ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 87

“ตำแหน่งที่โดนลูกธนูยิง”

ตู้เหิงลังเลเล็กน้อย “ตรง ตรงขาพ่ะย่ะค่ะ นั่นเป็นบาดแผลเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ไม่น่าเกี่ยวกับอาการป่วยครั้งนี้หรอกกระมังพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าดูบาดแผลก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ฉินเหยี่ยนเยว่ห์กล่าว ขณะกำลังจะปลดกางเกงของตงฟางหลี

“ท่านทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ?” ตู้เหิงตกใจ พลางรีบขัดขวางนาง

“ข้าจะดูบาดแผล” ฉินเหยี่ยนเยว่ห์กล่าว “ข้อมือของตงฟางหลีไม่มีปัญหา อาการปวดศีรษะก็ได้ทุเลาลงแล้ว ข้าให้ยาแก้อักเสบกับเขาแล้ว ตามหลักควรจะไม่มีปัญหา แต่ อาการไข้สูงของเขามาได้ประหลาดมากทีเดียว หากไม่สามารถหาสาเหตุเจอล่ะก็ เกรงว่าเขาจะเป็นอันตราย”

ตู้เหิงครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะใบหน้าแดงซ่าน “พระชายาโปรดถอยออกมาก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยี่ยนเยว่ห์หมุนกาย พลางลูบจมูก

ในสายตาของแพทย์นั้นไร้ซึ่งชายและหญิง ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?

ถึงอย่างไรตงฟางหลีก็เป็นคนที่กำลังหมดสติ ทำอะไรเขาบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็ไม่ทราบหรอก

นางยังคิดอีกว่า จะใช้โอกาสนี้ขุดประวัติอันดำมืดของขาขึ้นมา รอให้ถึงเวลาที่เขาฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยโกรธเขาเล่น

ตู้เหิงองครักษ์สุนัขผู้ซื่อสัตย์ตัวนี้ช่างขวางทางเสียจริง

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” ตู้เหิงพ่นลมหายใจอันเย็นเยียบ “บาดแผลบนร่างกายของท่านอ๋อง ควรจะสมานกันไปตั้งนานแล้วถึงจะถูก เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้”

ฉินเหยี่ยนเยว่ห์รีบหันหน้ากลับไป

เห็นเพียงตำแหน่งเหนือเข่าของตงฟางหลีมีบาดแผลเก่าอยู่หนึ่งแห่ง บาดแผลได้เปื่อยเน่าจนเป็นหนองแล้ว แต่เดิมบาดแผลมีขนาดแค่เท่ากับเล็บมือเท่านั้นได้กลายเป็นรุนแรงโดยไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว

แผลตกสะเก็ดและเป็นหนองนั้นรุนแรงมาก จึงทำให้ขาข้างนั้นบวมขึ้นเล็กน้อย

“แผลเป็นหนองเสียแล้ว” นางกดลงไป

บาดแผลลึกมาก บาดเจ็บถึงกล้ามเนื้อ การรักษาหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บยังถือได้ว่าจัดการได้เหมาะสม ตามหลักการแล้ว เวลาหนึ่งเดือน บาดแผลควรจะสมานกัน

ทว่า ไม่เพียงแต่บาดแผลเมื่อหนึ่งเดือนก่อนไม่หายเท่านั้น หนองยังก่อให้เกิดการติดเชื้อ และยังลามไปทั่วทั้งร่างกาย

กระทั่งเน่าเปื่อยจนถึงระดับหนึ่ง ขาข้างนี้ก็ใช้การไม่ได้แล้ว

ฉินเหยี่ยนเยว์ใบหน้าเย็นชา เปิดแผลออก และกรีดหนองและเนื้อที่เน่าเปื่อยทิ้ง

ระหว่างขั้นตอนนี้ได้เห็นเลือดเล็กน้อยอีกครั้ง สีหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากถึงจะฝืนทำจนเสร็จ

“เช่นนั้น ท่านอ๋องจะเป็นอะไรไหมพ่ะย่ะค่ะ?” สีหน้าของตู้เหิงน่าดูไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง

“ยังดี นับว่าเป็นโชคดีในโชคร้าย” ฉินเหยี่ยนเยว่ห์กล่าว “ร่างกายของตงฟางหลีนับว่าแข็งแรง ในยามปกติอาจจะไม่มีอาการ เพียงแค่เจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น วันนี้ อาการปวดศีรษะของเขากำเริบ ร่างกายจึงอยู่ในสภาวะอ่อนแอถึงขีดสุด ต่อมาก็เอ็นข้อมือขาด ซวยซ้ำซวยซ้อนเหลือเกิน”

บาดแผลในแต่ละชั้นทำให้ร่างกายของตงฟางหลีมาถึงจุดวิกฤต

เหล่าแบคทีเรียและเชื้อโรคทำลายระบบภูมิคุ้มกันของเขา การจู่โจมครั้งใหญ่จึงก่อให้เกิดปฏิกิริยาที่เกี่ยวเนื่องกัน

และเนื่องด้วยเหตุนี้ นางจึงได้ค้นพบบาดแผลที่ซุกซ่อนไว้เป็นอย่างดี