ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 96

“ยานี้มิเหมาะให้ท่านอ๋องใช้” ใบหน้าฉินเหยี่ยนเย่ว์ปรากฏเส้นดำหนึ่งแถบ “เกรงว่าราชาแห่งพิษผู้นั้นกำลังหลอกเจ้าอยู่กระมัง?”

แม้จะมีประโยคที่ว่าใช้พิษต้านพิษ แต่ ใช่ว่าจะใช้ในทางที่ผิดได้

การใช้ยาชนิดนี้ให้กับตงฟางหลีที่ร่างกายอ่อนแอ แม้แต่เทพต้าหลัวก็ช่วยให้กลับมามีชีวิตได้ยาก

“เป็นไปไม่ได้” หลอหลวงหลินกล่าว “ราชาแห่งพิษมีชื่อเสียงทัดเทียมกับหมอเทวดา ใต้หล้านี้มิมีพิษใดที่เขาแก้ไม่ได้ ยาแก้พิษนี้มิใช่ของปลอมอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

หมอหลวงหลินอึกอัก ก่อนจะกล่าวขึ้นต่อ “ท่านอ๋อง ราชาแห่งพิษอยู่ที่เมืองเหวินจิง หากเขายินยอมลงมือช่วย พิษของท่านอ๋องจักต้องแก้ได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

“เพียงแต่เขามีนิสัยแปลกประหลาด และมีความชอบที่พิเศษอยู่สักหน่อย ท่านอ๋องว่า จะเชิญเขามาที่นี่ดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“รอให้ลู่ซิวกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ตงฟางหลีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยื่นยาแก้พิษคืนให้กับหมอหลวงหลิน ก่อนจะทำท่าทีราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่าง “ข้าไม่ได้บอกว่ายานี้เป็นของปลอม ของสิ่งนี้เป็นการใช้วิธีหนามยอกเอาหนามบ่ง สำหรับท่านอ๋องในยามนี้ การใช้ยาชนิดนี้เป็นภาระที่ใหญ่จนเกินไป แต่ ข้าสามารถทำยาออกมาจากเทียบยานี้ได้

นางหยัดกายขึ้นยืน “เดิมทีหลักการทำงานของพิษและยานั้นสอดคล้องกัน ข้าสามารถเปลี่ยนสมุนไพรที่มีพิษเป็นสมุนไพรที่มีพิษน้อยหรือน้อยมากบนพื้นฐานของยาชนิดนี้ของเขา...”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยังไม่ทันกล่าวจบ ก็พลันหน้ามืด เวียนศีรษะตาลาย สติสัมปชัญญะไม่แจ่มใสเสียก่อน

“แย่แล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ใช้มือกุมหน้าอกเอาไว้ จากอาการหัวใจเต้นแรงที่คุ้นเคยกำเริบ

จักเป็นอาการของภาวะน้ำตาลในเส้นเลือดต่ำอีกแล้ว ภาวะน้ำตาลในเส้นเลือดต่ำเป็นสาเหตุให้เป็นลมหมดสติ

เมื่อเย็นวานนี้นางทานบะหมี่ไปหนึ่งชาม และแทบจะไม่ได้นอนมาทั้งคืน ร่างกายที่อ่อนแอจึงมาถึงขีดจำกัด

“น้ำหวาน” นางใช้แรงเฮือกสุดท้าย เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “เอาน้ำหวานมาให้ข้า”

กล่าวจบ นางก็อ่อนยวบล้มลงไป

“ระวัง” ตงฟางหลียกมือขึ้นหวังจะประคองนางไว้

อย่างไรก็ตามเขามีมือที่สามารถใช้งานได้เหลืออยู่เพียงข้างเดียว ร่างกายก็อ่อนแอเป็นทุนเดิม จึงไม่เพียงแต่ประคองไม่ได้เท่านั้น เขายังถูกนางล้มทับลงไป

“หากกระหม่อมดูไม่ผิด ยามที่พระชายายังทรงพระเยาว์ น่าจะเคยตกน้ำเย็นหรือได้รับความเย็นมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ ความเย็นจึงเข้าสู่ร่างกาย ซึ่งเป็นสาเหตุของโรค และทำให้ร่างกายอ่อนแอพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงหลินกล่าว “หากไม่พักฟื้นให้ดี เกรงว่าภายหลังคง...”

เขามิได้พูดต่อไป หากพระชายารู้ทักษะการแพทย์ ย่อมทราบถึงข้อดีและข้อเสียดีพ่ะย่ะค่ะ

ทว่าตงฟางหลีได้ยินคำว่าร่วงลงไปในน้ำเย็นก็ชะงักค้าง ร่างเงาเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมาในสมองอย่างน่าประหลาด แววตาอ่อนโยนราวกับมีความอบอุ่นมาละลายความเย็นชาทิ้งไป

ความอบอุ่นนี้ไม่ได้คงอยู่นานมากนัก ราวกับเมื่อเขานึกถึงเรื่องที่ไม่พึงประสงค์ขึ้นมา ความอบอุ่นนั้นก็ถูกความมืดมนเข้ามาแทนที่

“ตู้เหิง เจ้ากำลังดูเรื่องสนุกอันใดอยู่อย่างนั้นหรือ?” ตงฟางหลีกล่าวก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พานางไปพักผ่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ” ตู้เหิงอุ้มฉินเหยี่ยนเย่ว์ขึ้นมา “ท่านอ๋อง จะให้พระชายาอยู่ที่ตำหนักหมิงอวี้ หรือว่าจะพากลับเรือนโยวหลันดีพ่ะย่ะค่ะ?”

“เจ้าว่าอย่างไรล่ะ?” ตงฟางหลีมองพู่ข้างเตียง ภายใต้น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นแฝงด้วยความน่าเกรงขามเล็กน้อย

ตู้เหิงตอบอย่างลังเล “กระหม่อมคิดว่า ให้พระชายาพักผ่อนที่ตำหนักหมิงอวี้ดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”