ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 57

ครั้นนางปรากฏตัวก็แทบจะดึงดูดสายตาของทุกคน

สุดท้ายแล้ว การทุบตีแม่นมข้างกายฮองเฮาในที่สาธารณะ ทั้งยังบังคับให้ฮองเฮากำจัดแม่นมทั้งสองทิ้งนั้น เรื่องที่ใจกล้าบ้าบิ่นพรรค์นี้ ก็เป็นคนเสียสติคนนี้เท่านั้นที่ทำได้

มิมีผู้ใดเห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้อง ทว่าข่าวที่ว่าองค์ชายสิบได้รับการช่วยชีวิตนั้นแพร่กระจายออกไปแล้ว ขณะที่พวกเขาจับจ้องมองฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็กระซิบกระซาบกัน

ยามนี้ ซูเตี่ยนฉิงซึ่งซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนลดสายตาลง ระงับความไม่เต็มใจและความเยือกเย็น

ในขณะนี้ คลื่นสังหารก็ได้ปรากฏขึ้นเช่นกัน

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เงยหน้าขึ้นในทันใด เผลอมองไปในทิศทางที่คลื่นสังหารปรากฏขึ้น

ครั้งนี้ยังนับว่าโชคดี มีสามคนกำลังยืนอยู่ในทิศทางนั้นที่มีคลื่นสังหารปรากฏ

ท่านอ๋องเฉียนก็คือองค์ชายใหญ่มีหนวดที่เพิ่งเอ่ยเมื่อครู่นี้

นอกจากนี้ยังมีท่านอ๋องสามจอมเจ้าเล่ห์และท่านอ๋องหกอีกด้วย

คลื่นสังหารนั้นหายวับไปแล้ว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์สังเกตสีหน้าของพวกเขาทั้งสามคนอย่างถ้วนถี่ ท่านอ๋องเฉียนดูโกรธเล็กน้อยและจ้องมองนางอย่างโกรธเคือง

ท่านอ๋องหกมองฝูงชนด้วยดวงตาดอกท้อไม่ละสายตา บางครั้งเขาจะขยิบตาให้บ่าวรับใช้แสนสวยในวัง ช่างไร้สาระเหลือเกิน

ทว่าท่านอ๋องสามจอมเจ้าเล่ห์กลับมีสีหน้าดูร้ายกาจ

ดูเหมือนเขาจะตระหนักได้ถึงการจับจ้องของฉินเหยี่ยนเย่ว์ สีหน้าเปลี่ยนไป การแสดงออกที่น่ากลัวหายวับไป และดวงตามีความอ่อนโยนมากขึ้น?

ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกคลื่นเหียนทันที

การเปลี่ยนหน้ากะทันหันของชายโฉดผู้นี้ช่างน่าขยะแขยงเสียจริง

นางก้มหน้าลง ในเวลาอันสั้นไม่สามารถแยกแยะได้ว่าคลื่นสังหารนั้นมาจากผู้ใด

ท่านอ๋องสามจอมเจ้าเล่ห์คือผู้ที่น่าสงสัยมากที่สุด แต่องค์ชายใหญ่และท่านอ๋องหกก็มีความเป็นไปได้ที่จะก่อเหตุเช่นกัน

“รับสั่งจากองค์ฮ่องเต้” เสียงแหลมดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง ทำลายบรรยากาศอันละเอียดอ่อนนี้ไป

ครั้นลมหนาวพัดมาก็นำพากลิ่นหอมหวานของดอกเหมยกระจายไปทั่วลาน กลิ่นหอมเย็นชื่นใจ

นางปีนขึ้นสูงและทอดสายตามองไปไกลลิบ ตะวันลับขอบฟ้ายามพลบค่ำ ​​เงากระจัดกระจายของดอกเหมยที่เหลืออยู่ และศาลาที่ทอดยาวเรียงกันเชื่อมต่อกับท้องฟ้าท่ามกลางหิมะสีขาวผ่อง ราวพระราชวังในจันทรา หอคอยในแดนเทพเซียน

ด้วยทิวทัศน์งดงามตรงหน้า นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลันอารมณ์ที่อดกลั้นมานานก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

“แม่นางฉิน”

มีคนเรียกนาง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองลงไปเห็นซูเตี่ยนฉิงเดินขึ้นบันไดพร้อมยกกระโปรง

นางขมวดคิ้ว ลอบส่งเสียงบ่นว่าซวย

แม่ดอกบัวขาวมาหานางกะทันหัน เกรงว่ามันไม่ง่ายเหมือนการนึกถึงวันเก่าแก่

ทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้เกรงว่าจะถูกทำลายสิ้นแล้ว