ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 72

“เฟ่ยชุ่ย นับให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้ แล้วรายงานไปยังกองคลัง คำนวณเป็นสิบเท่าจากราคาในตลาด หากผู้ดูแลกองคลังไม่จ่ายชดเชย ก็บันทึกในนามท่านอ๋องเสีย อย่างไรก็ตาม ท่านอ๋องเป็นคนส่งแม่นางไป๋โค้วนี้มา เราทำเช่นนี้ก็มิมากเกินไปหรอก” ฉินเหยี่ยนเย่ว์กล่าว

“เพคะ” เฟ่ยชุ่ยตอบรับ

“ท่าน!” ไป๋โค้วชี้ฉินเหยี่ยนเย่ว์ และไม่สามารถหาคำพูดมาหักล้างได้อยู่ครู่หนึ่ง

นางเป็นคนใจร้อน วิวาทกับผู้ใดมิเคยพ่ายแพ้ และลิ้นอันแหลมคมสามารถทำให้ผู้คนโกรธจนตายได้

หลังจากเผชิญหน้าแบบตาต่อตากับฉินเหยี่ยนเย่ว์ กลับค้นพบว่าพระชายาโง่งมคนนี้มีความสามารถที่ทำให้นางโกรธได้ในชั่วพริบตา

“ข้าเกลียดท่านจริง ๆ ” ไป๋โค้วกล่าว

นางมองฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่เดินเข้ามา ส่งเสียงหึและยกเท้าขึ้นกั้นประตู “ถ้าท่านต้องการข้ามตรงนี้ไป ท่านมีสองทางเลือก ทางเลือกแรกคือลอดข้ามไป ส่วนอีกทางคือก้าวข้ามไป”

“ไม่ว่าท่านจะเลือกทางใด ล้วนต้องเตรียมพร้อมรับผลที่จะตามมา ข้าบอกท่านแล้วว่ากับดักอยู่ที่ใด ท่านต้องคิดให้รอบคอบ เมื่อถึงเวลาแล้วอย่ามาบอกว่าข้ารังแกท่าน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หาว “แม่นางฮัสกี้ นี่คือที่ที่ข้าอาศัยอยู่ ข้าเป็นพระชายา ส่วนเจ้าเป็นสาวใช้ เจ้าจงหยุดตามความเหมาะสมเสีย”

“แม่นางฮัสกี้? ท่านหูหนวกหรือ? ข้าแซ่ไป๋ ชื่อไป๋โค้ว” ไป๋โค้วยกมือเท้าเอว

“ไม่ ข้าว่าฮัสกี้เป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้ามากกว่า พยายามเข้า เจ้ารื้อเพิ่มอีกหน่อย ข้าจะได้ไปที่กองคลังเพื่อเรียกเงินชดใช้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เดินตรงไปราวกับไม่เห็นว่าขาของนางขวางประตูอยู่

ไป๋โค้วเห็นนางเดินเข้ามา จึงแสดงออกอย่างหยิ่งผยอง รอให้นางถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้

แต่หยิ่งผยองได้ไม่นาน อาการเจ็บเฉียบพลันก็พุ่งมาจากขา

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดก็หายไป และทั่วทั้งขาล้วนชาไปเสียหมด ไม่สามารถยืนนิ่งได้ นางรักษาสมดุลไม่ได้และล้มลงกับพื้น

“ท่าน ท่านทำอะไรลงไป” ไป๋โค้วไม่เห็นเลยว่านางทำอะไร ครั้นจะตอบสนอง นางก็ล้มลงกับพื้นแล้ว “คนร้ายกาจ ต่ำทรามเกินไปแล้ว”

“เจ้าขวางทางข้า แน่นอนว่าข้าต้องให้เจ้าหลีกไปอย่างไรเล่า” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ชี้ไปที่ขาของนาง “เพื่อตอบแทนการรื้อบ้านของเจ้า ข้าจะให้เข็มเงินเป็นของขวัญ มันจะทำให้ชาไปประมาณครึ่งชั่วยาม”

“ขอให้สนุกล่ะ”

นางเงยหน้าขึ้นส่งเสียงหึอย่างเย็นชาใส่ไป๋โค้ว หลังจากเข้าไปในเรือนนางก็ปิดประตูอย่างแน่นหนา

“…” ไป๋โค้วขบฟันแน่น

ครั้นนางอยากจะดึงเข็มเงินออกมา แล้วเพิ่งขยับเล็กน้อย ทันใดนั้นก็รู้สึกเป็นอัมพาตไปทั่วสรรพางค์ และร่างกายล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้

“อา ข้าลืมบอกเจ้า ถ้าเจ้าดึงเข็มเงินออกมาพรวดเดียว จะทำให้ร่างกายเป็นอัมพาต ต้องรอถึงครึ่งชั่วยามถึงจะคลายออก” เสียงของฉินเหยี่ยนเย่ว์ดังมาจากในเรือน

“คนร้ายกาจ” ไป๋โค้วนอนอยู่บนหิมะ

ยิ่งดึกดื่นอากาศก็ยิ่งเย็นลง ลมหนาวพัดแรง นางขยับตัวไม่ได้ และร่างกายของนางก็แข็งทื่อในเวลาอันสั้น

นางอยากจะโคจรลมปราณเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ทว่าออกแรงเพียงน้อยนิด บนร่างกายก็รู้สึกเหมือนมีมดนับไม่ถ้วนคลานอยู่ รู้สึกคันคะเยอจนยากจะรับไหว

“คนร้ายกาจ!” นางละทิ้งการโคจรลมปราณและสูดจมูก “คราหน้าข้าจะไม่ตกหลุมพรางแน่นอน ฝากไว้ก่อนเถอะ”