ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 36

“หากเป็นเมื่อคืนวานนี้ ท่านสังหารหม่อมฉัน หม่อมฉันก็คงขัดขืนมิได้ แต่ หากเป็นท่านในวันนี้ ก็คงจะไม่มีปัญญาหรอกเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์น้ำเสียงอ่อนแอ ทันทีที่พูดจบ นางก็หาโอกาสเหมาะ โจมตีที่จุดถันจงของตงฟางหลี

เดิมทีตงฟางหลีก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว หลังจากที่ถูกโจมตี ก็รู้สึกเจ็บปวดที่บริเวณหน้าเป็นอย่างยิ่ง กำลังเฮือกสุดท้ายก็มลายหายไป ถอยหลังไปสองก้าว จับราวบันไดเอาไว้ เหงื่อไหลโชก

“ตอนนี้จะทำตัวว่าง่าย ๆ หน่อยได้แล้วหรือไม่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจอย่างโล่งอก คลำลำคอที่ถูกบีบ กล่าวอย่างเฉยชา “หม่อมฉันไม่ต้องการตายไปพร้อมกันกับท่าน ถ้าหากท่านทรมานพอแล้ว ก็ไปหาที่นอนพักผ่อนอย่างว่าง่ายเสียเพคะ”

ตงฟางหลีแสร้งทำหูทวนลม

อาการปวดหัวกำเริบมาถึงจุกสูงสุดแล้ว ไม่เพียงกระทบกับการมองเห็นเท่านั้น แต่ตอนที่ความรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงจู่โจมเข้ามา เสียงบริเวณรอบ ๆ ก็ได้ยินไม่ชัดเจน

เขาไม่มีกำลังที่จะต่อกรกับฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้ว จำเป็นต้องหาที่สักแห่งเพื่อนอนพัก

ตงฟางหลีกำหมัดแน่น จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน

เขาเดินโงนไปเงนมาไปด้านหน้า ทุกฝีก้าวก้าวเดินอย่างยากลำบาก

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องมองเขาที่เดินโซซัดโซเซไปทางเรือนเล็ก ๆ ด้านนอกตำหนักข้างด้วยสายตาเยาะหยัน

เรือนเล็กนั้นนามว่าตำหนักชูเยว่ อยู่ใกล้กับตำหนักไท่เวยและตำหนักไท่ชิงที่ประทับของฝ่าบาท เป็นห้องบรรทมสำหรับเข้าวังเพื่อรักษาอาการป่วยหรือที่ประทับชั่วคราวของท่านอ๋องและพระชายาเมื่อกลับวังชั่วคราว

“อย่าเข้าไปเพคะ” เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นเขากำลังจะเข้าไป ก็ขมวดคิ้วทันที

เรือนเล็กนี้ให้ความรู้สึกค่อนข้างน่าประหลาด

ตำหนักไท่เวยทางด้านนั้นคึกครื้นเป็นอย่างมาก แต่ทางด้านนี้กลับเงียบเชียบอย่างไม่สมเหตุสมผล

ไม่เพียงเงียบเชียบเท่านั้น กลิ่นที่ลอยอยู่ในอากาศบริเวณรอบ ๆ ก็ไม่ค่อยปกติสักเท่าใด

เมื่อนางดมอย่างละเอียด ก็ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังเต็มไปด้วยกลิ่นฮอร์โมนบางอย่างอีกด้วย

“หม่อมฉันบอกท่านว่าอย่าเข้าไป ท่านไม่เข้าใจอย่างนั้นรึ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ท่านไม่เพียงแววตาไม่ดี จมูกยังไม่ดีอีก ท่านไม่ได้กลิ่นคาวเลือดของที่นี่หรือ?”

ตงฟางหลีหยุดชะงักทันที กลิ่นคาวเลือดอย่างนั้นรึ?

เขาไม่เห็นได้กลิ่น

จากประตูมาถึงห้องนอน มีระยะห่างกันประมาณห้าสิบเมตร ดอกเหมยภายในสวนกำลังเบ่งบาน มีเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมย มีกลิ่นคาวเลือดอะไรที่ไหนกัน?

“กลิ่นคาวรุนแรงมาก ยังมีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์บางอย่างมาก ๆ อีกด้วยเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เงยหน้าขึ้นดมกลิ่นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีทางพลาด นั่นเป็นกลิ่นที่ผสมผสานกันของอัณฑะกวางชะมดและฮอร์โมนคัดหลั่งบางอย่าง

ตงฟางหลีไม่เพียงตาบอด ใจบอด จมูกไม่ดี ยังเป็นพวกหัวรั้นอีกด้วย

“ตงฟางหลี ท่านจะมีสภาพเป็นเช่นไรหม่อมฉันไม่สน แต่หม่อมฉันไม่อยากถูกท่านพลอยทำให้ต้องเดือดร้อนไปด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ท่านห้ามเข้าไปในเรือนหลังนี้อย่างเด็ดขาด หม่อมฉันมีหนทางที่จะบรรเทาอาการปวดหัวของท่าน สามารถหยุดยั้งให้อาการป่วยของท่านแย่ลงจนกลายเป็นภาวะสมองเลื่อนได้”

“ท่านคงจะไม่อยากสูญเสียสติสัมปชัญญะไปในวังหลวงแห่งนี้หรอกใช่หรือไม่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

นัยน์ตากระหายเลือดของตงฟางหลีเกิดความงุนงงขึ้นเล็กน้อย

ตอนที่อาการป่วยของเขากำเริบ หากอารมณ์คงที่ หากอดทนจนผ่านพ้นอาการปวดหัวนั่นไปได้ก็คงจะดีขึ้นเล็กน้อย

ถ้าหากอารมณ์ไม่คงที่ หรือว่าได้รับการกระตุ้นบางอย่าง เป็นไปได้สูงที่จะควบคุมร่างกายไม่ได้

เป็นเช่นเดียวกันกับงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์วันนั้น เดิมทีสามารถข้ามผ่านวันอาการกำเริบไปได้อย่างราบรื่น แต่เนื่องจากการปรากฏตัวของฉินเหยี่ยนเย่ว์ ทำให้เขาตกอยู่ในอาการคุ้มคลั่งกระหายเลือด ราวกับตายทั้งเป็น

วันนี้ ได้เห็นท่าทางทุกข์ใจทั้งไร้เดียงสาของฉิงเอ๋อร์ อารมณ์จึงผันผวนเล็กน้อย

ความผันผวนเหล่านั้นเดิมทีเขาสามารถควบคุมได้ แต่ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับรู้ถึงอาการบาดเจ็บของเขา ไม่เพียงยุ่งเรื่องผู้อื่น ยังพูดจาเหลวไหลกระตุ้นอารมณ์ของเขาอีกด้วย