ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 54

ฮองเฮายังคงเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของนาง

นางเห็นด้วยตาตัวเองว่าหลังจากฉินเหยี่ยนเย่ว์ทำบางอย่างกับเจ้าสิบแล้ว เจ้าสิบก็คายอัลมอนด์ออกมา

อัลมอนด์ลูกใหญ่ติดอยู่ในลำคอของเจ้าสิบ แน่นอนว่ามันทำให้หายใจไม่ออกเป็นแน่

หลังจากพ่นอัลมอนด์ออกมา ลมหายใจของเจ้าสิบก็มั่นคงขึ้น และใบหน้าที่ม่วงเขียวของเขาก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

คำกล่าวฉินเหยี่ยนเย่ว์มีความน่าเชื่อถือในระดับหนึ่ง

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าอัลมอนด์ติดอยู่ในลำคอของเจ้าสิบ ทักษะทางการแพทย์เมื่อครู่นี้ เจ้าเรียนมาจากที่ใดกัน?” ฮองเฮาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เราไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าเจ้ารู้จักทักษะทางการแพทย์”

“พูดอย่างไม่ปิดบัง หม่อมฉันรู้ว่าน้องสิบมีนิสัยร่าเริงซุกซน และหม่อมฉันก็ได้กลิ่นของถั่วอัลมอนด์ในปากของเขา ดังนั้นฉันจึงเดาอย่างอาจหาญว่ามันอาจจะติดอยู่ในลำคอ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าวในทางตรงกันข้าม “เมื่อครู่นั้นไม่ใช่ทักษะทางการแพทย์ เป็นลูกที่ร่ำเรียนวิชามาจากตำรายาสมุนไพรพื้นเมือง”

“เป็นเพราะน้องสิบเป็นคนดีฟ้าคุ้มครอง ทำให้สามารถเปลี่ยนเรื่องราวจากร้ายให้กลายเป็นดีได้”

“หมอหลวง” ฮองเฮาร้องเรียก

หมอหลวงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจชีพจรของตงฟางอิง

หลังจากที่สามารถหายใจได้อย่างราบรื่น ชีพจรของตงฟางอิงก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน

“ขอแสดงความยินดีกับฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสิบฟื้นแล้ว” หมอหลวงคุกเข่าลง เหงื่อเย็นปกคลุมทั่วหน้าผาก

สีหน้าของฮองเฮาค่อนข้างซับซ้อนเล็กน้อย

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าสิบ นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

อย่างไรก็ตาม นางสูญเสียแม่นมสองคนไปอย่างเปล่าประโยชน์ และผู้ร้ายหลักคือฉินเหยี่ยนเย่ว์

บัญชีแค้นนี้ หากมีโอกาส นางจะต้องชำระกับฉินเหยี่ยนเย่ว์อย่างแน่นอน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

นางไม่ลังเลที่จะรับผิดแทนฮองเฮาไปพบตงฟางอิง และนางก็ไม่ลังเลที่จะเปิดเผยตัวตนเพื่อช่วยตงฟาง ตงฟางอิงมิเป็นอันใดนับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก เรียกได้ว่านางได้แก้ไขปัญหาใหญ่ของฮองเฮาทางอ้อมได้

อย่างไรก็ตาม สายตาที่ฮองเฮาได้มองนางนั้น เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างล้นหลาม

ฉินเหยี่ยนเย่ว์โค้งคำนับและเดินไปที่ตงฟางอิง

“พวกเจ้าทั้งหมดลงไปได้” ฮองเฮากลับมาสู่ความเคร่งขรึมตามปกติ และเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

หมอหลวงที่คุกเข่าลงบนพื้นและเห็นได้ชัดว่ารู้สึกผิด ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่มีใครตำหนิเขา จึงก้มศีรษะแล้วจากไป

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จ้องไปที่หมอหลวงด้วยความสนุกสนานอยู่พักหนึ่ง

ในตอนแรก นางคิดว่าหมอหลวงเป็นนักต้มตุ๋น ชีพจรที่ชัดเจนเช่นนี้ก็ไม่สามารถวินิจฉัยได้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าหมอหลวงคงจะรู้นานแล้วว่าตงฟางอิงไม่ได้ถูกวางยาพิษ

เขาสรุปเรื่องการวางยาพิษนี้ได้ อาจมีเหตุผลอยู่สองประการ

หนึ่งคือสมรู้ร่วมคิดกับผู้ร้าย

อีกหนึ่งคือการเห็นตงฟางอิงหมดสติ มีความเป็นไปได้สูงที่ไม่สามารถช่วยชีวิตได้ หากเสียชีวิต นั่นหมายความว่าเขาไม่เก่งด้านการแพทย์ และจะมีส่วนเกี่ยวข้องไปด้วย เขาจึงกลัวที่จะรับผิดชอบ ดังนั้นเขาจึงโทษว่าเป็นยาพิษ