ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 50

“หม่อมฉันร่างกายอ่อนแอเพคะ หากมิได้ทานอาหารหม่อมฉันจักเป็นลมหมดสติ เกรงว่าอาการป่วยของหม่อมฉันจักส่งผลต่อทุกคน ดังนั้นหม่อมฉันจึงได้เตรียมของว่างมาด้วย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวออกมาหาได้มีท่าทีหยิ่งทระนงตนไม่ “ทว่า หม่อมฉันมิได้วางยาอ๋องสิบเพคะ”

“ยังเล่นลิ้นอยู่อีก” ใบหน้าของฮองเฮาพลันฉายแววเย็นชาออกมา

เมื่อเห็นว่าแม่นมที่ลอบออกอย่างเงียบ ๆ ทั้งสองคนเมื่อครู่กลับมาแล้ว พระนางจึงพยักหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะประกาศกร้าวออกมาด้วยท่าทีเย็นชาว่า "ในเมื่อเจ้ามิยอมรับก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายใจดำแล้วกัน พวกเจ้า เข้าไปค้นตัวนางเสีย "

“เพคะ” แม่นมทั้งสองรับคำสั่ง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์กลับเกิดอาการรู้สึกหนาวสั่นออกมา

สายตาของแม่นมทั้งสองนั้น ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

ในยามที่แม่นมทั้งสองพยายามเดินเข้ามาใกล้ ฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงค่อย ๆ ก้าวถอยหลังกลับไป เพื่อป้องกันมิให้แม่นมทั้งสองเข้ามาใกล้ตนเอง

“ขอประทานอภัยพระชายาอ๋องเจ็ดเพคะได้โปรดให้หม่อมฉันทำการค้นตัวท่านเถิด” แม่นมทั้งสองเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มีเพียงการยินยอมให้หม่อมฉันตรวจสอบเท่านั้น ถึงจะสามารถพิสูจน์ได้ว่าท่านเป็นผู้บริสุทธิ์เพคะ พระชายาอ๋องเจ็ด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้วเป็นปมในทันที ยิ่งแม่นมทั้งสองเข้าใกล้มากเท่าไหร่ นางพลันรู้สึกว่าพวกนางยิ่งมีเจตนาไม่ดีมากขึ้นเท่านั้น

พร้อมทั้งกลิ่นแปลก ๆ ที่ลอยออกมาร่างของพวกเขา

กลิ่นแปลก ๆ นั้นย่อมต้องเป็นพิษอย่างแน่นอน

แม่นมทั้งสองคนซ่อนพิษเอาไว้ในร่างกาย!

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหลือบมองไปที่ฮองเฮาในทันที

ใบหน้าของฮองเฮานั้นเย็นชา ทว่า แววตากลับฉายแววนุ่มลึก

แม่นมสองคนเป็นคนของฮองเฮา ฉะนั้นแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกนางกระทำ ล้วนแต่ได้รับคำอนุญาตจากฮองเฮาแล้วอย่างแน่นอน

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ผู้ที่คิดไม่ดีต่อนางนั้นคือฮองเฮานั่นเอง

ฮองเฮาที่ค่อย ๆ ปีนป่ายขึ้นไปบนตำแหน่งขึ้นทีละขั้นนั้น มิรู้ว่าต้องเหยียบเลือดเหยียบเนื้อผู้คนมากมายเพียงใด เกรงว่าตำแหน่งฮองเฮาคงได้มาไม่ง่ายนัก

จุดตันเถียนที่อยู่ตรงคอนั้น สามารถทำให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นลมหมดสติไปได้ มันจึงเป็นวิธีที่ใช้ป้องกันตัวอย่างดี

เนื่องด้วยฉินเหยี่ยนเย่ว์มีแรงไม่มากพอ ย่อมมิอาจตีจนทำให้ฝ่ายตรงข้ามหมดสติไปได้ จึงทำได้แต่ตีไปที่จุดตันเถียนของฝ่ายตรงข้ามสองครั้ง พร้อมทั้งแม่นมที่ล้มลงกับพื้นโดยไม่สามารถขยับตัวได้แทน

แม่นมที่ถูกตบนั้นพลันได้สติกลับมา พร้อมกับพุ่งตัวเข้าหาฉินเหยี่ยนเย่ว์อีก นางจึงได้แต่ยกขาขึ้นถีบไปที่หน้าอกของแม่นมผู้นั้นในทันที

ถึงแม้เรี่ยวแรงนางอาจจะมิได้มีมาก ทว่า กลับว่องไว แม่นยำและโหดเหี้ยมยิ่งนัก

บรรดาเหล่าแม่นมทั้งสองคนนั้น อีกคนหนึ่งขยับไม่ได้ พร้อมทั้งอีกคนที่รู้สึกเจ็บหน้าอกของตนเองเป็นอย่างยิ่ง

ผู้คนรอบข้างต่างก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าในทันที ต่างพากันลอบสบตากัน ผู้ใดก็มิคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมาได้

ยิ่งมิคิดเลยว่า ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ผู้คนร่ำลือว่าบ้านั้น จักโง่เง่าและไร้สมองกว่าที่คิดเสียอีก

ฮองเฮาหันไปมองแม่นมที่ถูกตีอย่างไม่เชื่อสายตา ทั้งยังมินึกเลยว่า ฉินเหยี่ยนเย่ว์จักหยิ่งผยองได้ถึงเพียงนี้