ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 53

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นความโกรธเคืองในสายตาของฮองเฮา นางมิกล้าเอ่ยอันใดออกมา หากแต่เดินก้าวออกไปข้างหน้า "ฮองเฮาเพคะ ได้โปรดอนุญาตให้หม่อมฉันเข้าไปดูอ๋องสิบด้วยเถิดเพคะ"

“หากอ๋องสิบตกตายขึ้นมาจริง ๆ เสด็จแม่ย่อมต้องเดือดร้อนมิใช่หรือ? ตราบใดที่ท่านยอมให้หม่อมฉันเข้าไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างใน ท่านสามารถลงโทษหม่อมฉันได้ในทันทีเลยเพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ใช้น้ำเสียงเบาที่มีเพียงคนสองคนได้ยินเท่านั้น "หม่อมฉันมีวิธีที่จะช่วยให้ฮองเฮาหลุดพ้นจากปัญหานี้เพคะ"

“เสด็จแม่เข้าใจหรือไม่ว่าหม่อมฉันหมายความว่าอันใด? ถึงอย่างไร ผู้คนในห้องโถงต่างก็เห็นการกระทำที่แม่นมทั้งสองคนทำไปแล้ว หากมิจัดการให้ดี เกรงว่าผลที่ตามมาอาจจะไม่ดีนัก”

ฮองเฮาพลันเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองไปที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์อยู่พักหนึ่ง

นางต้องเหยียบปีนป่ายกองกระดูกมากมาย ทั้งยังใช้วิธีการมากมายเพื่อไต่เต้าให้มาถึงตำแหน่งฮองเฮา ข่าวลือการใส่ร้ายป้ายสีอันใดย่อมมิอาจมาทำร้ายนางได้

ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรนางจักต้องรักษาฐานะของตนในตำแหน่งฮองเฮาเอาไว้ให้ได้

วันนี้ยังมาเกิดเรื่องกับองค์หญิงเย่ว์ลู่ เจ้าสิบยังมาเกิดเรื่องอีก หากว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังคิดมาก่อเรื่องอีกละก็ นับว่านางซวยซ้ำซวยซ้อนยิ่งนัก

เมื่อนางชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียดูแล้วนั้น จึงได้ตัดสินใจปล่อยให้ฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้าไปด้านใน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลางรีบโค้งกายคำนับ ก่อนจะรีบร้อนเข้าไปด้านในห้องในทันที

เมื่อเห็นสภาพของเด็กตรงหน้าแล้ว นางถึงกับตกใจยิ่งนัก

เมื่อครู่เด็กตรงหน้ายังมาแย้มยิ้มขอขนมกับนางอยู่เลย เหตุใดเพียงพริบตาเดียว ร่างตรงหน้ามีเพียงลมหายใจที่แผ่วเบา ที่คล้ายหมดลมหายใจมาได้ทุกเมื่อเช่นนี้

ใบหน้าที่แย้มยิ้มน่ารักนั้นบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีม่วงเขียว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่กล้ารั้งรออีกต่อไป เปิดเปลือกตาของเขา โชคดีที่ดวงตาของเขายังไม่พร่ามัว

พลางวางนิ้วจับชีพจรของตงฟางอิงเอาไว้ ก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปม

ชีพจรนี้ ไม่ใช่ชีพจรที่มีพิษ แต่เป็นชีพจรของการทำงานของร่างกายลดน้อยลง เนื่องจากการหายใจไม่ออกและขาดออกซิเจน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เปิดปากเขา แล้วดมกลิ่นมัน ไม่มีกลิ่นพิษใด กลับมีแต่กลิ่นของถั่วอัลมอนด์

แตกต่างจากรสกลิ่นของถั่วอัลมอนด์ในปากขององค์หญิงเย่ว์ลู่ รสชาติในปากของตงฟางอิงนั้นเข้มกว่ามาก

นางได้ข้อสรุปแทบจะในทันที

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ปีนขึ้นไปบนเตียง คุกเข่าอยู่ระหว่างขาทั้งสองของเขา พบตำแหน่งที่พอดีระหว่างซี่โครงและสะดือ ใช้มือข้างหนึ่งกำแน่นเป็นหมัดเปล่า วางมืออีกข้างหนี่งไว้ด้านบน แล้วออกแรงเพื่อกดลงไป

กระบวนการนี้ใช้เวลาประมาณยี่สิบวินาที

หลังจากที่ตงฟางอิงได้ไออยู่หลายครั้งครา ในที่สุดถั่วอัลมอนด์ก็พุ่งออกมาจากปากของเขา

ถั่วอัลมอนด์กลิ้งไปที่พื้น และไปหยุดอยู่หน้าพระบาทของฮองเฮา

“ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดมันก็ออกมาเสียที” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจอย่างลึกๆ

ตงฟางอิงไม่สามารถหยุดการไอได้

นางช่วยทำให้เขาสงบลง วางมือบนหน้าผากของเขา และกระซิบเบาๆ ว่า "อย่ากลัว เจ้าแค่ขาดออกซิเจน รอสักพักให้หายใจเข้าออกได้เป็นปกติก็ไม่เป็นไรแล้ว"

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลุกจากเตียง ยกมือขึ้นแล้วเอ่ยว่า "เสด็จแม่ น้องสิบไม่ได้ถูกวางยาพิษเลยด้วยซ้ำ แต่กลับมีถั่วอัลมอนด์ติดคออยู่"

“ตอนนี้ถั่วอัลมอนด์ถูกเอาออกไปแล้ว น้องสิบจะฟื้นคืนสติเร็วๆ นี้เป็นแน่”