เขาโขกหัวคำนับสองสามครั้งอย่างหนักก่อนจะรีบจากไป
ฉินเหยี่ยนเย่ว์อารมณ์ไม่สู้ดี
ในวันที่ฤกษ์ดีแต่ไม่รู้ว่าเกิดปัญหาอะไรมามากมายได้
โดยเฉพาะนางและตงฟางหลี...
เมื่อนึกถึงเอ็นข้อมือของตงฟางหลีที่ถูกตัดเพื่อซูเตี่ยนฉิง หัวใจของนางก็บีบรัดแน่น
เห็นได้ชัดว่า ตราบใดที่รออีกสักหน่อย แม่ดอกบัวขาวก็จะเผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริงแล้ว และตงฟางหลีก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ
ทว่าความรักใคร่อันล้นหลามนั้น จึงทำให้ตัดเอ็นข้อมือเพื่อสตรีผู้นั้น
ฉินเหยี่ยนเย่ว์หงุดหงิดมาก
หลังจากกลับมาที่ห้องโถงด้านข้างแล้ว ก็เหลือสาวใช้ในวังเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กำลังทำความสะอาดภายในห้องโถงอยู่
นางเดินไปยังห้องที่ตงฟางอิงพักอยู่
ตงฟางอิงเองก็จากไปแล้วเช่นกัน หลังจากซักถามอย่างถ้วนถี่แล้วจึงพบว่าถูกส่งกลับไปที่ตำหนักฮองเฮาแล้ว
หลังจากที่ห้องโถงที่พลุกพล่านสงบลง มันก็รู้สึกน่าสะพรึงกลัวอยู่บ้าง
ฉินเหยี่ยนเย่ว์เองก็ไม่อยากจะอยู่ต่ออีก นางจึงเดินกลับไปตำหนักจื๋ออู่ตามความทรงจำ
ในตำหนักจื๋ออู่ รถม้าจากจวนอ๋องเจ็ดได้ออกไปแล้ว
นางยืนอยู่ที่ประตูด้วยความสับสนเป็นเวลานาน มองสีท้องฟ้าที่มืดครึ้มขึ้นเรื่อย ๆ และครุ่นคิดว่าจะกลับไปอย่างไรได้
หากข้าเดินกลับ เกรงว่าเดินไปถึงก็ครึ่งคืนเข้าไปแล้ว
“พระชายาท่านอ๋องเจ็ด ท่านอ๋องหลูหยางเชิญท่านพ่ะย่ะค่ะ” จู่ ๆ ชายชุดดำก็ปรากฏตัวต่อหน้านาง
ฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่กำลังฟุ้งซ่าน ตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของชายชุดดำ หลังจากสงบสติอารมณ์แล้วจึงถามขึ้น “ท่านอ๋องหลูหยาง?"
“หมอหลวงบอกว่าลู่เอ๋อร์ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว นางเอาหัวไปโขกเสาอีกครั้ง เกรงว่านางจะไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น”
ฉินเหยี่ยนเย่ว์กระจ่างชัดแล้ว
มิน่าแปลกใจที่องค์ฮ่องเต้สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกัน ที่แท้เป็นองค์หญิงเย่ว์ลู่ที่ประสบปัญหาอีกครั้ง และไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีกสักพักหนึ่ง
“พระชายาอ๋องเจ็ด ข้าจะไม่พูดให้มากความแล้ว ข้าขอถามเจ้า เจ้าช่วยให้ฟื้นคืนกลับมาอีกครั้งได้หรือไม่?” ท่านอ๋องหลูหยางเอ่ยถาม
ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยิ้มขมขื่น “ท่านอ๋องหลูหยางอย่าได้เอ่ยวาจาน่าขันเลยเพคะ หม่อมฉันบังเอิญจึงประสบความสำเร็จ หากหมอหลวงไม่สามารถทำอะไรได้ หม่อมฉันก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกันเพคะ”
สีหน้าของท่านอ๋องหลูหยางซับซ้อนเล็กน้อย
“พระชายาอ๋องเจ็ด การฟื้นคืนชีพจากความตายของลู่เอ๋อร์ท่านก็ได้มีส่วนอย่างมาก ได้โปรดตรวจอาการและรักษาลู่เอ๋อร์อีกครั้ง หากลู่เอ๋อร์สามารถฟื้นขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย ข้าจะตอบแทนเจ้าเป็นข้ารับใช้ก็ยังได้”
ขณะที่เขาพูดก็กำลังจะคุกเข่าลง
“ไม่ได้เพคะ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รีบประคองเขาลุกขึ้น “ท่านอ๋องหลูหยางไม่ได้”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน