ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 49

“พวกเจ้าเห็นอ๋องสิบกินสิ่งใดลงไปหรือไม่?” ฮองเฮาเอ่ยถามทุกคนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลังจากที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถูกปลุกด้วยเสียงวุ่นวาย นางยังคงมีท่าทีสับสนเล็กน้อย เมื่อนางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนั้น เหงื่อเย็น ๆ พลันไหลออกมาทั่วตัวในทันที

เมื่อได้ยินคำถามของฮองเฮานั้น นางพลันมีใบหน้าลำบากใจยิ่งนัก

อ๋องสิบคือตงฟางอิง

เขากินขนมของนางแล้ว

หากนางลุกขึ้นยืน ก็เท่ากับยอมรับว่าตนเองเป็นผู้วางยาพิษอ๋องสิบ

หากว่านางมิยอมออกไป ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกสืบพบอยู่ดี

ทว่า นี่หาใช่ประเด็นไม่

ประเด็นคือตงฟางอิงจักถูกวางยาพิษได้อย่างไร?

เมื่อครู่เขายังกระโดดโลดเต้นเข้าขัดขวางความรักระหว่างตงฟางหลีและซูเตี่ยนฉิงอยู่เลย เหตุใดจู่ ๆ จึงถูกวางยาพิษได้แล้วเล่า?

เด็กคนนั้นมีนิสัยร่าเริงมีชีวิตชีวา แต่แท้จริงแล้วกลับมีดวงตาของเขาลึกล้ำ ทั้งยังดูสุขุมมากกว่าอายุของตนเองอีก ไม่มีทางที่เขาจักถูกหลอกได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน

ในขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายรังสีฆ่าฟันได้อีกครั้ง

ทั่วร่างของนางพลันเกิดอาการสั่นเทาไปในทันที ก่อนจะรีบกวาดสายตามองหาที่มา เป็นเหมือนเมื่อครู่เลย กลิ่นอายรังสีฆ่าฟันได้หายวับเข้าไปซ่อนอยู่ในฝูงคนอีกแล้ว ทำให้นางไม่อาจหาเจอได้

“ฮองเฮาเพคะ อ๋องสิบถูกวางยาพิษมาได้ไม่นานเช่นนี้ เกรงว่ามือสังหารคงไม่มีเวลาหลบหนีเป็นแน่ เช่นนี้ไม่ทำการตรวจสอบทีละคนเลยว่าผู้ใดพกพาอาหารหรือไม่เพคะ” ซูเตี่ยนฉิงลุกขึ้นกล่าว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รับรู้ได้ถึงลางร้ายขึ้นมา

ตั้งแต่งานวันมงคลได้เริ่มขึ้นใน สายตาของซูเตี่ยนฉิงเอาแต่จับจ้องไปที่ตงฟางหลีไม่มีหยุด

อีกทั้ง นางยังอยู่ข้างตงฟางหลี ทั้งยังมองเห็นภาพในยามที่นางกำลังป้อนขนมให้กับตงฟางอิงอีกด้วย

หากว่าทำการตรวจค้นดู ย่อมพบว่าขนมในแขนเสื้อของนางอย่างแน่นอน

ดังนั้นคำแนะนำที่ซูเตี่ยนฉิงกล่าวออกมานั้น ถือเป็นการมุ่งร้ายมาที่นาง

จู่ ๆ มาเกิดเรื่องกับตงฟางอิงเช่นนี้ ทั้งยังมีกลิ่นอายรังสีฆ่าฟันที่ปะปนในฝูงผู้คนอีก รวมไปถึงซูเตี่ยนฉิงที่แนะนำให้ทำการตรวจสอบอาหาร

หากมีคนจงใจสังหารอ๋องสิบจริง ๆ ย่อมต้องลงมืออย่างระมัดระวัง ทั้งยังมิคิดทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้อีกด้วย ความเป็นไปได้ที่จักตามหาตัวฆาตกรนั้นมีน้อยมาก มีแต่ต้องหาแพะรับบาปเรื่องนี้เท่านั้น ในเมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์แสดงตัวออกมาเช่นนี้ นางย่อมแสดงเป็นแพะรับบาปที่ยอดเยี่ยมได้อย่างแน่นอน

ฮองเฮานึกลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับเหล่าแม่นมที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ไม่นานนักแม่นมทั้งสองจึงเข้าใจแผนการได้ในทันที ก่อนจะถอยกายออกไปอย่างเงียบ ๆ

ฮองเฮาพลันนึกยิ้มเยาะอยู่ภายในใจ หากแต่ใบหน้าของนางกลับแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวออกมา "เจ้า? เป็นเจ้าที่ให้ขนมแก่อ๋องสิบงั้นหรือ?"

"เพคะ"

“รีบนำยาถอนพิษออกมาเร็วเข้า” ฮองเฮาตวาด “บังอาจนัก!”

“ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันให้ขนมแก่ท่านอ๋องสิบจริง แต่หม่อมฉันหาได้วางยาไม่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์โค้งกายคำนับ

“หากเจ้ามิได้วางยา แล้วเหตุใดเจ้าสิบถึงต้องพิษได้เล่า? อาหารภายในตำหนักหาได้มียาพิษไม่ ทุกคนต่างก็ปฏิบัติตามกฎ มิมีผู้ใดกล้านำอาหารเข้ามาเลยแต่น้อย เจ้าเป็นคนเดียวที่ฝ่าฝืนกฎและนำขนมเข้ามา เช่นนี้จักมีผู้ใดอีกนอกจากเจ้า?”

“นำยาถอนพิษออกมาช่วยชีวิตอ๋องสิบเสีย แล้วข้าจักให้โทษสถานเบาแก่เจ้า”