ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 30

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มิรู้ว่าเขาคิดอันใดอยู่ นางจึงตระเตรียมของขึ้นมาหลายอย่าง หลังจากที่นางเดินออกมาจากห้องครัวแล้วนั้น นางพลันเห็นเขายังคงยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวและหิมะอยู่เช่นเดิม ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางเลิกคิ้วเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ตงฟางหลี ท่านมิหนาวหรือ?"

“ต่อแต่นี้ไป เจ้าห้ามเอ่ยเรียกนามของข้าเฉย ๆ อีกเป็นอันขาด” ตงฟางหลีพูดจบ เขาพลันสะบัดแขนเสื้อพร้อมเดินจากไปในทันที

“อากาศหนาวเช่นนี้ มากินหม้อไฟให้ร่างกายอุ่น ๆ เถิด” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยเรียกเขา “นี่ถือป็นคำขอบคุณสำหรับเรื่องราวในวันนี้ นอกจากนั้น ข้ายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องการหารือกับท่านอีกด้วย”

ตงฟางหลีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน พร้อมเดินจากไป

“เรื่องของหู่พั่วหาได้ง่ายดายดั่งเช่นตาเห็นไม่ การที่ฉินเสวี่ยเย่ว์ต้องการขับไล่ข้าออกไปเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล ข้าคิดว่าท่านอ๋องน่าจักสนใจในเรื่องนี้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เอ่ยขึ้นมา

ตงฟางหลีพลันหยุดฝีเท้าของตนเองไปในทันที ก่อนจะหันกลับมาโดยไว

“เชิญเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

ตงฟางหลีเหลือบตามองนางเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทีมิใคร่เต็มใจเท่าใดนัก

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นนั้น ทำเอาเกล็ดหิมะที่ติดอยู่บนอาภรณ์กลายเป็นน้ำไปในทันที

“ท่านถอดเสื้อคลุมออกมาผึ่งที่เตาผิงเถอะ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางเอาของลงมา “วันนี้อากาศหนาวยิ่งนัก”

เฟ่ยชุ่ยพลางหยิบเตาพกเล็ก ๆ มาวางไว้ข้างโต๊ะ หลังจากที่น้ำในหม้อเดือดแล้วนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงทหารใส่ชิ้นเนื้อที่เตรียมไว้ลงไปในหม้อในทันที

กลิ่นหอมของอาหารพลันลอยคละคลุ้งขึ้นมา พร้อมกับไอน้ำ เพียงแค่ได้มองอาหารที่อยู่ตรงหน้า ย่อมรู้สึกว่ามันน่ากินยิ่งนัก

"ให้ท่าน" ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยื่นตะเกียบคู่หนึ่งให้กับตงฟางหลี

ตงฟางหลีเหลือบมองเพียงเล็กน้อย เขาหาได้รับตะเกียบคู่นั้นมาไม่

“ของใหม่ เอาน้ำร้อนลวกฆ่าเชื้อมาแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันเม้มริมฝีปากของตนเอง คนหน้าตาดีมักจะมีนิสัยแปลก ๆ เช่นนี้หรือ

ตัวอย่างเช่นโรครักความสะอาด

ตงฟางหลีจ้องไปที่ตะเกียบอยู่ครู่หนึ่ง ทว่า เขาหาได้หยิบมันออกมาไม่

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เองก็คร้านที่จะรับใช้เขาอีก

“เฟ่ยชุ่ย ด้านในครัวมีกับข้าวอยู่สองสามอย่าง เจ้าไปกินที่ด้านในครัวเสีย ข้ามีเรื่องต้องหารือกับท่านอ๋อง เจ้ามิจำเป็นต้องคอยรับใช้ข้าอยู่ที่นี่อีกต่อไปมี”

หลังจากที่เฟ่ยชุ่ยเดินออกไป พร้อมที่ประตูที่ปิดสนิทลงแล้วนั้น

ไออุ่นที่อยู่ภายในห้องนั้น ถูกลมหนาวพัดพาจนหายไปหมด ทั้งยังนำกลิ่นหอมอันน่ารับประทานของหม้อไฟให้หายออกไปด้วย

ตงฟางหลีที่ยืนตัวตรงอยู่ริมหน้าต่างนั้น พลางยื่นมือออกไปจับเกล็ดหิมะ

"ท่านรีบปิดหน้าต่างเสีย" ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางกล่าวออกมาพร้อมกับฟันที่กระทบกัน "หากท่านมิกินก็ไม่ต้องกิน จักมาทำให้ข้ากินอย่างไม่มีความสุขไปทำไม?"

ตงฟางหลีพลางยกยิ้มมุมขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย "วันพรุ่งเป็นวันมงคล หากเจ้ากล้าอวดดีเช่นนี้ละก็ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้เจ้าหิวโหยไปอีกหลายวันเช่นกัน"

หน้าผากของฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันกระตุกขึ้นมาสองครั้ง นางกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้แล้วจะทำไม?

เป็นนางทนหิวมานานแล้ว ความดันเลือดต่ำ มือไม้สั่นไปหมดเช่นนี้ กินอะไรย่อมรวดเร็วเป็นธรรมดา

“เหตุใดท่านถึงมาปรากฏตัวที่นี่” นางกล่าว “หู่พั่วอยู่ที่ใดกัน?”

“ในสถานที่ที่ปลอดภัย” ตงฟางหลีกล่าว

“อาการของนางในยามนี้หาได้ดีไม่ นางพร้อมจักตายได้ทุกเมื่อ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันวางตะเกียบลง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกว่า “หากนางตาย หาได้มีเป็นเรื่องที่ดีต่อพวกเราไม่ ท่านควรจะมอบนางคืนมาให้กับข้า”