ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 75

“พระนางก็ทราบว่าท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บ” ตู้เหิงเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเยียบเย็น “ในเมื่อทราบ เช่นนั้นก็ยิ่งไม่ควรมา โปรดกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เขาระงับความโกรธในใจแล้วห้ามปรามนาง

ยามที่อยู่ในพระราชวัง เขาได้เห็นฉินเหยี่ยนเย่ว์ หญิงชั่วร้ายยิ่งกว่าอสรพิษผู้นี้บีบให้ท่านอ๋องต้องตัดเส้นเอ็นของตน

สำหรับผู้ฝึกวรยุทธ์แล้ว เอ็นข้อมือขาดก็เท่ากับกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

ทว่าในวังมีข้อห้ามมากมาย เขาเป็นองครักษ์ ไม่มีคำสั่งของท่านอ๋องก็ไม่สามารถปรากฏตัวได้ง่าย ๆ สามารถทำได้เพียงมองท่านอ๋องตัดเอ็นข้อมือตน

ความโกรธนั้นที่ถูกระงับไว้ในใจ หลังจากเห็นผู้ร้ายตัวจริง ความโกรธของเขาก็รุนแรงยิ่งขึ้น ต้องใช้แรงกดดันอย่างมากถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงการกระทำที่ไม่เหมาะสมได้

“นี่” ฉินเหยี่ยนเย่ว์จำได้แล้ว ชายชุดดำคนนี้คือคนที่พาตงฟางหลีออกไป ดูเหมือนจะชื่อตู้เหิง

เพราะชื่อของเขาเหมือนกับยาจีนโบราณ นางจึงจำมันได้ชัดเจน

คนผู้นี้ เกรงว่าจะเห็นเหตุการณ์ในศาลา และเก็บงำความขุ่นเคืองที่มีต่อนางไว้ในใจ

“ข้าจะช่วยให้เขาฟื้นกลับคืนดังเดิม” เสียงของ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์แผ่วเบา “ท่านตู้เหิง โปรดให้ข้าเข้าไปเถิด หากล่าช้าอีก ก็จะพลาดช่วงการรักษาเหมาะสมที่สุดไป”

ตู้เหิงคุ้นเคยกับการเห็นท่าทางเย่อหยิ่งและบ้าคลั่งของฉินเหยี่ยนเย่ว์ เมื่อได้ยินว่านางปล่อยเสียงบางเบา ฉับพลันก็รู้สึกว่านางจอมปลอมและน่าขยะแขยง

“ใต้เท้าลู่ซิวกำลังรักษาท่านอ๋องอยู่ ไม่จำเป็นต้องรบกวน โปรดกลับไปเถิด” เขากั้นด้านหน้าประตูเอาไว้ ไม่แม้แต่จะปรายตามองนางด้วยซ้ำ

“ลู่ซิว?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว

นางห้ามเลือดและฆ่าเชื้อให้เขาแล้ว ตราบใดที่เย็บให้เรียบร้อย ก็จะไม่มีปัญหาร้ายแรงใด ๆ

คนที่ชื่อลู่ซิวเข้ามาแทรกแซง ผลลัพธ์จึงยากคาดเดา

“ใช่แล้ว ใต้เท้าลู่ซิวมีทักษะการแพทย์สูง ที่นี่ไม่จำเป็นต้องให้พระชายาเป็นกังวล เชิญพระชายากลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงพูดอย่างไม่เกรงใจ “ท่านอ๋องก็น่าจะไม่อยากพบท่านเช่นกัน”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์มองเข้าไปในห้อง “เจ้าจะเชื่อใจข้าได้อย่างไร?”

ตู้เหิงเงียบ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เห็นการเคลื่อนไหวของเขาแล้ว

การโจมตีจุดเฟิงฉีด้วยกำลังอันชาญฉลาดจะทำให้นางสลบได้ ตู้เหิงต้องการจะตีนางให้สลบ

นางขมวดคิ้วพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วคว้าข้อมือของเขา

ตู้เหิงคิดไม่ถึงว่าการกระทำของนางจะกล้าหาญเพียงนี้ ใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “พระนาง โปรดเคารพตนเองด้วย”

“เคารพตนเอง?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์วางนิ้วบนหน้าอกของเขาแล้วลูบไล้ครู่หนึ่ง “อะไรคือการเคารพตน”

ใบหน้าของตู้เหิงมืดลงมาก “ชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน ได้โปรดอย่าทำเรื่องแบบนี้ ได้โปรด…”

คำพูดของเขายังไม่ทันจบ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ฉินเหยี่ยนเย่ว์ก็สลัดเขาออกก่อนจะก้าวถอยหลัง

ตู้เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากความที่เจ็บปวดผ่านพ้นไป ร่างกายเป็นอัมพาต แม้แต่จะยืนก็ล้วนทำไม่ได้

เขารู้สึกหวาดกลัวถึงก้นบึ้งหัวใจ “ท่าน…ทำอะไรลงไป?”