ท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน นิยาย บท 99

ระหว่างอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น รูปภาพบางส่วนได้กระพริบขึ้นอย่างเลือนรางในสมอง

รูปภาพเหล่านั้นพร่าเลือนมาก ราวกับถูกหมอกหนา ๆ ปกคลุมไว้หนึ่งชั้น

ในระหว่างมึนงง ฉินเหยี่ยนเย่ว์ราวกับเห็นเด็กหญิงคนหนึ่งมองเห็นเด็กน้อยที่กำลังดิ้นรนบนแผ่นน้ำแข็งบาง ๆ กลางทะเลสาบท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมหนาว

ใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าน้ำในทะเลสาบสูงไม่พ้นบ่า ทว่าเขากลับเดินไม่ได้ ได้แต่ดิ้นรนอยู่กลางน้ำ ทว่ายิ่งดิ้นรนเรี่ยวแรงก็ยิ่งลดน้อยลง

เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์หนาวจัด เขาที่ถูกความเย็นกัดมานาน สติสัมปชัญญะพร่าเลือน เบิกตามองตนเองที่กำลังจะร่วงลงไปในทะเลสาบ

เด็กหญิงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียง ทว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ ภายใต้ความร้อนรน นางจึงเดินลงไปในทะเลสาบ ชุดผ้าฝ้ายที่สวมใส่เปียกโชกหนาวเข้าไปถึงกระดูก นางออกแรงจนสุดตัวเพื่อลากเด็กที่หมดสติมาจนถึงริมฝั่ง

ลมพัดแรง พวกเขาเปียกปอนไปทั้งตัวถูกความเย็นจนเนื้อตัวเริ่มเป็นสีม่วง

สถานการณ์ของเด็กหญิงดีกว่าเด็กชายเล็กน้อย นางตบหน้าของเด็กคนนั้น บอกให้เขาอดทน ส่วนนางก็วิ่งไปหาคนมาช่วย

เวลาถัดมา เด็กหญิงก็เจอคนในที่สุด นางชี้ไปยังทิศที่ตั้งของทะเลสาบ ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง จากนั้นก็หมดสติไปในที่สุด

สุดท้ายเด็กชายก็ได้รับความช่วยเหลือ ส่วนเด็กหญิงกลับป่วยหนัก

ภาพประหลาดกระพริบในหัวทีละภาพ ราวกับโลกแห่งความฝัน ทั้งยังเหมือนกับความทรงจำ ดูคลุมเครือและไม่คล้ายเป็นความจริง

สิ่งเดียวที่สามารถมั่นใจได้ก็คือ ลักษณะของเด็กหญิงผู้นั้น คือนางเอง

นอกจากนี้คนที่เด็กหญิงเจอในระหว่างที่กำลังตามหาคน กลับเป็นฮูหยินที่สวมเครื่องประดับเต็มกายและแม่นางน้อยที่สะสวยราวกับบุปผาผู้หนึ่ง

ลักษณะของฮูหยินผู้นั้น คล้ายคลึงกับซูเตี่ยนฉิงเจ็ดถึงแปดส่วน

“พระชายา สำรับเตรียมเสร็จแล้วเพคะ ท่านทานสักหน่อยเถิด” เฝ่ยชุ่ยผลักประตูเข้ามา “บ่าวทำรสชาติอ่อน ๆ มา ท่านลองชิมดูว่าถูกปากหรือไม่เพคะ?”

หลังจากได้ยินเสียงของเฝ่ยชุ่ย ฉินเหยี่ยนเย่ว์พลันลืมตาทันที

ภาพตรงหน้า ไม่มีหิมะโปรยปรายปกคลุมไปทั้งแผ่นดิน ไม่มีลมหนาวที่คอยพัดหวีดหวิว แต่นางกลับเย็นยะเยือกไปทั้งกาย

นางให้เฝ่ยชุ่ยออกจากห้องไป ก่อนจะจับจ้องไปที่พู่ที่เคลื่อนไหวโดยไร้ลมตรงหัวเตียง ภาพที่ราวกับฝันแต่ก็มิใช่ฝันลอยปรากฎขึ้นในหัวสมองอย่างชัดเจน มิอาจลบเลือนไปได้ ทั้ง ๆ ที่ปวดศีรษะจนแทบจะระเบิด แต่นางกลับนอนไม่หลับ

ในภาพภาพนั้น เด็กชายที่ร่วงลงไปในทะเลสาบคือตงฟางหลีแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย คนที่ลากเขาขึ้นมาจนถึงริมฝั่ง กลับเป็นนางในวัยเยาว์

ขณะที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ในวัยเยาว์วิ่งไปขอความช่วยเหลือก็ได้เจอกับฮูหยิน ที่ดูคล้ายกับซูเตี่ยนฉิงมากผู้นั้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หัวใจบีบรัดแน่น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

คนที่ช่วยตงฟางหลีคือนาง? แล้วผู้ใหญ่และเด็กที่นางไปขอความช่วยเหลือนั้น เป็นซูเตี่ยนฉิงและมารดาของนาง?

ด้วยเหตุนี้ตงฟางหลีจึงปักใจเชื่อ ว่าเด็กหญิงที่ช่วยเขาไว้คือซูเตี่ยนฉิง?

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เติบใหญ่ขึ้นมา ได้เกิดเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่ขึ้นอีกครั้ง นั่นคือเจ้าของร่างเดิมแต่งงานกับตงฟางหลี?

หากเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นก็น่าสนใจขึ้นมาแล้ว