรดิผู้ก่อตั้งแคว้นมอบให้กับปู่ของอิงเอ๋อร์” ตงฟางหลีเอ่ยขึ้น “หากนำหยกมังกรหงส์เพลิงทั้งสองชิ้นมารวมกัน มันมีประโยชน์มากกว่าป้ายทองเว้นโทษตายที่เจ้าต้องการเสียอีก”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชะงักงัน

นางได้ยินตงฟางอิงพูด ว่าหยกชิ้นนี้ถูกเสด็จแม่ของเขาทิ้งไว้ให้เขา และให้เขาเก็บไว้ให้กับคนสำคัญ

นางเพียงคิดว่ามันเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวหรืออะไรเทือกนั้น ไม่คิดว่ามันจะล้ำค่าขนาดนี้

“หาโอกาสคืนให้อิงเอ๋อร์เสีย นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรรับไว้” สุ้มเสียงของตงฟางหลีเยือกเย็น เขาหยิบป้ายทองออกมาจากแขนเสื้อ “นี่ถึงจะเป็นของเจ้า”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองป้ายทองที่ตงฟางหลีหยิบออกมา มีคำว่า “เว้นโทษ” ขนาดใหญ่เขียนอยู่บนป้ายทอง

“ป้ายทองเว้นโทษตาย? ของหม่อมฉันหรือ?” นางมองดูป้ายทองที่เป็นระยิบระยับนั้น รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

ถ้าไป๋โค้วไม่เสี่ยงตายขวางมีดให้นาง

หากมิใช่ว่านางโชคดีปานนั้นก็คงจะเกินคาด

นางและเหล่าสาวรับใช้ของเรือนโยวหลานในยามนี้ต่างก็คงจะกลายเป็นซากศพไปแล้ว

“ตงฟางหลี ในสายตาของท่าน มีเพียงชีวิตของซูเตี่ยนฉิงเท่านั้นที่ถือว่าเป็นชีวิตหรือ?” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อนางพูดด้วยอารมณ์ที่ปั่นป่วน “นางได้รับอนุญาตให้ข่มเหงพวกเราเท่านั้น และหม่อมฉันก็ไม่สามารถต่อสู้กลับได้หรือ?”

“ตอนที่อยู่บนศาลามันก็เป็นเช่นนี้ ตอนที่อยู่ในศาลายวี่ถังก็เป็นเช่นนี้ และตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนี้อีก”

“ท่านต้องการปกป้องซูเตี่ยนฉิงของท่าน ไม่ว่านางจะทำถูกหรือผิด ท่านล้วนปกป้องนาง ท่านเป็นบ่าวรับใช้ของนาง หม่อมฉันเข้าใจท่าน”

“แต่ ท่านก็คือท่าน อย่าบังคับเอาความคิดของท่านมาไว้บนหัวหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ใช่แม่ของท่าน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแม่ของซูเตี่ยนฉิง แล้วเหตุใดหม่อมฉันจะต้องเอาใจพวกท่านด้วย”

“หม่อมฉันเป็นคนเหี้ยมโหดอำมหิต หม่อมฉันอยากเห็นซูเตี่ยนฉิงทนทุกข์ทรมาน และทำให้ท่านเสียใจ ตงฟางหลี หากท่านอยากจะลงมือกับหม่อมฉันก็สุดแล้วแต่”

“แม้ว่าหม่อมฉันจะตาย หม่อมฉันก็จะไม่มอบยาถอนพิษให้”